ระบบลูกดกไร้พ่าย - ตอนที่ 12 เป็นท่านหรือ!?
ตอนที่ 12 เป็นท่านหรือ!?
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อกู่เยว่เสวียนตื่นขึ้น เหล่าศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์ทั้งหมดก็มารวมตัวกัน แต่กลับไร้ซึ่งวี่แววของกู้ชิงเอ๋อร์
“ตงห่าว นังเด็กนั่นหายไปตั้งแต่เมื่อคืนจนป่านนี้ยังไม่กลับมาอีกรึ?”
ศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์นามว่าตงห่าวรีบตอบทันที “เรียนศิษย์พี่ กู้ชิงเอ๋อร์… นางยังไม่กลับมาเลยขอรับ”
“นังสวะ! เพิ่งเจอกันวันแรกก็ไปกกอยู่กับผู้ชายแล้ว ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!” กู่เยว่เสวียนที่นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะความโกรธ กล่าวออกมาอย่างเดือดดาล
“หึๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน ถึงทำให้เสวียนเอ๋อร์ของข้าโกรธได้เพียงนี้? มา เล่าให้ลุงหวังฟังเถิด”
ขณะนั้นเอง ประตูโถงก็ถูกผลักเปิดออก ชายชราผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม และเอ่ยถามกู่เยว่เสวียนที่กำลังสบถไม่หยุด
การออกมาฝึกฝนครั้งนี้ของสำนักใจพิสุทธิ์แบ่งออกเป็นหลายทีม แต่ละทีมมีผู้อาวุโสระดับขอบเขตวิบากกรรมสองถึงสามคนเป็นผู้นำ
ชายชราผู้นี้ที่เรียกตนเองว่าลุงหวังมีนามว่า หวังจง เป็นผู้อาวุโสที่นำทีมของกู่เยว่เสวียน
ทีมของกู่เยว่เสวียนแตกต่างจากทีมอื่นตรงที่มีผู้อาวุโสคอยคุ้มกันเพียงคนเดียว แต่ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสหวังจงนั้นเหนือกว่าผู้อาวุโสสองถึงสามคนในทีมอื่นรวมกันเสียอีก
นี่เป็นการจัดแจงเป็นพิเศษจากท่านรองเจ้าสำนัก เพราะอย่างไรเสียก็เป็นทีมที่มีธิดาของท่านอยู่ด้วย
“ท่านลุงหวัง!” เมื่อเห็นว่าใครมา กู่เยว่เสวียนก็รีบแสร้งทำท่าทางน่าสงสารทันที
“เป็นกู้ชิงเอ๋อร์เจ้าค่ะ! นางแอบไปค้างคืนกับบุรุษที่เพิ่งพบหน้าเมื่อวาน ไม่กลับมาทั้งคืน ช่างสร้างความอับอายให้แก่สำนักใจพิสุทธิ์ยิ่งนัก!”
“คนเช่นนี้ยังสมควรอยู่ในสำนักอีกหรือ? มีแต่จะสร้างความเสื่อมเสียให้สำนักเรา!”
“โอ้? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ?” หวังจงกวาดตามองไปรอบๆ เหล่าศิษย์ที่ถูกมองต่างพยักหน้ารับเป็นพัลวัน
แต่หวังจงยังคงไม่ปักใจเชื่อ เขารู้จักนิสัยของกู่เยว่เสวียนดี นางเป็นคนเอาแต่ใจและดื้อรั้น อาศัยบารมีของบิดาที่เป็นรองเจ้าสำนักทำตัวกร่างไปทั่ว คำพูดที่ออกมาจากปากนางจึงอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
ปัง!
ขณะนั้น ประตูโถงถูกผลักเปิดอีกครั้ง
“ท่านอาจารย์หยาง? เหตุใดพวกท่านเพิ่งกลับมากัน…”
กลุ่มที่เข้ามาคืออีกทีมหนึ่งที่ออกไปฝึกฝน
หากกู้ฉางชิงอยู่ ณ ที่นี้ เขาย่อมจำได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้คือศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์ที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตไว้เมื่อไม่นานมานี้เอง
“ทำไมเหลือกันเพียงเท่านี้? แล้วผู้อาวุโสรั่วเหมยกับผู้อาวุโสผิงเล่า ศิษย์คนอื่นๆ หายไปไหนหมด?” หวังจงมองไปยังอาจารย์หยางและกลุ่มศิษย์ที่เหลือรอดเพียงหยิบมือด้วยความสงสัย
“พวกเขา…เสียชีวิตหมดแล้ว”
อาจารย์หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด
“ว่ากระไรนะ!”
“เสียชีวิตทั้งหมดรึ?”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที
ทีมหนึ่งมีศิษย์อย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบคน แต่บัดนี้กลับเหลือรอดมาเพียงไม่กี่คน ความสูญเสียครั้งนี้นับว่าหนักหนาสาหัสอย่างยิ่ง
“เกิดอะไรขึ้น? มันเรื่องอะไรกันแน่?”
การสูญเสียศิษย์หลายสิบคนถือเป็นเรื่องใหญ่หลวง เพราะผู้ที่ออกมาฝึกฝนครั้งนี้ล้วนเป็นศิษย์ชั้นยอดของสำนักใจพิสุทธิ์ ทั้งศิษย์หลัก ศิษย์ชั้นใน และศิษย์ชั้นนอกที่มีความสามารถโดดเด่น
การสูญเสียศิษย์แต่ละคนล้วนเป็นความเสียหายใหญ่หลวงต่อสำนัก ยิ่งเสียไปหลายสิบคนในคราวเดียวเช่นนี้ ถือเป็นการบั่นทอนกำลังของสำนักอย่างรุนแรง
“ระหว่างการฝึกฝน พวกเราได้เผชิญหน้ากับราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชา! ผู้อาวุโสรั่วเหมยและผู้อาวุโสผิงได้สละชีวิตเพื่อซื้อเวลาให้พวกเราหลบหนี”
ครืน—
คำพูดนั้นทำให้จิตใจของทุกคนสั่นสะท้าน
“ว่าอะไรนะ!?”
“ราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชา? หยาง เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?” หวังจงเอ่ยถามเสียงเข้ม
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่ออาจารย์หยาง เพราะเขารู้นิสัยของหยางเจิ้นดีว่าเป็นคนไม่กุเรื่องขึ้นมาเพื่อปัดความรับผิดชอบ แต่เรื่องนี้มันยากที่จะเชื่อจริงๆ
ในน่านน้ำตื้นเช่นนี้ จะมีราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชาปรากฏตัวได้อย่างไร?
“ข้าจะกล้าเอาเรื่องเช่นนี้มาล้อเล่นได้อย่างไร? มีผู้เห็นเหตุการณ์อยู่ไม่น้อย อีกไม่นานข่าวนี้คงแพร่สะพัดไปทั่วท้องทะเล”
“เช่นนั้นพวกเจ้ารอดชีวิตมาได้อย่างไร?” หวังจงถามต่อ “หากเจอกับราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชาจริงๆ พวกเจ้าไม่น่าจะรอดมาได้”
อาจารย์หยางยิ้มขมขื่น “เป็นยอดฝีมือขอบเขตราชาท่านหนึ่งที่เดินทางผ่านมาได้ช่วยพวกเราไว้ มิเช่นนั้นทีมของเราคงถูกล้างบางไปแล้ว”
หวังจงถอนหายใจ ตบไหล่อาจารย์หยางเบาๆ และกล่าวปลอบใจ “เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก ราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชา ต่อให้เป็นข้าหรือท่านเจ้าสำนักเองก็คงไม่รอด”
“การที่พวกเจ้ารอดกลับมาได้ก็นับว่าโชคดีอย่างที่สุดแล้ว”
“พวกเรารีบกลับสำนักทันที เพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าสำนักทราบ”
ปัง!
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ถูกผลัก แต่ถูกกระแทกจนพังเข้ามา!
กู้ฉางชิงเดินเข้ามาพร้อมกับกู้ชิงเอ๋อร์
“หึ นังสารเลว ยังมีหน้ากลับมาอีกรึ แถมยังพากิ๊กของเจ้ามาด้วย!” กู่เยว่เสวียนเห็นกู้ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างกายกู้ฉางชิงก็เอ่ยขึ้นทันที
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง กู้ฉางชิงฟาดฝ่ามือออกไป
ปัง!
เสียงดังสนั่น ร่างของกู่เยว่เสวียนลอยละลิ่วกระเด็นออกไป โลหิตสาดกระจายเต็มพื้น นางไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสกรีดร้อง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ไม่มีใครคาดคิด
ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนนิ่งงัน
ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้ฉางชิงจะกล้าลงมือกับกู่เยว่เสวียนต่อหน้าผู้อาวุโสหวังจงและอาจารย์หยางแห่งสำนักใจพิสุทธิ์
แม้แต่หวังจงเองก็คาดไม่ถึง
เมื่อได้สติกลับมา ใบหน้าของหวังจงก็ถมึงทึงขึ้นมาทันที
เดิมทีเขาก็กำลังอารมณ์เสียอย่างหนักจากการสูญเสียศิษย์ไปมากมาย บัดนี้กลับมีคนมาทำร้ายศิษย์ของเขาต่อหน้าต่อตา แถมยังเป็นกู่เยว่เสวียน ธิดาสุดที่รักที่รองเจ้าสำนักฝากฝังให้เขาดูแลเป็นอย่างดี
หากกู่เยว่เสวียนเป็นอะไรไป เขาจะกลับไปอธิบายกับรองเจ้าสำนักได้อย่างไร?
หวังจงกำลังจะลงมือ แต่คำพูดของอาจารย์หยางกลับทำให้เขาชะงักงัน
“ท่านผู้อาวุโส? เป็นท่านหรือ!?”
อาจารย์หยางมองกู้ฉางชิงด้วยความตกตะลึง
ภาพลักษณ์ของกู้ฉางชิงฝังลึกอยู่ในใจของเขาอย่างมิอาจลืมเลือน ด้วยดาบเพียงเล่มเดียวก็สามารถสังหารราชันย์อสูรระดับขอบเขตราชาได้! ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้พบกับกู้ฉางชิงอีกครั้งในสถานที่แห่งนี้
“ท่านผู้อาวุโส?”
หวังจงมองไปที่อาจารย์หยางด้วยความฉงน แต่ก็ชะลอการลงมือไว้ก่อน
คำว่า “ท่านผู้อาวุโส” จากปากของอาจารย์หยาง ทำให้หวังจงสังหรณ์ใจไม่ดี
อาจารย์หยางเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนักใจพิสุทธิ์ มีพลังบำเพ็ญถึงขอบเขตวิบากกรรมขั้นหก แม้จะด้อยกว่าตน แต่คนที่จะทำให้เขาเอ่ยเรียกว่า “ท่านผู้อาวุโส” ได้นั้นย่อมไม่ธรรมดา
“ท่านผู้อาวุโสผู้นี้ คือยอดฝีมือขอบเขตราชาที่ข้าเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อครู่ ท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตพวกเราไว้!”
ครืน—
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนต่างตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตนเอง
กู้ฉางชิงคือยอดฝีมือขอบเขตราชา?
นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกัน!
นอกจากอาจารย์หยางและศิษย์ไม่กี่คนที่รอดชีวิตมาด้วยกันแล้ว คนอื่นๆ ต่างแสดงสีหน้าไม่เชื่ออย่างชัดเจน
ยอดฝีมือขอบเขตราชาในวัยเพียงยี่สิบกว่าปี?
นี่มันเรื่องเหลวไหลสิ้นดี…
กู้ฉางชิงจำอาจารย์หยางและกลุ่มคนนั้นได้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
บัดนี้ ความรู้สึกที่เขามีต่อสำนักใจพิสุทธิ์นั้นเลวร้ายอย่างที่สุด
ด้านหลังกู้ฉางชิง กู้ชิงเอ๋อร์ตกใจจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก
พี่ฉางชิงเป็นยอดฝีมือขอบเขตราชาจริงๆ หรือ!?
บนพื้น กู่เยว่เสวียนค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น
ฝ่ามือเดียวของกู้ฉางชิงทำให้นางมึนงงไปหมด
ใบหน้าซีกขวาของนางเละจนดูไม่ได้ นางกุมใบหน้าไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ข้า…ถูกตบ?
ตั้งแต่เกิดมา แม้แต่บิดาของนางก็ยังไม่เคยลงไม้ลงมือกับนางเลย…
“ตอนที่เจ้ารังแกชิงเอ๋อร์ เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าจะมีวันนี้?”
กู้ฉางชิงก้าวเข้าไปหากู่เยว่เสวียนทีละก้าว
“ท่านผู้อาวุโส…”
โครม!
หวังจงถูกซัดกระเด็นตกจากเรือทะเลในพริบตา!
“หากยังกล้าขอความเมตตาแทนนางอีก…ตาย!”
เหล่าศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว
ผู้อาวุโสหวังจง…
หนึ่งในผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักใจพิสุทธิ์ แต่กลับไม่อาจต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวต่อหน้ากู้ฉางชิง
บัดนี้พวกเขาเชื่อคำพูดของอาจารย์หยางอย่างสนิทใจ
ยอดฝีมือขอบเขตราชา…
ชายหนุ่มผู้นี้เป็นยอดฝีมือขอบเขตราชาจริงๆ แถมยังทรงพลังยิ่งกว่าเจ้าสำนักของพวกเขาเสียอีก!
หลายคนในที่นี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นยอดฝีมือระดับขอบเขตราชาตัวเป็นๆ พวกเขารู้สึกราวกับมีคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำอยู่ในใจ
“กล้ารังแกน้องสาวร่วมตระกูลข้า…เจ้าอยากตายแบบไหน!?”
YOU MAY ALSO LIKE
