ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 90 แฝดเทพมาร... และจุดจบของตาแก่ขี้โอ่

เพลิง​โทสะ​ของ​ห​ลิง​เทียน​เหมือน​ถูกราด​ด้วย​ไนโตรเจน​เหลว​ ดับ​วูบ​ลง​จน​เหลือ​แต่​ความ​หนาวเหน็บ​ที่​กัด​กิน​ไปถึงกระดูก​

เขา​ค่อย ๆ​ หันหน้า​กลับมา​มอง​ชายหนุ่ม​ที่​ยืน​ทำ​หน้า​นิ่ง​ด้วย​อาการ​คอแข็ง​

หัวใจ​ร่วงหล่น​ไปอยู่​ที่​ตาตุ่ม​

ฉิบ​…หาย​…แล้ว​…

ห​ลิง​เสี่ยว​เสี่ยว​วิ่ง​ถลา​เข้ามา​ น้ำตา​คลอ​เบ้า​ เสียง​สั่นเครือ​

คุณ​… คุณ​โม่… แม่ฉัน​… แม่ฉัน​แค่​ปาก​ไว​ไปหน่อย​ ยกโทษให้​ท่าน​ด้วย​นะคะ​… นะคะ​?

โม่ห​ยิง​เฉิน​ปรายตา​มอง​ไป๋เชี่ยน​หรู​ที่นั่ง​กอง​อยู่​กับ​พื้น​ แก้ม​บวม​เป่งหมดสภาพ​นางพญา​

ก่อน​จะเบน​สายตา​กลับมา​ที่​ใบหน้า​เปื้อน​น้ำตา​ของ​ห​ลิง​เสี่ยว​เสี่ยว​

ปากเสีย​… ก็​ต้อง​สั่งสอน​

ครั้งนี้​แค่​เตือน​… ครั้งหน้า​จะไม่ใช่แค่​ตบ​

ไอ้​เด็ก​บ้า​

ไป๋จิงชุน​ระเบิด​เสียงคำราม​ด้วย​ความโกรธ​สุดขีด​

เขา​เพิ่งจะ​เสียหน้า​จาก​การ​ท้าทาย​ล้มเหลว​

หลานสาว​ของ​เขา​อุตส่าห์​ออกหน้า​ปกป้อง​ กลับ​ถูก​ตบ​คว่ำ​ต่อหน้าต่อตา​

นี่​มัน​ไม่ใช่การ​ตบหน้า​หลานสาว​… แต่​มัน​คือ​การ​ถ่มน้ำลาย​ใส่หน้า​เขา​ ไป๋จิงชุน​ ปรมาจารย์​ระดับ​ 5 ผู้ยิ่งใหญ่​

เจ้าคิด​ว่า​อ้าง​ชื่อ​หวา​งหง​เฉียง​ แล้ว​ข้า​จะไม่กล้า​แตะต้อง​เจ้าหรือไง​?

ไป๋จิงชุน​ก้าว​สามขุม​เข้ามา​ แรงกดดัน​ระดับ​ปรมาจารย์​ถาโถมใส่อย่าง​บ้าคลั่ง​

กฎหมาย​ระบุ​ไว้​ชัดเจน​ สามัญชน​ที่​ล่วงเกิน​ปรมาจารย์​ระดับ​ 5… สามารถ​สังหาร​ได้​ทันที​โดย​ไม่มีความผิด​

น้ำเสียง​ของ​ชาย​ชรา​เต็มไปด้วย​เจตนา​ฆ่าที่​เย็นเยียบ​

คิด​เหรอ​ว่า​หวา​งหง​เฉียง​จะยอม​แตกหัก​กับ​คน​ระดับ​เดียวกัน​ เพียง​เพราะ​เด็กเมื่อวานซืน​อย่าง​เจ้า?

ประเมิน​ตัวเอง​สูงเกินไป​แล้ว​

ทันใดนั้น​ อากาศ​ข้าง​กาย​ไป๋จิงชุน​ก็​บิดเบี้ยว​

รอยแยก​มิติ​ฉีกขาด​ออก​ กลิ่นอาย​แห่ง​ความตาย​ที่​น่าสะพรึงกลัว​แผ่ซ่าน​ออกมา​

สัตว์​อสูร​ระดับ​ A ตัวจริง​… กำลังจะ​ปรากฏ​กาย​

เสือดาว​สูญสิ้น​

กู้​เป่ย​ว่าง​หน้า​ซีดเผือด​ ห​ลิง​เทียน​ตัวสั่น​งันงก​

โม่ห​ยิง​เฉิน​หรี่ตา​ลง​

ต้าเซิ่ง​ที่​ยืน​อยู่​ข้าง​กาย​ วางมือ​ลง​บน​ไหล่​ของ​เจ้านาย​เงียบ ๆ​ เตรียมพร้อม​เปิด​สกิล​ [เมฆาเริ่ม​ก่อตัว​] เพื่อ​เท​เล​พอร์ต​หนี​ทันที​

ที่​เขา​กล้า​หักหน้า​ตาแก่​นี่​ มีเหตุผล​อยู่​สอง​ประการ​

หนึ่ง​… พื้นที่​นี้​แคบ​ และ​เขา​อยู่​ใกล้​ทางออก​ ขอ​แค่​ต้าเซิ่ง​พริบตาเดียว​ เขา​ก็​ไปโผล่​ที่​กลางเมือง​เทียน​อวิ๋น​ได้​

เมื่อ​ถึงที่นั่น​… ไป๋จิงชุน​ไม่มีทาง​กล้า​ลงมือ​โจ่งแจ้ง

และ​สอง​…

ใน​จังหวะ​ที่​หัว​เสือดาว​สีดำ​สนิท​กำลังจะ​โผล่​พ้น​รอยแยก​มิติ​

เสียง​อัน​ทรงพลัง​และ​คุ้นเคย​ ก็​ดัง​ขึ้น​จาก​ด้านหลัง​ของ​ทุกคน​

งั้น​รึ​?

ข้า​ล่ะ​อยาก​จะเห็น​นัก​เชียว​… ว่า​เจ้าจะสังหาร​ศิษย์​รัก​ของ​ข้า​ หวา​งหง​เฉียง​ ได้​ยังไง​?

สิ้น​เสียง​นั้น​

รอยแยก​มิติ​ที่​กำลัง​ฉีก​กว้าง​ พลัน​หยุดชะงัก​

หัว​เสือดาว​ที่​กำลัง​คำราม​ด้วย​ความ​กระหายเลือด​ ถูก​พลังงาน​ที่​มองไม่เห็น​บีบ​อัด​จน​ต้อง​หดหัว​กลับ​เข้าไป​

แรงกดดัน​มหาศาล​ของ​ไป๋จิงชุน​ สลาย​หาย​ไปใน​พริบตา​

ใบ​หน้าที่​บิดเบี้ยว​ด้วย​ความโกรธ​ของ​ไป๋จิงชุน​แข็ง​ค้าง​

ทุกคน​ค่อย ๆ​ หันกลับ​ไปมอง​ที่​ทางเข้า​อย่าง​ช้า ๆ เหมือน​หุ่นยนต์​ไขลาน​

ที่​หน้า​ประตู​มิติ​ลับ​… ข้าง​วังวน​สีฟ้า

ชาย​ชรา​ผู้​หนึ่ง​ยืน​เอา​มือ​ไพล่หลัง​ ท่วงท่า​สง่างามดุจ​ขุนเขา​ที่ตั้ง​ตระหง่าน​ท้าทาย​ฟ้าดิน​

ผู้อาวุโส​หวา​ง… หวา​งหง​เฉียง​

ท่าน​ไม่ได้​มอง​ไป๋จิงชุน​แม้แต่​หาง​ตา​ แต่กลับ​มอง​ตรง​มาที่​โม่ห​ยิง​เฉิน​ แล้ว​พยักหน้า​ให้​ด้วย​รอยยิ้ม​บาง​ ๆ

ทำได้​ดีมาก​ อิง​เฉิน​

ไม่ย่อท้อ​ ไม่ก้มหัว​ให้​ความ​อธรรม​… ดีมาก​

จากนั้น​ ท่าน​ค่อย ๆ​ หัน​กลับมา​

สายตา​ที่​เคย​อบอุ่น​ แปร​เปลี่ยนเป็น​คม​มีด​ที่​พร้อม​จะเชือดเฉือน​

จ้อง​ลึก​เข้าไป​ใน​ดวงตา​ที่​เบิกโพลง​ของ​ไป๋จิงชุน​

ไหน​ลอง​ทำให้​ข้า​ดู​หน่อย​ซิ… เจ้าจะฆ่าศิษย์​ข้า​ยังไง​?

ทะ​… ท่าน​หวา​ง… ริมฝีปาก​ของ​ไป๋จิงชุน​สั่น​ระริก​ พูด​ไม่เป็น​ภาษา

เขา​พยายาม​จะเรียก​สัตว์​อสูร​กลับคืน​

แต่กลับ​พบ​ว่า​… เส้นใย​จิตวิญญาณ​ของ​เขา​ถูก​บางสิ่งบางอย่าง​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​กด​ทับ​จน​แทบ​ขาดสะบั้น​

เขา​ขยับ​ไม่ได้​… สัตว์​อสูร​ของ​เขา​ก็​ขยับ​ไม่ได้​

คน​ระดับ​เดียวกัน​? ผู้อาวุโส​หวา​งแค่น​หัวเราะ​

น้ำหน้า​อย่าง​เจ้า… กล้า​ดี​ยังไง​มาเทียบ​ชั้น​กับ​ข้า​?

วินาที​ต่อมา​

เงาทะมึน​ขนาด​มหึมา​ก็​พวยพุ่ง​ขึ้น​มาจาก​ด้านหลัง​ของ​ผู้อาวุโส​หวา​ง

เงาร่าง​สีดำ​สนิท​สูงเสียดฟ้า​ รูปร่าง​เหมือน​จอม​มาร​ผู้​ชั่วร้าย​

แต่​บน​ไหล่​ซ้าย​ของ​จอม​มาร​นั้น​… มีร่าง​สีทอง​อร่าม​เปล่งรัศมี​แห่ง​เทพเจ้า​นั่ง​ประทับ​อยู่​

สอง​ร่าง​ที่​ขัดแย้ง​… แต่​ดำรงอยู่​ร่วมกัน​ใน​หนึ่งเดียว​

สัตว์​อสูร​ระดับ​ A ตำ​นา​น.​..แฝด​เทพ​มาร​

ร่าง​มาร.​.. พละกำลัง​กายภาพ​ไร้​เทียมทาน​ บดขยี้​ภูเขา​ได้​ด้วย​มือเปล่า​

ร่าง​เทพ​… พลัง​เวท​ครอบคลุม​ฟ้าดิน​ ควบคุม​กฎเกณฑ์​ธรรมชาติ​

มือ​ยักษ์​สีดำ​ทมิฬ​ของ​ร่าง​มาร​ ยื่น​ออกมา​คว้า​จับ​ไปใน​อากาศ​ว่างเปล่า​

หมับ​

รอยแยก​มิติ​ที่​เสือดาว​สูญสิ้น​กำลังจะ​มุด​ออกมา​ ถูก​มือ​มาร​บีบ​จน​แหลก​ละเอียด​

พร้อมกับ​ร่าง​ของ​เสือดาว​ระดับ​ A ที่​ถูก​กำ​ไว้​ใน​อุ้งมือ​ราวกับ​ลูกไก่​

เอ๋ง​งง—

เสียงร้อง​โหยหวน​อย่าง​น่าสมเพช​ดัง​ออกมา​

เสือดาว​ผู้ยิ่งใหญ่​… บัดนี้​ดิ้น​พราด ๆ​ อยู่​ใน​กำมือ​มาร​ หมดสภาพ​นัก​ล่า​ผู้​เกรียงไกร​

ผู้อาวุโส​หวา​งเดิน​เข้า​มาหา​โม่ห​ยิง​เฉิน​อย่าง​ใจเย็น​

โชคดี​ที่​เจ้าส่งข้อความ​มาบอก​ก่อน​ ข้า​ให้​คน​ไปสืบ​ดู​ถึงได้​รู้​ว่า​มีขยะ​บาง​ชิ้น​เข้ามา​วุ่นวาย​ ก็​เลย​แวะ​มาดู​สักหน่อย​

ท่าน​ปรายตา​มอง​ไป๋จิงชุน​ที่​หน้าซีด​เป็น​ไก่​ต้ม​

ไม่อย่างนั้น​ ศิษย์​ข้า​คง​โดน​รังแก​แย่​เลย​จริง​ไหม​?

โม่ห​ยิง​เฉิน​ยิ้มมุมปาก​

ขอบคุณ​ครับ​อาจารย์​

เขา​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​อาจารย์​ต้อง​มา… นี่​คือ​ไพ่ตาย​ใบ​สุดท้าย​ที่​เขา​เตรียม​ไว้​

แต่​ต่อให้​ไม่มา เขา​ก็​ไม่กลัว​

คน​อย่าง​เขา​… ถ้าใคร​ดี​มาก็ดี​ตอบ​ แต่​ถ้าร้าย​มา… อย่า​หวัง​ว่า​จะได้​ตายดี​

ไม่ว่า​จะเป็น​ป้าปากตลาด​ หรือ​ตาแก่​หลงตัวเอง​

ถ้ากล้า​หาเรื่อง​เขา​… เขา​ก็​พร้อม​จะตบ​ให้​คว่ำ​

ท่าน​หวา​ง… ผม​… เหงื่อกาฬ​ไหล​อาบ​หน้า​ไป๋จิงชุน​เหมือน​น้ำตก​

หุบปาก​

ผู้อาวุโส​หวา​งตวาด​ลั่น​

มือ​ของ​ร่าง​มาร​บีบ​แน่น​ขึ้น​อีก​นิด​

กร๊อบ​

เสียง​กระดูก​หัก​ดังลั่น​ เสือดาว​ใน​มือ​ร้อง​โหยหวน​ปาน​จะขาดใจ​

คิด​จะแตะต้อง​คน​ของ​ข้า​… เจ้ามีสิทธิ์​อะไร​?

ไป๋จิงชุน​สติแตก​

เสือดาว​ตัว​นั้น​คือ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ของ​เขา​ คือ​ตั๋ว​ใบ​เดียว​ที่​ทำให้​เขา​ยืน​อยู่​ใน​จุด​นี้​ได้​

ถ้ามัน​ตาย​… เขา​จบเห่​

ตุบ​

ศักดิ์ศรี​ค้ำคอ​ที่​เคย​มี มลาย​หาย​ไปจน​หมดสิ้น​

ไป๋จิงชุน​ทิ้งตัว​ลง​คุกเข่า​โขก​ศีรษะ​กับ​พื้น​เสียง​ดังสนั่น​

ท่าน​หวา​ง ไว้ชีวิต​ด้วย​ ท่าน​หวา​ง

ผม​ผิด​ไปแล้ว​ ผม​มีตา​หา​มีแวว​ไม่ ผม​มัน​สมควร​ตาย​

เขา​ร้องไห้​โฮ น้ำมูก​น้ำตาไหล​พราก​

ขอ​ท่าน​เห็นแก่​ความดี​ความชอบ​ที่​ผม​เคย​ช่วย​ท่าน​รบ​ที่​ชายแดน​ปิน​ไห่​เมื่อปีก่อน​ ไว้ชีวิต​สัตว์​อสูร​ของ​ผม​ด้วย​เถอะ​ครับ​

ผม​ยินดี​รับใช้​ท่าน​ ยินดี​ทำ​ทุกอย่าง​เพื่อ​ไถ่โทษ​

ภาพลักษณ์​ปรมาจารย์​ผู้​สูงส่ง… พังทลาย​ลง​ไม่เหลือ​ชิ้น​ดี​

กลายเป็น​เพียง​ชาย​แก่​ขี้ขลาด​ที่​กำลัง​กราบกราน​ขอ​ชีวิต​อย่าง​น่าเวทนา​