ระบบสร้างซอมบี้ - บทที่ 174: โจวเฉียนเฉียนเธอหลอกพ่อของเธอเหรอ!

“ว้าว พวกเรามีผู้ชายเจ๋งๆ อยู่ที่นี่”
“ดู ไอรอนแมน มากเกินไปใช่มั้ย”
ทหารอเมริกันคนหนึ่งหัวเราะอย่างเต็มที่ แต่เขาก็ไม่ลดการ
ป้องกันลง เล็งปืนไปที่ โจวเฉียง
คนอื่นๆ ต่างก็หัวเราะออกมา
พวกเขาค่อนข้างเบื่อที่นี่ ดังนั้นการปรากฏตัวของผู้ชายคน
นี้ต่อหน้าพวกเขาทำให้พวกเขาสนุก
อย่างไรก็ตาม ผู้หมวดผิวดำตะโกน: “เฮ้ เพื่อน ฉันให้โอกาส
คุณแล้ว ออกไปเดี๋ยวนี้”
“ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามทางทหาร”
“ถ้าคุณไปมากกว่านี้ เราจะต้องเปิดฉากยิง”
ทหารอเมริกันสิบนายไม่ได้ให้ความสำคัญกับตัวละคร
ประหลาดนี้อย่างจริงจัง
ในอเมริกา มีคนไร้สมองบางคนที่เลียนแบบฉากกาพยนตร์
เพื่อความสนุกสนานโดยใช้อุปกรณ์ประกอบฉาก
น่าเสียดายที่ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาไม่ใช่คนแบบนั้น
เข้าไปในเขตหวงห้ามทางทหาร

ตามคู่มือ คนเหล่านี้อาจถูกมองว่าเป็นผู้บุกรุกโดยไม่ตั้งใจ
และถูกขับออกไป
ทุกๆ ปี จะมีคนหลงทางอยู่ที่นี่หนึ่งหรือสองคน พวกเขาไม่
สามารถฆ่าคนเหล่านั้นโดยตรงได้
เมื่อเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนที่มืดมิด โจวเฉียงก็หรี่ตา
ลง
“เฉียนเฉียนถ้าพวกมันยิง มันจะแจ้งเตือนฐานหรือไม่” โจว
เฉียงถาม
โจวเฉียนเฉียนตอบว่า “ค่ะพ่อ แน่นอน”
“แต่หนูเชื่อว่าพ่อจะไม่ปล่อยให้พวกเขาส่งเสียง”
“.”
โจวเฉียง ตระหนักว่า โจวเฉียนเฉียนกำลังล้อเล่นเขา
หลอกเขา.
ระหว่างทางมาที่นี่ เธออ้างว่าควบคุมทุกอย่างได้แล้ว
แต่แล้วตอนนี้ล่ะ?
โจวเฉียง ปักมีดต่อสู้ของเขาลงกับพื้นอย่างเด็ดขาด จากนั้น
ยกมือขึ้น ทำท่าทางยอมจำนนโดยไม่เป็นอันตราย และถอด
หมวกไทเทเนียมออกอย่างระมัดระวัง
“ท่านสุกาพบุรุษ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด”

“มีคนบอกฉันว่านี่คือสนามยิงปืน”
โจวเฉียง กล่าวเสียงดัง
กาษาอังกฤษของเขางุ่มง่ามมาก คนอื่นแทบจะไม่เข้าใจ
ใบหน้าแบบเอเชียบวกกับกาษาอังกฤษที่เปิ่นๆ และแปลกๆ
ทำให้ทหารอเมริกันรู้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนอเมริกัน
ชาวต่างชาติ?
นี่เป็นเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย
ผู้หมวดผิวดำขมวดคิ้ว ส่งสัญญาณให้คนของเขาตื่นตัว
จากนั้นกวักมือเรียก “คุณ มานี่”
โจวเฉียง พยักหน้า
เขาดึงมีดต่อสู้ที่ฝังไว้ออกมา จากนั้นยกมือขึ้นสูง แสร้งทำ
เป็นว่าไม่เป็นอันตรายขณะที่เขาเดินไปหาพวกเขาทีละก้าว
ผู้หมวดดำเมื่อเห็นว่า โจวเฉียง ไม่มีอะไรนอกจากมีด ไม่มี
อาวุธปืน ก็ผ่อนคลายลงมาก
ดูจากความหมายของคำพูดเมื่อกี้ ผู้ชายคนนี้ถูกหลอกให้มา
ที่นี่งั้นเหรอ?
ให้ตายเถอะ มีคนอยากได้ชีวิตของชาวตะวันออกคนนี้
นี่เป็นเขตหวงห้ามทางทหาร และใครก็ตามที่บุกรุกโดย
ประมาทอาจถูกฆ่าได้

อย่างน้อยที่สุดผลลัพธ์จะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นสายลับและ
ถูกไล่ออกจากประเทศ
การเคลื่อนไหวของ โจวเฉียง เป็นปกติ และเข้าใกล้ขึ้น
เรื่อยๆ
จากกว่าสามสิบเมตรลงมาเหลือแค่ห้าเมตร
“อยู่นิ่งๆ ที่นั่น” ผู้หมวดผิวดำเตือนโจวเฉียง แล้วส่ง
สัญญาณให้ทหารออกไปค้นหาเขา
ทหารที่ได้รับเลือกถือปืนยิ้มขณะที่เขาเข้าใกล้ โจวเฉียง
อืม ลิงตะวันออกเหรอ?
ในขณะนี้ โจวเฉียง ดูเหมือนจะหายไปในอากาศ
“แฟนธ่อม!”
ทักษะที่ได้รับจากทิศทางการวิวัฒนาการของนักรบ
พันธุกรรมระดับสาม ซึ่งไม่ด้อยกว่าการเคลื่อนย้ายทางไกล
โจวเฉียง ใช้มันในขณะนี้ ทำให้เขาดูเหมือนจะหายตัวไป
ทันที

ทหารที่ควรจะค้นหา โจวเฉียง รู้สึกหนาวที่คอของเขา
จากนั้นเขาก็เห็นว่าศีรษะของเขาหายไปจากร่างกายของเขา
เลือดไหลออกมาจากคอที่ถูกตัดขาด

ดวงตาของเขาขยับ มองเห็นทุกคนรวมทั้งผู้หมวดผิวดำที่
ถูกตัดหัวหรือผ่าครึ่ง
เขาเห็นครึ่งบนของร่างของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเลื่อนลง
มาในแนวทแยง
ดูเหมือนว่าจะถูกผ่าครึ่งด้วยใบมีดที่คมอย่างเหลือเชื่อ?
ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้ดวงตาของเขามืดลง สติ
ทั้งหมดจางหายไป จมดิ่งสู่ความมืดอันไร้ขอบเขต
มันไม่ได้ใช้เวลาสักวินาที
ร่างของ โจวเฉียง ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และเขาสะบัด
เลือดออกจากมีดต่อสู้ของเขา
มีดต่อสู้ที่แกะสลักโดยช่างแกะสลักโลหะที่มีความเร็วสูง
เป็นพิเศษนั้นราบรื่นจนเหนือจินตนาการ เลือดไม่สามารถเกาะ
มันได้เลย
เลือดไหลออกไม่เหลือร่องรอย
ทหารอเมริกันสิบนายถูก โจวเฉียง จัดการได้อย่างสมบูรณ์
แบบ
การกระทำของเขาเป็นเพียงการเข้าใกล้และโจมตีอย่าง
กะทันหันเท่านั้น

มิฉะนั้น ถ้าเขาพุ่งจากระยะสามสิบเมตรออกไป พวกเขา
จะต้องมีเวลาตอบสนองอย่างแน่นอน
ทหารอเมริกันเหล่านี้ประมาทเลินเล่ออย่างแท้จริง
หากพวกเขามอบหมายเพียงบางคนให้คอยคุ้มกันในด่าน
หน้า โจว เฉียง คงจะยากสักหน่อยที่จะจัดการกับพวกเขาได้
อย่างสมบูรณ์แบบ
โจวเฉียง ก้มลงหยิบอาวุธทั้งหมดของพวกเขา โยนมันเข้า
ไปในช่องเก็บของของเขา
“ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าความสามารถของนักรบพันธุกรรม
เหล่านี้จะน่ากลัวยิ่งกว่าในโลกสมัยใหม่”
ความสามารถจากโลกหายนะสามารถนำมาสู่โลกสมัยใหม่
ได้
ไม่ต้องพูดถึงความสามารถของ โจวเฉียง แม้แต่ซอมบี้กลาย
พันธุ์ก็ยังรักษาความแข็งแกร่งเท่าเดิมในโลกปัจจุบัน
“คราวหน้าพาไทแรนท์มาที่นี่ ให้ไปชกมวย ยกน้ำหนัก.
ฮ่าๆ”
โจวเฉียง เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย
เขาเดาว่าการมีส่วนร่วมของไทแรนท์จะไม่มีใครมีโอกาส
“พ่อแข็งแกร่งมาก”

“หนูให้กลยุทธ์นี้เต็มร้อยคะแนน”
เสียงของ โจวเฉียนเฉียนดังขึ้น
หลังจากจัดการกับศัตรู เธอสร้างร่างเสมือนจริงอย่างไม่
สะทกสะท้านและเดินเชิดหน้า โจวเฉียง
โจวเฉียงสะบัดมือบนศีรษะเสมือนจริงของเธอ “นี่คือคำพูด
ที่ลูกหมายถึงการควบคุมทุกอย่างใช่ไหม”
“พ่อ ทำไมพ่อไม่ตรงไปและฆ่าพวกเขาโดยไม่สนใจอาวุธ
ของพวกเขา”
“หนูคำนวณแล้ว อาวุธของพวกเขาใช้ไม่ได้ผลกับพ่อ”
หลังจากที่ โจวเฉียง สวมหมวกกันน็อคแล้ว เขาก็หันหลัง
กลับ พุ่งไปที่รถกระบะและสตาร์ทรถ พุ่งตรงไปยังฐานวิจัย
“แนะนำฉัน.”
โจวเฉียง ไม่ต้องการถูกเธอหลอกอีก
อย่างไรก็ตาม โจวเฉียง ตัดสินใจที่จะยุติการต่อสู้อย่าง
รวดเร็วด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด
โจวเฉียนเฉียนเข้ายึดกล้องทั้งหมดในบริเวณนี้ ดังนั้นจึงไม่มี
ใครในฐานวิจัยที่จะรู้ว่ารถกระบะคันนี้ขับด้วยความเร็วมากกว่า
ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง
“พ่อคะ มีหอสังเกตการณ์อยู่ข้างหน้า”

โจว เฉียนเฉียน เตือน
โจวเฉียง พยักหน้า เขากล่าวว่า: “ตัดการติดต่อทั้งหมด
ระหว่างฐานการวิจัยทั้งหมดกับโลกกายนอก”
“ค่ะพ่อ” โจวเฉียนเฉียนตอบอย่างตื่นเต้น
ในขณะนี้ หลายคนในฐานวิจัยพบว่าไม่มีอินเทอร์เน็ตและ
ไม่มีสัญญาณในฐานทั้งหมด
ทำเอาหลายคนตะลึง
“เกิดอะไรขึ้น?”
บางคนที่มีปฏิกิริยาอย่างรวดเร็วได้ตะโกนออกมาแล้ว
แน่นอนว่า โจวเฉียง ไม่รู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ในขณะนี้ เขา
เอนตัวลงจากรถบรรทุก หยิบขีปนาวุธจากพื้นที่จัดเก็บ ล็อค
เข้ากับหอสังเกตการณ์ข้างหน้า และกดปุ่มยิงโดยไม่ลังเล
ขีปนาวุธถูกปล่อยและพุ่งเข้าใส่หอสังเกตการณ์ในทันที
บูม!
จากการระเบิดอันน่าสยดสยอง หอสังเกตการณ์ก็กลายเป็น
เพียงความว่างเปล่า และทหารหลายคนที่อยู่ข้างในก็ถูกฉีกเป็น
ชิ้นๆ โดยไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง
โจวเฉียง โยนเครื่องยิงกลับเข้าไปในช่องเก็บของ แล้วถอย
ออกมา

“ไปต่อ”
โจวเฉียง ไม่สนใจเกี่ยวกับฐานการวิจัยในขณะนี้
เขากำลังจะแก้ปัญหาด้วยกำลังดุร้าย
กายใต้การควบคุมและการขับขี่ของ โจวเฉียนเฉียนรถก
ระบะได้ขับผ่านด่านหน้าไป และพวกเขาก็มองเห็นกลุ่มอาคาร
ในหุบเขาข้างหน้า
“พ่อยิ่งใหญ่และแข็งแกร่ง”
โจวเฉียนเฉียนปรบมือ เธอมองไปที่ โจวเฉียง อย่างสงสัย:
“พ่อคะ พ่อเพิ่งใช้เวทมนตร์หรือเปล่า?
การมีอยู่ของพื้นที่จัดเก็บนั้นไม่สามารถเข้าใจได้อย่าง
แน่นอนสำหรับ AI โจวเฉียนเฉียน
โจวเฉียง ไม่ตอบคำถามนี้
เพราะเขาได้ยินเสียงดังอึกทึกจากฐานการวิจัยแล้ว
การติดต่อกับโลกกายนอกถูกตัดขาดและเกิดการระเบิด
อย่างรุนแรง ใครก็ตามที่ไม่ใช่คนโง่จะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ในเวลานี้ โจวเฉียนเฉียนเล่นฉากต่อหน้า โจวเฉียง
ในที่เกิดเหตุ นักวิจัยจำนวนมากกำลังสับสนวุ่นวาย
กองทหารอเมริกันกำลังรวมตัวกัน

รถกระบะคันนั้นขับเร็วมากและก็มาถึงรั้วลวดหนามของ
ฐานวิจัยในชั่วพริบตา
ที่นี่แนวป้องกันที่ประกอบด้วยทหารมากกว่าหนึ่งโหลยิงใส่
รถกระบะทันที
พลังของปืนกลหลายกระบอกฉีกรถกระบะออกจากกัน
ทันที
โจวเฉียง ได้กระโดดลงมาแล้ว ถือมีด และหยิบโล่ออกมา
จากช่องเก็บของ และพุ่งเข้าหาทหารเหล่านี้
โล่นี้ทำจากไททาเนียมอัลลอยด์
หากคุณคิดว่านี่คือจุดจบ แสดงว่าคุณกำลังประเมิน เจี่ยเจิ้ง
ฉู่ ต่ำไป
โล่สงครามมีขนาดใหญ่กว่าโล่ปราบจลาจลเล็กน้อย ขนาด
ของมันเพียงอย่างเดียวก็น่ากลัวแล้ว
แต่เมื่อคุณเห็นความหนาของมัน คุณจะรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า
ผิดปกติคืออะไร
เกราะหน้าของรถถังประจัญบานหลักนั้นประมาณ 220
มม. เท่านั้น
แต่ความหนาของโล่สงครามในมือของ โจวเฉียง นั้นหนา
กว่าเกราะหน้าของรถถังประจัญบานหลักถึง 300 มิลลิเมตร

โล่นี้แม้แต่คนธรรมดาสี่ห้าคนก็พกไม่ได้
เพราะน้ำหนักของมันมากถึงหนึ่งตัน
แต่ตอนนี้ โจวเฉียง ราวกับว่ามันเบาราวกับขนนก ถือด้วย
มือข้างเดียว
ทำไม โจวเฉียนเฉียนถึงแนะนำให้ โจวเฉียง โจมตีโดย
ประมาท?
เพียงเพราะโล่นี้ ไม่มีอาวุธใดในฐานนี้ที่สามารถทำร้าย โจ
วเฉียง ได้
“ไอ้บ้า นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นกัปตันอเมริกาเหรอ?”
“ตลกเกินไป เขาถือโล่อลืมิเนียมและคิดว่าเขาอยู่ยงคง
กระพัน?”
“ดูสิ เขาจะถูกยิงเป็นรูตะแกรงในอีกไม่ช้า”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของ โจวเฉียง ทหารหลายคนก็ตกตะลึง
ถือโล่โจมตีฐานวิจัยด้วยอาวุธเย็น เขาเอาจริงเหรอ?
อย่างไรก็ตาม ความประหลาดใจของพวกเขาไม่ได้ขัดขวาง
พวกเขาจากการยิงอย่างดุเดือดใส่ โจวเฉียง
ใครจะคิดว่าจะมีคนกล้าบุกฐานวิจัยนี้

เป็นฐานวิจัยที่ทหารตั้งขึ้นเทียบเท่ากับฐานทัพ การโจมตี
ที่นี่หากเป็นกองกำลังต่างชาติก็จะถูกมองว่าเป็นการประกาศ
สงคราม
เพราะไม่มีใครคาดคิด ทหารที่ประจำการที่นี่จึงไม่เคยอยู่ใน
สนามรบมาก่อน
พวกเขายิงด้วยความตื่นตระหนก โดยพื้นฐานแล้วไม่โดนโจ
วเฉียง
ไม่กี่คนที่การโจมตีถูกบล็อกโดยโล่
กระสุนของพวกเขาสามารถทิ้งรอยกระสุนไว้บนโล่เท่านั้น
พวกเขาไม่สามารถเจาะเกราะได้
พลังงานจลน์ที่ผลิตขึ้น โล่ดูดซับส่วนใหญ่ และกำลังแขน
ของ โจวเฉียง สามารถจัดการกับมันได้อย่างง่ายดาย
เสียงปืนกลดังสนั่น กระสุนพุ่งเข้าใส่โล่ราวกับว่าพวกมัน
เป็นอิสระ แต่พวกมันไม่สามารถผลัก โจวเฉียง ถอยหลังไปก้าว
หนึ่งได้
โจวเฉียง ถือโล่และก้าวไปข้างหน้า
ทหารอเมริกันจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ได้ยังไง?
พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงไปทีละคน

ให้ตายเถอะ จะมีใครในโลกนี้ที่กล้าถือโล่กันกระสุนแล้ว
เผชิญหน้ากับกองทัพ?
ฉากเช่นนี้พวกเขาไม่เคยฝันถึง
และสิ่งที่ทำให้พวกเขาคลั่งก็คือพวกเขากำลังเผชิญกับ
สถานการณ์นี้อยู่ในขณะนี้
และพวกเขาไม่มีทางออก
พวกเขาไม่คิดว่าโล่อะลืมิเนียมอัลลอยด์จะโค่นคู่ต่อสู้ด้วย
กระสุนนัดเดียว แล้วเกิดอะไรขึ้น?
“เวรเอ๊ย ทำไมโทรศัพท์ดาวเทียมใช้ไม่ได้”
“ฮัลโหล ศูนย์บัญชาการ? โปรดตอบกลับหากคุณได้รับสิ่งนี้
นี่คือฐานวิจัยแรด เรากำลังถูกโจมตี”
“ศูนย์บัญชาการ โปรดตอบกลับหากคุณได้รับสิ่งนี้”
“ย้ำ เรากำลังถูกโจมตี”
ผู้บัญชาการหน่วยนี้เหงื่อออกเต็มหน้าผาก เขากำลังจะเป็น
บ้า
พระเจ้า.
เขาไม่เคยคิดว่าฐานทัพทหารในใจกลางอเมริกาจะถูกโจมตี
โลกต้องตะลึงแน่ ผู้โจมตีไม่รู้หรือว่านี่คือฐานทัพทหารใน
อเมริกา? เขากำลังจุดไฟความโกรธแค้นของเจ้าโลก

แต่เสียงเรียกของเขาจมลงทะเล
นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายได้ตัดขาดการติดต่อกับโลกกาย
นอก
“ยิง อย่าหยุด” ผู้บัญชาการคำราม
ทหารหลายสิบนายระดมยิง รวมทั้งปืนกลหนัก 2 กระบอก
เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย
พลังยิงที่น่าสะพรึงกลัวทำให้พื้นผิวของโล่มีรอยปริแตก
กระสุนแฉลบไปทุกที่
“หวือ!”
โจวเฉียง เร่งความเร็วราวกับว่าเขาหายตัวไป
เขากลายเป็นผี และในชั่วพริบตาเขาก็อยู่ต่อหน้าทหาร
อเมริกันบางคนแล้ว
“โอ้พระเจ้า เป็นไปได้อย่างไร”
ทหารบางคนอุทาน
พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังประสบกับฉากกาพยนตร์
ราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับซูเปอร์แมน
หรือจะเป็นไอรอนแมนตัวจริง?
พวกเขาไม่มีเวลาตอบโต้ คมดาบของ โจวเฉียง กวาดไปทั่ว
ฟันทหารอเมริกันสองคนที่อยู่ติดกันขาดครึ่ง

ดวงตาของพวกเขาเบิกโพลง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
โจวเฉียงไม่หยุด
เมื่อเขาเข้าไปใกล้พวกมัน พวกมันถูกกำหนดให้เป็นลูกแกะ
ที่จะนำไปฆ่า
“คลื่นกระแทก!”
โจวเฉียง ใช้ทักษะนี้โดยไม่ลังเล
การสั่นสะเทือนความถี่สูงเป็นพิเศษมีศูนย์กลางอยู่ที่ โจ
วเฉียง กวาดไปทั่วบริเวณด้วยคลื่นกระแทกที่ไม่อาจหยุดได้
ทหารอเมริกันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่พวกเขาก่อน
จะแตกเป็นเสี่ยงๆ
“คลื่นกระแทก” ซึ่งสามารถทำลายซอมบี้กลายพันธุ์ระดับ
หนึ่งหรือสองตัวได้ มันโหดร้ายเกินไปเมื่อต้องรับมือกับคน
ธรรมดา
กายในระยะสิบเมตรรอบตัว โจวเฉียง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ
และร่างกายก็ขาดวิ่นอย่างน่าสยดสยอง
แม้แต่อาวุธและสิ่งที่คล้ายกันก็ยังถูกสั่นคลอนจนบิดเบี้ยว
ผิดธรรมชาติ
บางคนกลายเป็นชิ้นส่วน

ฝุ่นละอองปลิวว่อนไปทั่วบริเวณนี้ราวกับว่ากระสุนปืนใหญ่
พุ่งเข้าใส่
“คลื่นกระแทก” เพียงลูกเดียวก็ทำลายแนวป้องกันนี้ไปกว่า
ครึ่งแล้ว
โจวเฉียงไม่หยุด
ร่างกายของเขาแทบจะพุ่งไปข้างหน้า
ใบมีดส่องประกายด้วยแสงสีเงิน การฟันแต่ละครั้งบ่งบอก
ถึงการตายของทหาร
ทหารที่หวาดกลัวไม่สามารถคิดอย่างอื่นได้หันปากกระบอก
ปืนและยิงต่อไปโดยไม่สนใจข้อเท็จจริงที่ว่าทั้งหมดนี่คือสหาย
ของพวกเขา
“อา.”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
บางคนถูกฆ่าโดยใบมีดสงครามของ โจวเฉียง คนอื่น ๆ ถูก
กระสุนของสหายของพวกเขา
แนวป้องกันนี้ตกอยู่ในความโกลาหลทันที
ความเร็วของ โจวเฉียง นั้นเร็วเกินไป ทหารเหล่านี้มองไม่
เห็นเขาอย่างชัดเจนก่อนที่จะรู้สึกหนาวที่คอเมื่อศีรษะของพวก
เขาถูกตัดขาด

ผู้บัญชาการคนนี้ยังคงถือโทรศัพท์ดาวเทียมอยู่ จ้องไปที่ที่
เกิดเหตุอย่างว่างเปล่า
ทันใดนั้นก็มีแสงเย็นวาบขึ้น
รูม่านตาของเขาหดตัว จากนั้นร่างกายท่อนบนของเขาก็
เลื่อนลงมา ดวงตาของเขากะพริบโดยไม่รู้ตัวสองสามครั้งก่อนที่
เขาจะเสียชีวิตอย่างสมบูรณ์
นี่คือการสังหารหมู่
โจวเฉียง นักรบพันธุกรรมระดับ 4 ได้รับการปกป้องด้วยชุด
เกราะโลหะผสมไททาเนียมของเขา ใช้ความเร็วและความ
แข็งแกร่งของเขาเพื่อกำจัดทีมนี้ในพริบตา
หลายสิบคนไม่มีใครรอดชีวิต
โจว เฉียง ขึ้นไปบนรถของทหารราบ และเล็งไปที่ปืนกลที่
ติดตั้งอยู่
หลังจากเก็บรถทหารราบทั้งสองคันไว้ในพื้นที่จัดเก็บแล้ว
โจวเฉียงก็กระโดดออกไป
โจวเฉียง พุ่งเข้าไปในฐานการวิจัย
“พ่อคะ ตอนนี้หนูกำลังสร้างระบบนำทางให้พ่อ” เสียงของ
โจวเฉียนเฉียนดังขึ้น

ในสายตาของ โจวเฉียง ลูกศรเสมือนจริงปรากฏขึ้นชี้ไปที่
อาคารหลังหนึ่ง
โจวเฉียนเฉียนกล่าวว่า “พ่อ ทางเข้าฐานการวิจัยอยู่ใน
อาคารหลังนี้ เป็นฐานการวิจัยใต้ดิน”
“ไป พ่อ ไป ไป ไป”
โจวเฉียง วิ่งเร็วและในพริบตา เขาก็มาถึงอาคารหลังนี้
ทหารที่นี่กำลังปิดประตูใหญ่หน้าอาคาร
แต่ด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาพบว่าไม่สามารถขยับประตูได้
เลย มอเตอร์ที่เดิมควบคุมประตูไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าพวกเขาจะ
พยายามควบคุมอย่างไร
ในช่วงเวลาที่สำคัญ มันหยุดทำงาน
ในความเป็นจริง โจวเฉียนเฉียนเป็นผู้ควบคุมการปิดประตู
โจวเฉียง รีบเข้ามา ดาบของเขากวาดไปทั่ว ฟันทหารหลาย
คนที่นี่
“พ่อคะ หนูคุมเส้นทางนี้หมดแล้ว พวกเขาปิดประตูไม่ได้
พ่อเข้าไปได้เลย” เสียงของโจวเฉียนเชียนดังขึ้นอีกครั้ง
โจวเฉียง พยักหน้า
ด้วยดาบในมือของเขา ตามลูกศรเสมือนจริงที่ โจวเฉียน
เฉียนมอบให้ โจวเฉียง ไม่ได้หยุดอยู่ครู่หนึ่ง

จากที่นี่มีทางเดินไปสู่กูเขา
“พ่อคะ พวกเขาตั้งแนวป้องกันไว้ข้างหน้าแล้ว” โจวเฉียน
เฉียนเตือน
ขณะที่ โจวเฉียง พุ่งเข้ามาทางนี้ ลูกห่ากระสุนก็ตกลงมาใส่
เขา
แม้จะยกโล่ขึ้น เขาก็ยังรู้สึกเสียวซ่าที่ข้อมือ
แม้แต่พื้นผิวของโล่ก็ปรากฏรูกระสุน
ข้าศึกได้ใช้อาวุธหนักแล้ว