ระบบสร้างซอมบี้ - บทที่ 128: ระเบิดดอกไม้ไฟเพื่อความสนุกสนาน

ที่ชั้นบนของโรงแรม มีคนกำลังรับประทานสเต็กอย่าง
หรูหราและสบายๆ
ด้านล่างโรงแรม.
มีฝูงซอมบี้ราวกับคลื่นน้ำเชี่ยว หนาแน่นและเต็มทุก
ช่องว่างของถนน
ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงนั้นน่าตกใจ
“โจว เฉียงติดอยู่ในโรงแรมงั้นเหรอ?”
“จุ๊จุ๊ คุณเก็บเกี่ยวสิ่งที่คุณหว่าน คุณหยิ่งมาก ตอนนี้เกมจบ
ลงแล้วใช่ไหม”
“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะปันส่วนและรอให้คลื่นซอมบี้ลดลง แทนที่
จะดื่มด่ำกับอาหารและเครื่องดื่มแบบนี้”
“ฉันแจ้ง ตัวคำราม ฉันหวังว่าฉันจะไม่สูญเสียรางวัลข้าว
150 กิโลกรัม”
“นี่เป็นมื้อเที่ยงสุดท้ายของเจ้านายหรือเปล่า”
“ก่อนที่คนๆ หนึ่งจะตาย พวกเขาต้องการทานอาหารดีๆ
อย่างแน่นอน เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

เหล่านักรบพันธุกรรมรู้สึกยินดีกับความโชคร้ายของ โจ
วเฉียง อีกครั้ง
คนแปลกหน้า.
ส่วนใหญ่ทนความเจริญของคนอื่นไม่ได้
เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาพวกเขารู้สึกอิจฉาอย่างมากที่ โจวเฉียง
กินสเต็กและหอยเป๋าฮื้อ แต่ตอนนี้พวกเขาแค่เดินก็อ่อนแรง
เตะขาตัวเองล้ม
ฟางโจวยังอยู่ในกลุ่มพันธมิตรนักรบพันธุกรรม เขาได้รับ
การเตือนจากผู้ใต้บังคับบัญชาและพบว่าเจ้านายถูกค้นพบและ
กำลังถ่ายทอดสด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นตำแหน่งของ โจวเฉียง ซึ่ง
ล้อมรอบไปด้วยคลื่นซอมบี้
เขากังวลอย่างมาก
“บอส คุณโอเคไหม”
“คุณต้องการให้ฉันนำพวกเขาไปช่วยชีวิตคุณหรือไม่”
ฟางโจวส่งข้อความถึง โจวเฉียง ทันที
ทั้งค่ายให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด
ชีวิตของพวกเขาในวันนี้ล้วนมาจาก โจวเฉียง

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับ โจวเฉียง พวกเขาจะไม่ต้องกังวลเป็น
เวลาหนึ่งเดือน แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน พวกเขาจะกลับสู่
ชีวิตเดิมที่หิวโหยและหนาวเหน็บ
พวกเขาไม่ต้องการอย่างนั้น
หาก โจวเฉียง ถูกขังอยู่ พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วย
เขา
โจวเฉียง เพิ่งทำสเต็กเนื้อชิ้นนี้เสร็จ บรรเทาความหิวของ
เขา
เมื่อเขาได้รับข้อความจากฟางโจว โจวเฉียงตกตะลึง
ช่วยชีวิตเขา?
นั่นหมายความว่าอย่างไร?
โจวเฉียง ถามว่า “คุณกำลังพูดถึงอะไร”
“หัวหน้า คุณไม่ได้ติดอยู่ในโรงแรมเหรอ?”
“ในกลุ่ม พันธมิตรนักรบพันธุกรรม พวกเขากำลัง
ถ่ายทอดสดมื้ออาหารของคุณ”
“พวกเขาบอกว่าเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของคุณก่อนตาย”
ฟางโจวพูดอย่างกังวลใจ
“.”
โจวเฉียง พูดไม่ออก ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับเขา?

นอกจากนี้ยังพบที่อยู่เขาแล้ว?
โจวเฉียง มองขึ้นและออกไปทันที ด้วยสายตาที่เฉียบคม
ของเขา โจวเฉียง มองเห็นโดรนที่ลอยอยู่ในระยะไกล
เวรเอ๊ย!!
กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกการเคลื่อนไหวของเขาตกอยู่ใน
สายตาของคนอื่น
มองไปที่ฝูงซอมบี้บนถนนเบื้องล่าง หนาแน่นและมากมาย
ไม่แปลกใจเลยที่โลกภายนอกจะเข้าใจผิดว่าเขาถูกขังอยู่
ที่นี่
โจวเฉียง ไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ลุกขึ้นยืนอย่างเป็นธรรมชาติ
เดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน โบกมือให้โดรน จากนั้น
ดึงม่าน “ปิด” เพื่อตัดสายตาจากโลกภายนอกที่แอบมองเขา
“ฉันไม่สามารถสร้างซอมบี้ในห้องได้ในอนาคต”
ใครจะรู้ว่าเขาจะถ่ายทอดสดอีกเมื่อไหร่?
โจวเฉียง ส่ายหัว
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่กลืนอาหารบนโต๊ะจนหมด
หลังจากที่ทุกอย่างอยู่ในท้องของเขา เขารู้สึกอิ่มเล็กน้อย
ยีนของเขาพัฒนาขึ้นอีกครั้ง

มันทำให้ โจวเฉียง รู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว รู้สึกอึด
อัดเล็กน้อย
โจวเฉียงกลับสู่โลกปัจจุบันทันทีและอาบน้ำอย่างดี
อย่างไรก็ตาม โจวเฉียง ไม่สามารถพักผ่อนได้สักครู่
การต่อสู้กับหุ่นยนต์ติดอาวุธและไทแรนท์ใช้กระสุนจนหมด
กระสุนปืนกลเหลือไม่ถึงสามสิบนัด
ไม่เหลือขีปนาวุธแม้แต่ลูกเดียว
ในการสู้รบที่มีความเข้มข้นสูง สกายไฟร์ได้รับความ
เสียหายอย่างมาก แม้ว่าจะไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการต่อสู้
แต่ก็ขาดความรู้สึกควบคุมที่ง่ายดาย
โจวเฉียง จึงออกตามหาเจียงอ้ายกัว
พวกเขาทั้งห้าอยู่ที่นั่นยุ่งอยู่กับงาน
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ มูลค่าของพวกเขาใน
แมมมอธ เฮฟวี อินดัสทรีส์ นั้นไม่ค่อยดีนัก แต่พวกเขาก็ยัง
ชอบที่จะปรับแต่ง
พวกเขาไม่สามารถนั่งนิ่งๆ
ยิ่งพวกเขาปรับปรุงมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเติมเต็ม
มากขึ้นเท่านั้น

ครอบครัวและเพื่อนของพวกเขาทั้งหมดหายไปจากหายนะ
จากไวรัสครั้งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่เปลี่ยนความเศร้าโศก
เป็นแรงผลักดัน
“หัวหน้า ผมรู้ว่าคุณจะมาหาผม”
เจียงอ้ายกัว มีการแสดงออกว่าเขาคาดหวังมาตลอด
หม่าฉี และคนอื่น ๆ รวมตัวกันรอบ ๆ
“เจ้านายใช้กระสุนหมดหรือเปล่า”
หม่าฉียิ้มกว้าง
“คุณรู้ได้อย่างไร?”
โจวเฉียงรู้สึกประหลาดใจ
“ฮ่าฮ่าฮ่า หัวหน้า คุณไม่เข้าใจเหรอ?”
“ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ในสถานการณ์วันสิ้นโลกที่ไร้ซึ่ง
พันธนาการใดๆ คุณจะอดใจไม่ไหวที่จะไม่ลองสัมผัสความรู้สึก
ของการยิงด้วยหุ่นยนต์หรือไม่”
“ยิ่งกว่านั้น มันเป็นโลกของซอมบี้ในวันโลกาวินาศ เต็มไป
ด้วยอันตราย การใช้หุ่นยนต์หุ้มเกราะนั้นเป็นเรื่องปกติเกินไป”
เจียงอ้ายกัว วิเคราะห์
โจวเฉียง พยักหน้าและพูดว่า “คุณเดาถูกจริงๆ”

โจวเฉียง ไม่ได้อ้อมค้อมและเอา สกายไฟร์ ออกจากพื้นที่
จัดเก็บ
หุ่นยนต์หุ้มเกราะที่สูงกว่าห้าเมตรปรากฏขึ้นพร้อมคราบ
สกปรกมากมาย บางส่วนถึงกับบุบ
ห่วงโซ่กระสุนที่ดุร้ายเดิมเกือบหมดแล้ว
ขีปนาวุธขนาดเล็กสี่ลูกบนแขนถูกใช้หมดแล้ว เหลือเพียง
เครื่องยิงขีปนาวุธเปล่าๆ
บางส่วนของขาแตกเป็นเสี่ยงๆ
เจียวอ้ายกัว และคนอื่น ๆ ตกตะลึง
“หัวหน้า การต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงแค่ไหน?”
หม่าฉี อดไม่ได้ที่จะถาม
โจวเฉียง ยกแขนขึ้นและเชื่อมต่อกับ สกายไฟร์ผ่านสถานี
ข่าวกรองส่วนตัวของเขา เขาส่งออกภาพการต่อสู้ที่บันทึกไว้
และสร้างหน้าจอเสมือนจริงโดยใช้เทคโนโลยีการฉายแสง
วิดีโอการต่อสู้เล่น
เทคโนโลยีขั้นสูงนำเสนอภาพในรูปแบบสามมิติอย่าง
สมบูรณ์ ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้เข้าสู่ฉากการต่อสู้
“อึก!”
ฉากในวิดีโอทำให้เจียงอ้ายกัว และคนอื่น ๆ กลืนน้ำลาย

เนื่องจากพวกเขาพบว่าไทแรนท์ย์ในวิดีโอมีพลังมหาศาล
หุ่นยนต์หุ้มเกราะจึงแทบไม่เข้าคู่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ ไทแรนท์ เปิดใช้งาน
ความสามารถ [แข็ง] ของมัน อำนาจการยิงที่ดุเดือดของ
หุ่นยนต์นั้นทำได้เพียงทิ้งจุดสีขาวไว้บนเกล็ดของมันและไม่
สามารถทำร้ายมันได้เลย
ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไม สกายไฟร์ ถึงอยู่ในสภาพ
เช่นนี้ การต่อสู้นั้นโหดร้ายจริงๆ
เจียงอ้ายกัว กลับสู่ความเป็นจริงและกล่าวว่า “ในระหว่าง
การทดสอบครั้งแรก เราไม่พบการสู้รบที่มีความเข้มข้นสูงเช่นนี้
ดูเหมือนว่ามีข้อบกพร่องบางอย่างในการออกแบบดั้งเดิมของ
สกายไฟร์”
หม่าฉี หัวเราะและพูดว่า “พอแล้ว เฒ่าเจียง จะมีอาวุธที่
สมบูรณ์แบบที่ไหนในโลกนี้ ในมุมมองของฉัน สกายไฟร์ นั้น
ยอดเยี่ยมพออยู่แล้ว”
โจวเฉียง ชี้ไปที่ สกายไฟร์ “ซ่อมได้ไหม”
“แล้วมีวิธีเติมกระสุนไหม?”
เจียงอ้ายกัว ส่ายหัวโดยไม่ลังเลและพูดว่า “หัวหน้า ไม่มี
ทางจริงๆ”

“นี่คือหุ่นยนต์หุ้มเกราะที่แสดงถึงจุดสุดยอดของเทคโนโลยี
ชิ้นส่วนเหล่านี้ผลิตโดยโรงงานผลิตอาวุธรายใหญ่หลายแห่ง”
“แม้กระทั้งชิ้นส่วนยังหายาก คุณคิดว่ามันเป็นไปได้สำหรับ
กระสุนหรือไม่”
อะไรคือความแตกต่างระหว่างหุ่นยนต์ที่ไม่มีกระสุนกับเสือ
ที่ดึงฟันออก?
มันยังมีพลังโจมตีอยู่บ้าง แต่ก็สูญเสียการจู่โจมไป
โจวเฉียง คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังมีความหวัง และพูด
ว่า “วิศวกรเจียงคุณกำลังคิดอะไรอยู่? ร่างกายที่ใหญ่โตเช่นนี้
คุณสามารถติดตั้งระบบอาวุธมากกว่านี้ได้”
“ใช่ ถ้าฉันนำอุปกรณ์บางอย่างกลับมา ฉันจะผลิตมิสไซล์ได้
ไหม”
เจียงอ้ายกัว โต้กลับ “หัวหน้า คุณกล้าที่จะผลิตไหม”
“.”
โจวเฉียง ส่ายหัว
เขาไม่กล้าจริงๆ
การผลิตกระสุนที่นี่แตกต่างจากการแสวงหาความตาย
อย่างไร?
มีความสามารถในการผลิตได้แต่ใครจะกล้า

“ไม่มีทางที่จะเติมมันได้จริงๆ เหรอ?”
เมื่อมองไปที่เครื่องจักรนี้ โจวเฉียงคิดว่า มันจะไม่กลายเป็น
เศษเหล็กใช่ไหม
อย่างไรก็ตามเจียงอ้ายกัว ดำเนินการบนนาหิกาอัจฉริยะ
ส่วนตัวของเขา จากนั้นแผนที่เมือง เทียนเว่ยก็ปรากฏขึ้นบน
หน้าจอ
เขาเลื่อนอย่างรวดเร็ว
แผนที่หดเล็กลงเรื่อยๆ และเขาหยุดที่เมืองต้าเจียง ห่าง
จากเมืองเทียนเว่ยประมาณสองร้อยกิโลเมตร เขาพบพื้นที่แห่ง
หนึ่งและทำเครื่องหมายไว้
“หัวหน้า กระสุนสำหรับปืนกลไม่เป็นไร คุณสามารถหา
อุปกรณ์ได้ แล้วให้ผู้รอดชีวิตช่วยสร้าง”
“แต่ขีปนาวุธที่ สกายไฟร์ ใช้นั้นไม่สามารถทำได้”
“สิ่งที่เกี่ยวข้องที่นี่ซับซ้อนเกินไป มันยากมาก”
เจียงอ้ายกัว กล่าวอย่างรวดเร็ว
โจวเฉียง ดูแผนที่ ลูบคางของเขา และจดจำตำแหน่ง
“ฉันรู้ว่าจะทำอย่างไร.”
จำเป็นต้องเติมกระสุนอย่างแน่นอน มิฉะนั้น หุ่นยนต์จะ
กลายเป็นเศษเหล็ก

ในขั้นตอนนี้ หุ่นยนต์มีพลังมหาศาล
เมื่อเห็นว่ามันสามารถต่อกรกับซอมบี้กลายพันธุ์ลำดับที่สี่
ได้ เห็นได้ชัดว่าหุ่นยนต์มีตำแหน่งที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้
แม้ว่าชิ้นส่วนบางอย่างจะไม่สามารถเปลี่ยนได้ แต่ก็ยัง
สามารถซ่อมแซมได้ในระดับหนึ่ง
เจียงอ้ายกัว เชื่อมชิ้นส่วนที่ร้าวบางส่วน
มันเป็นการซ่อมแซมหุ่นยนต์อย่างง่าย
ในขณะเดียวกัน หม่าฉี ก็ดึง โจวเฉียง ออกไปอย่างลึกลับ
“หัวหน้า พวกเราได้ทำสิ่งที่ดีในช่วงนี้ ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์กับ
คุณในการฆ่าซอมบี้”
ในมุมหนึ่งของโรงงาน โจวเฉียงเห็นกล่องหลายสิบกล่อง
วางเรียงราย
หม่าฉี เปิดหนึ่งในนั้นและ โจวเฉียง ก็เห็นสิ่งของที่คล้ายกับ
ไดนาไมต์อยู่ข้างใน
“นี่คืออะไร?”
โจวเฉียง รู้สึกอยู่เสมอว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ง่าย
หม่าฉี พูดว่า “หัวหน้า คุณเรียกมันว่าไดนาไมต์ก็ได้ เราได้
ปรับปรุงการออกแบบจากสงครามโลกครั้งที่ 2 มันมีพลังระเบิด

ที่แรงกว่าและมีความร้ายแรงมหาศาล สิ่งเหล่านี้เมื่อใช้เพื่อฆ่า
ซอมบี้ ระเบิดเพียงครั้งเดียวก็สามารถเปิดพื้นที่ขนาดใหญ่”
“เราไม่กล้าผลิตจำนวนมากที่นี่”
“พวกมันสามารถจุดไฟได้จากระยะไกล และถูกควบคุม
เหมือนไดนาไมต์”
โจวเฉียง ตกตะลึง
ในช่วงเวลานี้ พวกเขาไม่ได้อยู่เฉยๆ ทำชุดไดนาไมต์เหล่านี้
จริงๆ
นี่คือโลกสมัยใหม่
ด้วยไดนาไมต์กล่องนี้ โจว เฉียงมั่นใจว่าเขาไม่จำเป็นต้อง
ติดคุก แต่เขาจะถูกลากตรงไปที่ห้องประหารชีวิตทันที
“พวกคุณสุดยอดจริงๆ”
โจวเฉียง ยกนิ้วให้พวกเขา แต่รีบบรรจุไดนาไมต์หลายสิบ
กล่องลงในช่องเก็บของของเขาอย่างรวดเร็ว
ในที่สุด โจวเฉียงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยกำจัด
ระเบิดเวลานี้ออกไป
หม่าฉี พูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้า เรารู้ว่าคุณต้องเติมกระสุน
เราจึงคิดเรื่องนี้”
“คุณมีพื้นที่เก็บของ บอส หยิบออกมาเล่นเมื่อคุณว่าง”

“ถือว่าเป็นดอกไม้ไฟ”
ความคิดนี้เป็นไปตามที่ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธคาดไว้
ไดนาไมต์แพ็คนี้มีพลังระเบิดสูงเสียดฟ้า พวกเขาอธิบายว่า
มันเป็นดอกไม้ไฟ
โจวเฉียง อยู่บนโลกสมัยใหม่เพียงสามชั่วโมงก่อนที่จะกลับ
สู่โลกแห่งวันสิ้นโลก
เขากังวลมากเกี่ยวกับการก่อตัวของคลื่นซอมบี้
ปรากฏตัวในโรงแรม โจวเฉียง ขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า
จากที่นั่น เขาสามารถเห็นซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งพล่าน
ทุกตัวเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียว
เป้าหมายของพวกเขาคือฐานนิคมตะวันตก
โจวเฉียง นำโดรนออกมาและตั้งค่า มันส่งเสียงพึมพำใน
อากาศและบินไปในทิศทางของคลื่นซอมบี้
ผ่านกล้องของโดรน โจวเฉียง มองเห็นซอมบี้เหมือนน้ำท่วม
พวกมันเต็มถนนทุกสาย ออกจากเมือง และก่อตัวเป็นคลื่นมืดที่
ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่สามารถประมาณจำนวนได้
เมื่อเห็นเส้นสีดำระหว่างพื้นดินและท้องฟ้า โจวเฉียงรู้ว่า
จำนวนนั้นอยู่ในหลักล้านอย่างแน่นอน

หนึ่งในสิบของซอมบี้ทั้งหมดในเมืองเทียนเว่ยได้กลายเป็น
ส่วนหนึ่งของคลื่นซอมบี้นี้
“ช่างเป็นภาพที่งดงามอะไรเช่นนี้”
โจวเฉียง ได้เห็นฉากที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้เมื่อใด
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าด้านล่างเป็นซอมบี้ แต่ โจวเฉียง ก็อด
ประหลาดใจไม่ได้
นี่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สร้างขึ้นจากมนุษย์
ฝูงซอมบี้หลายล้านตัวรวมตัวกันหนาแน่นปกคลุมทางหลวง
ทุ่งนา หมู่บ้านและอาคารนับไม่ถ้วน
ทุกที่ที่มองเห็นคือซอมบี้
ฉากนี้น่าประทับใจจริงๆ
“โปรดส่งซอมบี้ของคุณอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเพื่อเข้าร่วมใน
คลื่นซอมบี้!”
ข้อความปรากฏขึ้นในขณะนี้
โจวเฉียง ขมวดคิ้ว รอยยิ้มอันขมขื่นบนใบหน้าของเขา
เมื่อเขาพบว่าเขาต้องเข้าร่วม แผนของ โจวเฉียง คือการ
แอบเอาซอมบี้ธรรมดาสองสามตัวเข้าไปในคลื่น
นั่นคือการมีส่วนร่วมอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้คำสั่งขอซอมบี้ครึ่งหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ แผนการของ โจวเฉียง ในการแอบใต้เรดาร์จึง
ล้มเหลว
“ซอมบี้ธรรมดา สวิฟต์ แมมมอธ.”
โจวเฉียง ทำอะไรไม่ถูก
เขาทำได้แค่ออกคำสั่งกับสมุนซอมบี้ระดับล่างสุดเท่านั้น
ซอมบี้ที่ซุ่มอยู่ในร้านค้าริมถนนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก
ต้องออกจากที่ซ่อนและกลายเป็นส่วนหนึ่งของคลื่นซอมบี้
พวกมันรวมกันเป็นฝูงซอมบี้มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง
โจวเฉียง ยังสังเกตเห็นโดรนที่ติดตามฐาน
สันนิษฐานว่าตอนนี้นิคมมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับ
กองทัพของคลื่นซอมบี้
“การกำจัดซอมบี้นับล้านนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”
คลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่เช่นนี้ นิคมมีขนาดเล็กเกินไป คลื่นลูก
เดียวสามารถทำลายนิคมได้
แม้ว่าพวกมันจะถูกเปลี่ยนเส้นทาง จำนวนซอมบี้ที่มาถึง
นิคมจะไม่ลดลงมากนัก
ถ้าพวกมันไปถึงฐานพวก มันจะหยุดอยู่
“วิ่ง มันไม่มีโอกาสที่จะชนะคลื่นซอมบี้ขนาดนี้ ไม่ว่าเราจะ
ต่อสู้หรืออยู่ต่อ มันก็เป็นทางตัน”

“ทุกคนรีบเก็บของ มันจะสายไปถ้าเราไม่วิ่งตอนนี้”
“ฐานไม่สามารถระงับได้ในครั้งนี้ จำนวนมันมากเกินไป”
“ฉันออกจากฐานแล้ว ขอให้คนที่อยู่โชคดี”
“นิคมเมืองตะวันตกจะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน ฉัน
ตัดสินใจหนีไปยังนิคมเมืองใต้”
“หัวหน้าไม่ได้ตั้งค่ายหรือ ฉันจะไปที่ค่ายของเขา”
“จะบ้าเหรอ ข้อความข้างบน หัวหน้ายังป้องกันตัวเองไม่ได้
เลย ไปที่ค่ายของเขา อยู่ได้ไม่นานหรอก นายจะอดตาย”

“วิ่ง? วิ่งไปถึงไหน? ขอแค่เรารวมใจกันเท่านั้นที่จะสามารถ
เอาชนะวิกฤตินี้ได้”
“อย่างไรก็ตาม ฉันจะไม่ออกจากฐาน ถ้าฉันต้องตาย ฉันจะ
ตายที่นี่”
ไม่ว่าจะอยู่ในกลุ่มสวัสดิการหรือกลุ่มพันธมิตรนักรบ
พันธุกรรม ส่วนใหญ่มีทัศนคติในแง่ร้าย

ภาพที่ถ่ายโดยโดรนแสดงให้เห็นจำนวนซอมบี้ที่ดูเหมือนไม่
มีที่สิ้นสุด
จำนวนมากเกินไป

มันทั้งน่าเกรงขามและสิ้นหวัง
“แม้ว่าเราจะเปลี่ยนทิศทางของพวกมัน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่
จะเปลี่ยนทิศทางของซอมบี้โดยสิ้นเชิง”
“ด้วยความเร็วของซอมบี้ที่เคลื่อนที่ทั้งกลางวันและ
กลางคืน พวกมันต้องการเพียงหนึ่งวันกับคืนเพื่อไปยังนิคม
ความเร็วนี้เร็วเกินไป มันยากที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของซอม
บี้จำนวนมาก”
“เรากำหนดชะตากรรมของเราเอง หากเราไม่ทำอะไรเลย
เราจะสูญเสียฐาน”
“ฉันจะทำตามคำสั่งผู้นำ ถ้าผู้นำบอกให้สู้ เราก็สู้ ถ้าเขา
บอกว่าถอย เราก็ถอย”
“ตลกอะไร อยู่ที่นี่แล้วรอตายเหรอ”
“มีแม้กระทั่งซอมบี้กลายพันธุ์ระดับที่ห้าและหกในระลอก
นี้ เพียงแค่เลือกหนึ่งตัวโดยสุ่มก็สามารถทำให้เราสิ้นหวังได้
แล้วเราจะต่อสู้ได้อย่างไร”
กลุ่มแชทอยู่ในความโกลาหลอย่างสมบูรณ์
ในขณะนี้ ติงเฉาฮุ่ยก็ตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เช่นกัน

คลื่นซอมบี้นั้นใหญ่เกินไปจริงๆ และมีซอมบี้กลายพันธุ์
ระดับสูงจำนวนมาก ซึ่งแม้แต่เขาก็ยังขาดความมั่นใจในการ
จัดการ
สาเหตุหลักคือการคำนวณผิด
ก่อนหน้านี้ คาดกันว่าคลื่นซอมบี้จะก่อตัวต้องใช้เวลาครึ่ง
เดือน แต่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในวันที่สี่
เขาถูกตั้งตัวไม่ทันอย่างไม่ต้องสงสัย นำไปสู่การเตรียมการ
ที่ไม่เพียงพอ
“พลเรือนอพยพออกจากนิคม”
“นักรบพันธุกรรมทั้งหมดรวมตัวกันเป็นกลุ่มและหันเหคลื่น
ซอมบี้”
“ทุกคนทำตามที่สถานการณ์ต้องการ”
“อย่าเผชิญหน้ากับซอมบี้อย่างรุนแรง”
“หลังจากอพยพแล้ว ไปรวมกันที่เมืองซานหยวน”
ในที่สุด ติงเฉาฮุ่ยก็ออกคำสั่ง
ผู้รอดชีวิตธรรมดาในนิคมต้องอพยพ ท้ายที่สุด ถ้าพวกเขา
อยู่ต่อ มันก็มีแต่ทางตัน และความช่วยเหลือที่พวกเขาสามารถ
ให้ได้ก็มีจำกัด
นักรบพันธุกรรมต้องมีส่วนร่วมในการเบี่ยงเบนคลื่นซอมบี้

ภายใต้คำสั่งทั้งสอง ฐานทั้งหมดอยู่ในความโกลาหล
ผู้คนนับไม่ถ้วนแบกเสบียงที่มีอยู่น้อยนิด ม้วนเต็นท์
สะพายหลัง และเข้าร่วมการอพยพจากฐานอย่างเร่งรีบ
ผู้คนหลายแสนอยู่ในความยุ่งเหยิง และประสิทธิภาพใน
การอพยพก็ต่ำ
รถไม่ค่อยมีคน
คนส่วนใหญ่ออกไปด้วยการเดินเท้า
ข่าวดีเพียงอย่างเดียวคือเกือบทุกคนที่นี่ไม่มีครอบครัวที่
ต้องดูแล ทุกคนอยู่คนเดียว
ที่ประตูหลักของนิคม ผู้คนเข้าแถวยาวเพื่อออกไป
นักรบพันธุกรรมจำนวนน้อยที่อยู่ข้างหลังกำลังรักษา
ระเบียบในคิว
“ทุกคนโปรดเข้าแถวและออกไป อย่ารีบ คลื่นซอมบี้จะ
มาถึงอย่างเร็วที่สุดภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้เท่านั้น ไม่ต้องกังวลว่า
จะไม่มีเวลา”
นักรบพันธุกรรมกำลังตะโกนอย่างหนัก
แต่คิวยังคงวุ่นวาย และการตะโกนของเขาก็มีผลจำกัด