ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 549 : คุกเข่า

ตอนที่ 549 : คุกเข่า

แกร๊ก แกร๊ก…

ที่ด้านซ้ายของแม๊คมีสัตว์อสูรครึ่งมนุษย์ที่ตัวสูงปรากฏตัวขึ้นมา

ตัวของมันปกคลุมไปด้วยแสง ดวงตาของมันนั้นส่องแสงประกายออกมาอย่างต่อเนื่อง ต้นหญ้าด้านล่างโดนเผาจนเปลี่ยนที่นั่นกลายเป็นพื้นที่แห้งแล้งไปในพริบตา

หวังเย่ามองไปที่สัตว์อสูรของแม๊ค แล้วใช้ระบบตรวจสอบทันที

ชื่อ : สายฟ้าลูก้าเลเวล : 85 ระดับ : ศักดิ์สิทธิ์ สกิล : ร่างสายฟ้า ปล่อยสายฟ้าออกมาตลอดเวลา ทำให้ยากที่ศัตรูจะเข้าใกล้ได้, นิ้วสายฟ้า ลูก้ามีนิ้วข้างละ 3 นิ้วนิ้วแต่ละนิ้วนั้นสามารถสร้างความเสียหายและผลของการโจมตีของแต่ละนิ้วนั้นก็แตกต่างกันออกไป การใช้สกิลนี้มีคูลดาวน์ไม่นานก็สามารถใช้ต่อได้, เท้าสายฟ้า ใช้พลังสายฟ้าในตัวเพื่อเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ ระหว่างนี้ไม่อาจจะใช้สกิลโจมตีได้ จุดอ่อน : ฉนวนไฟฟ้า เมื่อเห็นจุดอ่อนของลูก้า หวังเย่าก็ยิ้มกว้างออกมายิ่งกว่าเดิม

แฟนธอมน่ะคือสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ร่างของเขาไม่ได้รับผลกระทบจากไฟฟ้า ลูก้าที่ดูแข็งแกร่งนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าแฟนธอมแล้วอ่อนแออย่างมาก

แต่มันกลับทำให้ฟอเนอร์เป็นห่วงหวังเย่าอยู่ไม่น้อย “ไปช่วยหวังเย่าเร็วเข้า ! ”

ภายใต้คำสั่งของฟอเนอร์ นักโทษระดับ A สองคนที่สู้กับคนของเจฟอยู่ก็แยกตัวออกมาเข้าโจมตีแม๊คแทน

ปัง ปัง…

นักโทษระดับ A ได้ใช้ปืนพกยิงเข้าใส่ลูก้า

ลูก้าตอนนั้นยังยืนนิ่งอยู่ มันไม่ขยับแต่ก็ยังสามารถหลบกระสุนได้อย่างง่ายดาย

มันยกนิ้วหนึ่งที่มือขวาขึ้นก่อนที่จะชี้ไปที่นักโทษคนนั้น

แกร๊ก !

ลำแสงได้พุ่งออกมาจากนิ้วแล้วทะลุหน้าผากของนักโทษคนนั้นทันที ก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้ เขาก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นแล้ว

นักโทษระดับ A อีกคนใช้มีดพุ่งเข้าโจมตีมาทางด้านซ้ายของลูก้า

ลูก้าไม่ได้หันกลับไปมองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย แต่กลับใช้มือซ้ายผลักออกไป ที่ฝ่ามือมีพลังงานบางอย่างปรากฏขึ้นพร้อมกับดึงมีดของอีกฝ่ายไว้แล้วยกตัวอีกฝ่ายขึ้นมาแทน

นักโทษคนนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ตัวของเขาโดนไฟช็อตจนตัวไหม้เกรียม ผ่านไปสักพักร่างของเขาก็เริ่มไหม้

“นี่คิดจะท้าทายเจ้านายของข้าอย่างนั้นหรือ ? ” ลูก้าพูดขึ้นมาด้วยท่าทีดูถูกก่อนจะมองไปที่หวังเย่า

เมื่อเห็นนักโทษสองคนโดนลูก้าจัดการ ฟอเนอร์ที่อยู่ไกลออกไปก็เป็นห่วงหวังเย่าขึ้นมา

สัตว์อสูรของนักโทษอันดับ 8 ยังไม่เคยมีใครเอาชนะได้เลย !

หวังเย่ายกนิ้วขึ้นแคะขี้หูตัวเอง ก่อนจะพูดออกมาอย่างเฉยเมยว่า “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่คิดสนใจจะสู้กับแก เพราะแกน่ะไม่ได้แกร่งอะไรเลย”

“บังอาจ” ลูก้าขมวดคิ้วก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายฟ้าพุ่งโจมตีเข้าใส่หวังเย่าทันที

เมื่อรับรู้ได้ถึงสายฟ้าอันน่ากลัวที่พุ่งเข้ามา อากาศก็เกิดการผันผวนขึ้นก่อนที่หมัดสายฟ้าของลูก้าจะพุ่งเข้าใส่หน้าผากของหวังเย่า

หวังเย่ายังคงยืนนิ่งเอามือไขว้อยู่ที่หลังอย่างสบายใจ

ตอนนั้นเองก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นราวกับอุกกาบาตตกใส่พื้น แฟนธอมในร่างเงาได้โผล่มาตรงหน้าหวังเย่า

หมัดของลูก้าโดนมือซ้ายของแฟนธอมจับเอาไว้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่หมัดนั้นจะเดินหน้าต่อ

แกร๊ก…

ลูก้ามองไปที่แฟนธอมที่โผล่มาตรงหน้าพร้อมกับสายฟ้าที่แล่นไปทั่วทั้งแขน

แฟนธอมยังยืนนิ่ง ดวงตาอันแดงก่ำของเขามองไปที่ลูก้าราวกับมองดูตัวตลกอย่างไรอย่างนั้น

“ แก…ทำไมแกไม่เป็นอะไรเลย ! ” ลูก้าอึ้งไปเมื่อพบว่าถึงจะเพิ่มพลังสายฟ้า แต่ชายตรงหน้ากลับไม่เป็นอะไรเลย

หมัดของเขาเริ่มปวดขึ้นมาราวกับจะถูกบดขยี้ด้วยฝ่ามือของแฟนธอม

“นี่…มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ! ” ลูก้าก้มหน้าและพบว่าใต้เท้าของตัวเองนั้นมีวังวนสีดำปรากฏขึ้นมา พลังในตัวเขาตอนนี้ถูกสูบไปเพราะวังวนนั้น

แบบนี้นี่เอง !

ตาของลูก้าสะท้อนแสงสีแดงออกมา หมัดซ้ายของมันต่อยเข้าที่หน้าอกของแฟนธอม แต่ก็ถูกมือขวาของแฟนธอมจับเอาไว้อีก

แฟนธอมเพิ่มแรงในมือเพื่อหักข้อมือของลูก้าจนลูก้าแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นเพราะความเจ็บปวด

ทุกคนต่างก็พากันตะลึง มีครั้งหนึ่งเคยบอกกันว่าไม่มีใครเป็นศัตรูของลูก้าได้แม้แต่สักคน แต่ตอนนี้ลูก้ากลับไม่ต่างอะไรจากปลาบนเขียงเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าของแฟนธอม

“ฉันจะช่วยเอง ! ”

ฟรืด !

แม๊คใช้แส้ในมือฟาดเข้าใส่จนแฟนธอมต้องปล่อยมือออกเพื่อหลบการโจมตี

ด้วยความช่วยเหลือจากเจ้านาย ลูก้าก็ได้ใช้สกิลเท้าสายฟ้าเพื่อเว้นระยะห่างออกมา เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วใช้นิ้วทั้งหกยิ่งลำแสงเข้าใส่แฟนธอม

ปัง ปัง !

แฟนธอมหลบลำแสงที่ยิงเข้ามาก่อนจะพุ่งเข้าใส่ลูก้าอย่างรวดเร็ว

ลูก้าไม่อาจจะใช้สกิลเท้าสายฟ้าได้ในตอนที่โจมตี

หวังเย่าได้รับสกิลของแฟนธอมมาแล้ว

แม๊คนั้นเมื่อได้รับการสนับสนุนจากสัตว์อสูร ร่างกายเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า สิ่งมีชีวิตทั่วไปไม่อาจจะเข้าใกล้เขาได้

แม๊คมองไปที่หวังเย่าก่อนจะใช้แส้ฟาดเข้าใส่หวังเย่าทันที

หวังเย่ากระโดดหลบแล้วเอาธนูออกมาจากแหวนมิติก่อนจะยิงเข้าใส่แม๊คทันที

ปัง !

แส้ได้ปัดลูกธนูจนลูกธนูปักลงไปที่พื้นแทน

เขาเงยหน้าขึ้นและพบว่าหวังเย่าได้ขึ้นไปบนยอดพีระมิดแล้ว

มีดในมือเขามีลมรวมตัวกันก่อนที่หวังเย่าจะสะบัดมีดออกมาพร้อมกับพายุที่พุ่งเข้าใส่แม๊ค

ทักษะมีดมังกร !

การจัดการกับแม๊คนั้น หวังเย่าไม่จำเป็นจะต้องใช้ทักษะมีดพายุมังกร ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้แล้ว เขาก็สามารถแสดงพลังของทักษะมีดมังกรนี้ออกมาจนถึงขีดสุดได้ !

ปัง !

แม๊คพยายามสะบัดแส้เพื่อกันการโจมตีเอาไว้ แต่แส้กลับถูกตัดออกด้วยการโจมตีนี้แทน

สายตาของเขาแสดงถึงความสิ้นหวังออกมา เขาต้องกระโดดไปข้าง ๆ เพื่อที่จะหลบ

แต่ทว่าตอนนั้นกลับมีเลือดพุ่งออกมาจากแขนซ้ายของเขาพร้อมกับแขนที่ถูกตัดขาดในพริบตา

อ๊ากก…..

แม๊คร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวดและกุมแผลของตัวเองเอาไว้ก่อนจะวิ่งไปหาเจฟ

“ช่วยฉันด้วย…” คนของเจฟหลายสิบคนวิ่งเข้ามาเพื่อปกป้องแม๊คเอาไว้

ไกลออกไป ลูก้าได้ใช้สกิลนิ้วสายฟ้าไปแล้ว ตอนนี้สกิลกำลังคูลดาวน์อยู่ เขาได้แต่ต้องหนีด้วยสกิลเท้าสายฟ้าโดยมีเคียวของแฟนธอมตามมาติด ๆ คอยโจมตีอย่างต่อเนื่องจนตัวของลูก้าตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือด

ต่อหน้าแฟนธอมแล้ว สกิลของเขาไร้ประโยชน์ทั้งหมด นี่ยังใช่สัตว์อสูรในตำนานที่ไม่มีใครเอาชนะได้อยู่รึเปล่า ?

สายตาของลูก้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง !

ในอีกด้านคนที่แบกโลงศพก็โดนโจมตีโดยคนของเจฟ

พวกนั้นเล็งไปที่โลงศพ

ด้วยความช่วยเหลือจากผู้คุมแล้ว นักโทษระดับ A ที่แบกโลงศพอยู่ก็ต้องตายไป

คนของเจฟคนหนึ่งทำการเปิดโลงศพออกพร้อมจะตรวจสอบร่างของฟาโรห์ แต่เมื่อเปิดโลงศพออกก็พบว่าร่างด้านในลืมตาขึ้นแล้วยกมือแทงเข้าที่ตาของเขาอย่างจัง

เลือดกระจายออกมาพร้อมกับร่างฟาโรห์ที่หลับใหลได้กระโดดออกมาจากโลงศพ ชายคนนั้นถือมีดเอาไว้และเข้าสู้กับคนของเจฟทันที

“นี่มันโลงศพปลอม ! ” คนของเจฟตะโกนออกมา

เจฟแปลกใจและมองไปที่ฟอเนอร์ “แกเอาโลงศพจริงไปไว้ที่ไหน ? ”

ฟอเนอร์ยิ้มออกมราวกับเป็นผู้ชนะ “แกคิดยังไงล่ะ ? แน่นอนว่าต้องถูกขนออกไปตั้งแต่แรกแล้ว”

เจฟได้สติขึ้นมาทันที “พวกแก…เป็นแค่เหยื่อล่องั้นหรือ ! ”

หวังเย่าเข้ามาหาพร้อมกับมีดในมือ “ใช่ เราจะขนร่างของฟาโรห์ออกไปได้ง่าย ๆ ได้ยังไง ถ้าเราไม่ดึงคนของซิดดี้ เอาไว้ ? ”

“ดีมาก หวังเย่าแกนี่มันน่าสนใจจริง ๆ ไม่เจอกันมาแค่ครึ่งเดือน ไม่รู้ว่าแกจะยังคุกเข่าให้ฉันอยู่อีกรึเปล่า ? ”

เจฟพุ่งเข้ามา แต่ฟอเนอร์ก็เข้ามาขวางหน้าหวังเย่าเอาไว้ก่อน “การกดดันทางสายเลือด นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ให้ฉันรับมือเอง”

แต่หวังเย่าที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ไม่ได้หนีไปไหน เขากลับยกมือขึ้นมาตบไหล่ของฟอเนอร์และพูดออกมาว่า “นายพาคนอื่นถอยไปก่อนเถอะ เรื่องของเจฟน่ะฉันจะจัดการเอง ! ”

“แต่ …”

“เชื่อใจฉันสิ ! ” หวังเย่าบีบไหล่ฟอเนอร์แน่นกว่าเดิม

ฟอเนอร์กัดฟันแน่นและพูดขึ้น “ได้ คนอื่นมากับฉัน ! ”ที่บนหอคอยของเหมือง ซิดดี้ได้รับข้อความบางอย่าง

“ร่างของฟาโรห์หายไป เจฟล้มเหลว ! ”

ปัง !

ซิดดี้ทุบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันที

วันนี้เขาส่งผู้คุมแทบจะทุกคนออกไปรวมถึงนักโทษระดับ A จำนวนมากที่มุ่งหน้าไปที่บึง

ตอนนี้ที่ใจกลางเหมืองดูซบเซาอย่างมาก มันถึงกับมีข่าวลือพูดถึงกันทั่ว “การแข่งขันของนักโทษเริ่มขึ้นแล้ว ตอนนี้หัวหน้านักโทษคนใหม่คงจะกำเนิดขึ้นแล้ว !”

ซิดดี้เดินไปที่หน้าต่างและมองไปที่นักโทษด้านล่าง เขามองไกลออกไปก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ งั้นก็ต้องมีคนอีกพวกที่ขนร่างของฟาโรห์ออกไป พวกนั้นไปไหนกัน ? ”

ซิดดี้จับแร่สองก้อนที่รูปร่างคล้ายกับวอลนัทไว้ในมือ เขาเหมือนกับชั่งใจอยู่สักครู่หนึ่ง

เขาเดาว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด เมื่อคืนนี้แลมเบิตคงไปเจอกับหวังเย่าและได้แผนที่จากหวังเย่าไป

ดังนั้นจึงทำการขนโลงศพออกไปก่อน 2-3 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ เมื่อทั้งสองฝ่ายเริ่มสู้กัน ความสนใจทั้งหมดจะถูกดึงไปที่ หวังเย่าและคนอื่น ๆ ตอนนั้นแหละที่แลมเบิตจะทำการขนโลงศพไปยังที่ซ่อน

“ลงไปดู ! ” ซิดดี้ไม่อาจจะใจเย็นได้อีก นี่เป็นเรื่องใหญ่ ถ้าร่างของฟาโรห์ถูกส่งให้กับฝ่ายต่อต้านรัฐได้สำเร็จ งั้นตำแหน่งของเขาในคุกนี้ก็คงสั่นคลอน !

เมื่อซิดดี้ปรากฏตัวขึ้นในเหมือง นักโทษทุกคนต่างก็พากันเงียบไป

โดยทั่วไปแล้วซิดดี้จะไม่มายังที่สกปรกแบบนี้นอกซะจากว่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริง ๆ

ซิดดี้มองนักโทษรอบตัวจนทำให้ทุกคนใจสั่น

ตอนนี้คนของเขาอยู่ในบึงกันหมดแล้ว มันมีไม่กี่คนที่เขาสามาถสั่งการได้เพื่อให้หาว่าร่างของฟาโรห์ถูกซ่อนอยู่ที่ไหน

เขาเหมือนจะเดินช้าแต่ในพริบตาเขาก็หายไปจากสายตาของทุกคน

หลังจากนั้นสักพักผู้คุ้มคนหนึ่งก็เข้ามาหาซิดดี้แล้วพึมพำออกมา “ผมได้ส่งคนไปตรวจดูรอบ ๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่เจออะไร คิดว่าพวกนั้นคงไม่มีทางขนโลงศพใหญ่แบบนั้นไปซ่อนได้ นอกซะจากว่าจะมีใครที่มีสัตว์อสูรที่มีความสามารถโดดเด่น …”

ซิดดี้หรี่ตาลงเหมือนกับคิดบางอย่างออก “เรียกผู้คุมทั้งหมดมาแล้วกลับไปที่เขตกลางเหมืองกับฉัน ! ”

“ขอรับ ! ”

ลึกเข้าไปในบึง

เจฟได้เผชิญหน้ากับหวังเย่า เขายิ้มออกมา “คุกเข่าร้องขอความเมตตาฉันสิ หวังเย่า”

สายตาที่เขามองหวังเย่าราวกับวังวนที่เหมือนกับนรก หัวใจของหวังเย่าเต้นรัวราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังยื่นเข้ามาบีบหัวใจของเขาเอาไว้ !

แกร๊ก…

หวังเย่าตัวสั่น ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรงพร้อมกับที่เขากำลังจะคุกเข่าลง