ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 563 : โจมตีเป้าหมาย

ตอนที่ 563 : โจมตีเป้าหมาย

เมื่อร่องรอยของหวังเย่าถูกพบ จุดที่เขาเคยอยู่เมื่อก่อนหน้านั้นก็โดนระดมโจมตี

ต้นไม้โดนเผากลายเป็นเถ้า แม้แต่น้ำในแม่น้ำก็ยังต้องระเหย ตอนนี้มันกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่แทน

นักโทษและผู้คุมพากันเข้าโจมตีตลอดทั้งคืน

ลูโด้และเอเดรียนเองก็ออกค้นหาตัวหวังเย่าด้วย

“ไม่เจออะไรเลย”

ในฐานะแม่ทัพเก่าแล้ว เขารู้ว่าเขาจะเจอกับผลลัพธ์แบบไหน แต่ซิดดี้ที่อยู่บนหอคอยนั้นกลับไม่ได้คิดแบบนั้นด้วย

เขาเชื่อว่าเขายังได้เปรียบ ความเสียหายในตอนนี้กินบริเวณกว้างก็จริง แต่อีกไม่นานก็ต้องเจอตัวหวังเย่าแน่

ที่หน่วยกองทัพ….

ฟอเนอ์มองไปที่ภาพของบึงที่ได้จากดาวเทียมและเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของหวังเย่าไม่น้อย

เขาได้พยายามติดต่อกับหวังเย่ามาหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับอะไรมาเลย

เขามองไปที่รูปบนจอแล้วสั่งการออกมา “ส่งภาพนี้ไปให้ตระกูลมูหลาง ฉันเชื่อว่าพวกนั้นคงรู้ว่าต้องทำยังไง อีกอย่างแล้วจับตาดูการทำงานของทหารราชวงศ์เอาไว้ด้วย ห้ามให้พวกนั้นขนแร่หินไปหมด”

“ได้ ! ”

ในตอนเช้าซิดดี้ที่นอนอยู่บนโซฟาต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ เขารีบแต่งตัวแล้วเดินเข้าไปรับสายทันที

“สวัสดี เหมืองอูเด..”

“ซิดดี้ แกไม่คิดฟังคำสั่งของฉันสินะ บอกให้คนของแกหยุดเผาได้แล้ว รีบดับไฟ ภาพที่ได้จากดาวเทียมมีแต่พื้นที่สีแดง แกมองคำสั่งฉันเป็นอะไร ! ”

ซิดดี้สีหน้าหม่นลงแล้วพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพดาไฮ ท่านฟังผมอธิบายก่อน ผมได้สั่งคนของผมไปดับไฟแล้ว แต่ไฟน่ะมันลามเร็วเกินไป ”

ซิดดี้ยังคงเล่นละครอยู่ แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เขากังวลว่าหากดาไฮโกรธขึ้นมาจริง ๆ จนมาหาเรื่องเขา งั้นผลที่ตามมาคงเกินที่จะคาดถึง

“แกรีบแก้ไขซะ ! ถ้าแกยังจัดการไม่ได้ ฉันนี่แหละที่จะจัดการแกแทน ! ”

“ได้ท่านแม่ทัพ ผมรู้ว่าต้องจัดการยังไง” เมื่อได้ยินว่าดาไฮจะยังไม่จัดการเขา ซิดดี้ก็พอใจอย่างมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

อย่างที่เอเดรียนบอกมา ตระกูลมูหลางคงไม่มีเวลามาตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อซิดดี้ได้เป็นหัวหน้าผู้คุม เขาก็ได้แอบส่งแร่หินให้กับทางราชวงศ์ การส่งแร่หินให้กับพวกนั้นกินทั้งทรัพยากรคนและสิ่งของอื่น ๆ จำนวนมาก

แต่ตอนนี้ฝ่ายต่อต้านได้ส่งคนไปจับตาดูทรัพยากรเหล่านั้นเอาไว้ หากตระกูลมูหลางต้องการขนทรัพยากรเหล่านั้นออกมาก็ต้องใช้อำนาจทางกองทัพ และดาไฮคือหนึ่งในคนสำคัญเขาต้องไปจัดการด้วยตัวเอง

“ถ้าแกจัดการเรื่องนี้ไม่ดี ฉันจะไปหาตัวแกแล้วสะสางเรื่องนี้ ! ”

ตู๊ด…..

โทรศัพท์ถูกตัดสายอีกรอบ

ซิดดี้ฟาดหูโทรศัพท์ลงไปอย่างแรง ก่อนที่จะเดินไปที่หน้าต่างด้วยความกังวล

เมื่อมองเห็นควันที่ลอยขึ้นมา เขาก็ได้หยิบวิทยุขึ้นมาและบอกกับเอเดรียน

“เป็นยังไงบ้าง ? ”

“แม้ว่าจะพบร่องรอยของหวังเย่าแล้ว แต่เขาก็ยังหนีไปได้ กระสุนที่ลูโด้มีเหลือไม่ถึง 30 เปอร์เซ็นต์แล้ว หากจะให้ระเบิดปูพรมแบบในตอนแรกคงเป็นไปไม่ได้”

“งั้นนายคิดว่ามีโอกาสที่จะจับหวังเย่าได้รึเปล่า ? ”

เอเดรียนเป็นคนฉลาด เขาไม่มีทางพูดในสิ่งที่เขายังไม่ได้ลอง “มันมีหวังอยู่แค่ว่าไม่ได้มากเหมือนกับตอนแรก”

“ส่งคนออกไปปูพรมค้นหา หยุดเสียกระสุนไปเปล่า ๆ ”

เอเดียนพยักหน้า “นี่แหละที่ฉันจะบอกตั้งแต่แรก”

ซิดดี้วางสายก่อนจะเดินไปกดโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน

“สวัสดีหัวหน้าผู้คุม นายมีอะไรจะบอกฉันไหม ? ” เสียงหวาน ๆ ดังขึ้นมา

“สัตว์อสูรของฉันเป็นยังไงบ้าง ? ”

“สบายใจได้ อาการบาดเจ็บของมันแทบจะฟื้นฟูแล้ว มันจะกลับไปหานายในวันพรุ่งนี้”

ซิดดี้ใจชื้นขึ้นมากว่าเก่า “ ดี งั้นต้องรบกวนด้วย”

ณ ที่บึง ป่าหนาทึบในตอนนั้น ตอนนี้ไม่มีอยู่อีกแล้ว

พีระมิดก็หายไปด้วย มีแค่สิ่งก่อสร้างบางส่วนเท่านั้นที่โดนถมอยู่ใต้ดินที่ยังคงสภาพ ทางเข้าของพีระมิดนี้ก็หายไปด้วย มันโดนฝังไว้ในใต้ดินและเถ้า และยากที่ใครจะหามันเจอ

นักโทษและผู้คุมพากันเดินสำรวจทั่วทุกที่

สัตว์อสูรส่วนมากตายไปแล้ว มันมีแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้นที่คอยโจมตีพวกนักโทษ แต่ก็ต้องตายไปอย่างรวดเร็ว

ฉากที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันนี้กลับทำให้ทุกอย่างตกสู่ความเงียบงัน

นักโทษและผู้คุมต่างก็หน้าดำไปเพราะเขม่าควันพวกนี้

ตอนนั้นอันที่จริงคนส่วนมากก็รู้ว่าโอกาสที่จะจับตัวหวังเย่าได้นั้นมีน้อยนิด แต่เพื่อบัตรเขียวแล้ว หัวใจของพวกเขาจึงคาดหวังอยู่

“รายงาน พบร่องรอยของหวังเย่า พิกัดลองติจูด 116.44652039446759 ละติจูด 39.864251969067331 ขอการสนับสนุนด้วย ! ”

ข่าวนี้ทำให้ทุกคนใจชื้นขึ้นมาอีกรอบ !

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นไปทั่วทั้งเหมือง แม้แต่เอเดรียนที่นั่งอยู่บนรถก็ไม่อาจจะอยู่เฉยได้

เขาได้โบกมือให้กับลูโด้ที่อยู่บนท้องฟ้า ก่อนที่หนวดของมันจะค่อย ๆ ยื่นลงมารับตัวเอเดรียนขึ้นไปในห้องควบคุมในตัวมัน

แม้ว่าลูโด้จะเป็นสิ่งมีชีวิต แต่อุปกรณ์ภายในตัวมันก็ไม่ต่างอะไรจากเครื่องกลเลยแม้แต่น้อย

เอเดรียนนั่งอยู่ในห้องควบคุมโดยสั่งการให้ลูโด้เดินหน้าต่อไปทันที

นี่คือเช้ามืดของวันที่ห้า

นักโทษและผู้คุมพากันใส่แว่น บางคนมีไฟฉายเพื่อตรวจสอบพื้นที่ให้ละเอียดกว่าเดิม

เงาของพวกนี้ราวกับมด พวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน จนสุดท้ายพวกเขาก็สร้างวงล้อมขึ้นมาได้

ปัง ปัง ..

เสียงปืนและระเบิดดังขึ้นอีกรอบ

ในห้องควบคุม เอเดรียนเห็นเงาที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว

เขาทำการล็อคเป้าหมาย เมื่อขยายภาพเข้าไปเอเดรียนก็ต้องตะโกนออกมา

“สุดท้ายก็เจอตัวแกแล้ว ! ”

ลูโด้คำรามออกมา ปืนที่ใต้ท้องของมันทำการยินออกมาพร้อมกับกระสุนนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าใส่จุดที่หวังเย่าอยู่

ตูม….

โดนเป้าหมาย !