ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 545 อุโมงค์วิญญาณใต้ดิน?

บทที่ 545 อุโมงค์วิญญาณใต้ดิน?

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเข้าใจสถานการณ์ รู้ว่าไม่ให้ไม่ได้ จึงยอมส่งมอบอย่างว่าง่าย หนิวลี่รับม้วนหนังแกะโบราณที่ชายหนุ่มส่งให้ เมื่อคลี่ออกดู ก็ตกใจทันที

แผนที่ที่ว่านี้ ดูเหมือนจะค่อนข้างเก่าแก่ แต่สิ่งที่วาดอยู่บนนั้นกลับแตกต่างจากแผนที่ที่เอ็ดแมนให้เขามาโดยสิ้นเชิง

สีหน้าของหนิวลี่เปลี่ยนไป เขาพบเบาะแสบางอย่างทันที ใช้พลังเทพทำสำเนาแผนที่ไว้หนึ่งชุด หนิวลี่ก็โยนแผนที่คืนให้ชายหนุ่ม พูดอย่างเรียบเฉยว่า

“แค่ของแบบนี้เอง? ไม่มีอะไรพิเศษ ฉันว่าแยกแยะความจริงเท็จยาก”

ชายหนุ่มดีใจทันที เก็บแผนที่อย่างทะนุถนอม แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า

“ท่านผู้อาวุโส งั้น พวกเราขอตัวก่อนนะครับ?”

หนิวลี่พูดอย่างรำคาญว่า

“ไปเถอะ ทำให้ฉันเสียอารมณ์เลย”

ชายหญิงหนุ่มรู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบหันหลังวิ่งหนีไป ชั่วครู่ก็หายไปไม่เห็น พอพวกเขาเดินจากไป หนิวลี่ก็รีบติดต่อกับเฟิงซวงในอาณาจักรเทพทันที

“เป็นไงบ้าง? มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ใช่ไหม?”

“ถูกต้องครับนาย แผนที่นี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ที่นายมี ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนึ่งในสี่ส่วน”

“หนึ่งในสี่ส่วน!! ของพรรค์นี้ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วนเลยเหรอ!!”

หนิวลี่เบ้ปากอย่างหมดคำพูด แต่คิดไปแล้ว ที่ตัวเองได้ครอบครองถึงสองส่วนก็ถือว่าโชคดีมาก

“นายครับ ผมสังเกตแผนที่นี้อย่างละเอียดแล้วพบว่าสิ่งที่มันระบุไว้ไม่ใช่ตำแหน่งจริงบนพื้นดิน แต่เป็นอุโมงค์วิญญาณใต้ดิน!”

“อุโมงค์วิญญาณใต้ดิน? นั่นคืออะไร?” หนิวลี่ถามอย่างสงสัย

“อุโมงค์วิญญาณใต้ดินคือพื้นที่ใต้ดินที่ผู้มีพลังยุทธ์แข็งแกร่งสร้างขึ้นในที่พำนักของพวกเขา มันเป็นเขาวงกตที่เต็มไปด้วยกับดักและอันตราย ถ้าไม่รู้เส้นทางแล้วบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า ก็อาจตายได้ง่าย ๆ ” เฟิงซวงอธิบายอย่างจริงจัง

“พูดแบบนี้ แผนที่นี้ต้องสมบูรณ์ถึงจะใช้ได้ผลสินะ!” หนิวลี่พูดอย่างหมดคำพูด

“แน่นอนครับ” เฟิงซวงตอบ

“ช่างเถอะ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”

หนิวลี่ยอมแพ้การสนทนานี้อย่างจนใจ เขาหันไปมองคนทั้งห้าที่ยังถูกตรึงอยู่ หนิวลี่แสดงรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

“จะจัดการกับพวกนี้ยังไงดี? จะบอกว่าพวกเขาล่วงเกินฉัน จริง ๆ ก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ฉันไม่ได้สนใจพวกเขาสักนิด แต่ถ้าไม่จัดการก็รู้สึกไม่สบายใจ ถึงยังไงฉันก็เป็นเทพหลัก แต่มีเทพระดับกึ่งหลักมาเต้นต่อหน้าฉัน พูดออกไปก็ไม่น่าภูมิใจเท่าไหร่”

เขาเคลื่อนจิตวิญญาณ ปลดคำสาปที่ตรึงร่างเทพทั้งห้าไว้ ทันใดนั้นทั้งห้าคนก็ล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง การที่ร่างกายแข็งทื่อเป็นเวลานาน แม้แต่เทพก็ยังรู้สึกไม่คุ้นชิน โดยเฉพาะชายผอมคนนั้นที่ถูกหนิวลี่ซ้อมอย่างหนัก เขาทนไม่ไหวมานานแล้ว ร้องครวญครางในใจมาครึ่งวันแล้ว พอร่างกายขยับได้ ก็นอนครวญครางบนพื้น พร้อมกับหมุนเวียนพลังทั่วร่างเพื่อรักษาบาดแผล แต่คนผู้นี้คงคิดง่ายเกินไป บาดแผลที่ถูกพลังเทพไททันทำร้ายไม่ใช่สิ่งที่พลังธรรมดาจะรักษาได้ง่าย ๆ

ในห้าคนนั้น ชายร่างกำยำที่เป็นหัวหน้ายังคงสงบนิ่ง เขาหันมามองหนิวลี่สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“สงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันไม่ฆ่าพวกนาย?” หนิวลี่เบ้ปากพูด

“จริง ๆ ฉันแค่ขี้เกียจฆ่า ดูพวกนายสิ เป็นถึงกึ่งเทพหลักแท้ ๆ แต่ดันทำตัวห่วยแตกขนาดนี้ แถมยังรวมตัวกันเละเทะ ทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้แต่จะฆ่าพวกนายก็ยังทำให้มือฉันสกปรก”

ชายร่างกำยำสีหน้าเปลี่ยนไป พูดเย็นชาว่า

“จะฆ่าก็ตามสบาย ถ้าท่านต้องการเก็บพวกเราไว้เพื่อดูถูก ก็ฆ่าพวกเราไปเลยดีกว่า”

“ไม่ ไม่ ผมไม่อยากตาย ขอท่านไว้ชีวิตผมด้วย” คนอื่น ๆ กลับหน้าซีดขาวและวิงวอนขอชีวิต

ชายร่างใหญ่มองพี่น้องของเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วพูดอย่างขุ่นเคือง

“ตอนที่พวกเราสาบานเป็นพี่น้องกัน เราสัญญาว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน วันนี้แม้จะพลาดพลั้งตกอยู่ในมือเขา แต่พวกนายจะไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ได้อย่างไร”

“พี่ใหญ่ ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ แม้จะพูดว่าร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่พวกเราเป็นเทพ ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา พวกเรามีชีวิตที่ยืนยาว จะยอมตายง่าย ๆ ได้อย่างไร! ตราบใดที่ท่านยอมปล่อยพวกเรา พวกเรายินดีเป็นทาสรับใช้!”

พี่น้องของชายร่างใหญ่พูดเป็นเสียงเดียวกัน ชายร่างใหญ่โกรธจนพูดไม่ออก แต่แววตาของเขาแสดงชัดเจนว่าเขาไม่ยอมวิงวอนขอชีวิต

หนิวลี่มองดูด้วยความสนใจ ในห้าคนนี้ ยกเว้นชายร่างใหญ่แล้ว คนอื่น ๆ หนิวลี่ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย แค่เทพจอมปลอมเท่านั้น

“ปล่อยพวกนายก็ได้ ใครไม่อยากตาย รีบไปซะ”

หนิวลี่พูดเสียงเข้ม ไม่อยากมองพวกไร้ค่าพวกนี้อีก

“ขอบคุณท่าน ขอบคุณท่าน”

เทพระดับกึ่งเทพหลักทั้งหลายปิดความดีใจไม่มิด วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเสียดายที่พ่อแม่ไม่ได้ให้กำเนิดขามาอีกสองขา

แต่ชายร่างใหญ่ไม่ได้ไปไหน ยืนอยู่ที่เดิม จ้องหนิวลี่อย่างเย็นชา หนิวลี่รู้สึกสนใจ

“ทำไมนายไม่ไป?”

“ฮึ ในเมื่อถูกท่านจับได้ ผมไม่สามารถหนีไปได้เอง นั่นแสดงว่าผมเป็นเชลย ความเมตตาของท่าน ผมไม่ขอรับ จะฆ่าก็ตามสบาย แต่จะให้ผมอับอาย ไม่มีทาง”

ชายร่างใหญ่มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก ถึงขั้นไม่เรียกอีกฝ่ายว่า “ท่าน” แล้ว แต่เรียกแค่ “ท่าน” (คำสุภาพทั่วไป)

หนิวลี่ไม่ได้โกรธ กลับยิ่งชื่นชมชายร่างใหญ่ในโลกเก้าภพอมตะเช่นนี้ ยังได้เห็นคนแบบนี้ ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ เมื่อก่อน หนิวลี่อ่านสามก๊ก แม่ทัพผู้กล้าที่ถูกจับได้ก็เป็นเช่นนี้ ชีวิตเป็นเรื่องเล็ก ศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่

“ดี ถ้านายไม่อยากไป ก็ตามมาแล้วกัน” หนิวลี่ไม่สนใจเขาอีก เดินจากไปตรง ๆ

ชายร่างใหญ่มองดูหนิวลี่ด้วยสายตาซับซ้อน กัดฟัน แล้วตามไป เดินทางไปทางตะวันตก ความหนาวเย็นของฟ้าดินยิ่งรุนแรงขึ้น ที่นี่ เทพที่มีพลังยุทธ์อ่อนแอหน่อยแทบทนไม่ไหวกับความหนาวเย็นที่มองไม่เห็นแต่สามารถทำให้หินผาแตกได้

หนิวลี่มองชายร่างใหญ่ที่เดินตามหลังเงียบ ๆ คนนี้มีศักดิ์ศรีจริง ๆ ถึงกับตามเขาเข้ามาลึกในเขตตะวันตก

ต้องรู้ว่าเขตตะวันตกของอาณาจักรสัตว์เทพนี้เป็นหนึ่งในสี่ขั้วสุดโต่ง อาณาจักรสัตว์เทพมีสี่ขั้วสุดโต่ง ไฟ หนาว ลม ทราย

สี่ขั้วสุดโต่งครอบคลุมสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ ตะวันออกเป็นไฟ ตะวันตกเป็นหนาว ใต้เป็นลม เหนือเป็นทราย ทางตะวันออก ภูเขาไฟทอดยาวหลายแสนลี้ ปะทุตลอดปี ลาวาไหลเป็นแม่น้ำไม่เคยจางหายแม้ผ่านไปหมื่นปี อันตรายอย่างยิ่ง

ทางตะวันตก ดินแดนหนาวเย็น ยิ่งเข้าไปลึกยิ่งหนาวเย็น มีเรื่องเล่าว่าในหุบเขาน้ำแข็งที่ลึกที่สุดของเขตตะวันตก แม้แต่เทพหลักก็จะถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง

ทางใต้ ป่าฟีนิกซ์ ลมพัดตลอดปีไม่เคยหยุด ภายในมีกฎเกณฑ์ของธาตุลมซ่อนอยู่ เทพลมหลายองค์ซ่อนตัวฝึกฝนในป่าฟีนิกซ์ตลอดทั้งปี ทะเลทรายทางเหนือนั้นน่ากลัวที่สุด เปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นพลังยุทธ์แบบไหน ถ้าไม่คุ้นเคยกับทะเลทราย เพียงแค่เข้าไปแล้ว การจะออกมาได้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยก็หลายปี บางคนแม้แต่หลายสิบปีก็ยังออกมาไม่ได้ ตอนนี้หนิวลี่อยู่ในดินแดนหนาวเย็นทางตะวันตก ตอนนี้ถือว่าเข้าไปลึกในดินแดนหนาวเย็นแล้ว ตลอดทางที่ผ่านมาพบเทพเจ้าน้อยลงเรื่อย ๆ แต่ก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่เดินทางคนเดียว มีส่วนน้อยที่เป็นกลุ่ม ทุกคนต่างเงียบและระแวดระวังซึ่งกันและกัน ทุกคนที่มาที่นี่ล้วนมาเพื่อข่าวลือเกี่ยวกับสมบัติลับที่โผล่ออกมา ข่าวเกี่ยวกับวงล้อโชคชะตาที่มีซีซีทิ้งไว้

ที่นี่ ผู้ที่เป็นเพียงครึ่งก้าวสู่เทพหลักนั้นลำบากมาก เพราะไม่มีพลังเทพปกป้องร่างกาย ไม่ได้ควบคุมพลังกฎเกณฑ์ อาศัยเพียงเทพศาสตร์ ชายร่างกำยำสามารถรักษาตัวเองไม่ให้แข็งตายจากความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วฟ้าดินเท่านั้น

“เป็นไงบ้าง? ยังจะตามฉันต่อไปหรือ?” หนิวลี่มองไปที่ชายร่างกำยำ

ชายร่างกำยำเงียบไม่พูด ตามติดมาข้างหลัง

“ฮ่า ๆ ยังยืนกรานอยู่สินะ! แต่ถ้าเข้าไปลึกกว่านี้ ก็จะเป็นหุบเขาหนาวเย็นทางตะวันตกแล้ว ที่นั่น คุณอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต คุณแน่ใจนะว่าไม่ไปล่ะ?” หนิวลี่ถาม