ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 301 การโจมตีกลางดึก

เมื่อมองดูทหารพลีชีพตรงหน้า ซุนเต่อโหวก็เอ่ยเสียงต่ำว่า

“สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำในคืนนี้คือบุกเข้าไปในจวนผู้ว่าการเพื่อสังหารผู้คน พร้อมกับค้นหาคนตระกูลซุนที่ถูกจับกุม”

“แต่ต้องจำไว้ว่า ไม่ว่าจะจับหรือทำให้สลบก็ตาม ห้ามสังหารผู้ว่าการคนใหม่เด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทหารพลีชีพก็พยักหน้าพร้อมกัน

เห็นดังนั้น ซุนเต่อโหวจึงหันไปพยักหน้าให้ซุนซิวและซุนเฉิง บรรพบุรุษทั้งสองของตระกูลซุน

ซุนซิวเงยหน้ามองท้องฟ้าเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ลงมือเถอะ ยิ่งลงมือเร็วก็ยิ่งจบเร็ว”

ไม่นานหลังจากนั้น บนถนนยาวที่ว่างเปล่าหน้าประตูใหญ่ของจวนผู้ว่าการ

คนที่สวมชุดทหารพลีชีพของตระกูลซุนทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่นี่

เมื่อมองดูจวนผู้ว่าการที่เงียบสงบ ซุนเต่อโหวส่งสัญญาณทางสายตาให้กับทหารพลีชีพที่อยู่ข้างกาย

หลังจากนั้น เหล่าทหารพลีชีพก็มาถึงกำแพงทั้งสองด้านของจวนผู้ว่าการ

หลังจากสบตากัน ทหารพลีชีพทั้งหมดก็ใช้วิทยายุทธ์กระโดดขึ้นไปบนชายคาพร้อมกัน

แต่ในชั่วขณะถัดมา เสียงแหวกอากาศนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นภายในจวนผู้ว่าการ

ตามมาด้วยลูกธนูมากมายที่พุ่งออกมาจากความมืด พุ่งเข้าใส่เหล่านักฆ่าที่อยู่บนหลังคาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เหล่านักฆ่าต่างก็ตกใจ รีบคว้าอาวุธในมือขึ้นมาหลบหลีก

แต่เนื่องจากห่าธนูหนาแน่นและมาเร็วเกินไป ทหารพลีชีพจำนวนมากจึงหลบไม่ทัน ถูกยิงด้วยธนูจนร่างพรุนเหมือนรังผึ้ง

เพียงนักฆ่าบางส่วนเท่านั้นที่กระโดดลงจากชายคาหลบลูกธนูได้ทัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ซุนเต่อโหวและบรรพบุรุษตระกูลซุนทั้งสองที่ยังอยู่นอกจวนผู้ว่าการตกใจ

ไม่คิดว่าจวนผู้ว่าการจะวางกับดักไว้ล่วงหน้า ในขณะที่พวกเขาบุกโจมตีกลางดึก

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากถนนทั้งสองด้านโดยที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว

ไม่นานภายใต้แสงจันทร์ พวกเขาก็เห็นกลุ่มคนสวมเกราะหนักสีดำเดินมาทางพวกเขาจากถนนทั้งสองด้าน

ซุนเต่อโหวจำเกราะหนักที่คนเหล่านี้สวมใส่ได้ในแวบแรก เห็นได้ชัดว่าเป็นทหารม้าของจวนผู้ว่าการเช่นก่อนหน้านี้ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีม้าเท่านั้น

หลังจากนั้นเขาเห็นเงารางสีดำปรากฏขึ้นบนกำแพงทีละคน ทุกคนถือคันธนูยาวโดยมีลูกธนูเล็งตรงมาที่พวกเขา

เมื่อระยะห่างจากกลุ่มตระกูลซุนมีไม่มากแล้ว กองทัพฝูถูก็หยุดลงโดยพร้อมเพรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

บรรยากาศในขณะนั้นพลันเริ่มหนักอึ้งขึ้น

ในขณะที่บรรยากาศหนักอึ้งจนถึงขีดสุด เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้น

ซุนเต่อโหวและคนอื่นต่างเงยหน้าขึ้นมอง ประตูใหญ่สีแดงชาดของจวนผู้ว่าการค่อยๆ ถูกเปิดออกจากด้านใน

ตามมาด้วยหลี่เต้าในชุดสีดำปักลายทองที่เดินออกมาอย่างเชื่องช้า

เมื่อเห็นซุนเต่อโหว หลี่เต้าก็มีรอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า

“ท่านประมุขตระกูลซุนมาเยี่ยมเยียนหรือ?”

จากนั้นเขาก็มองดูนักฆ่าตระกูลซุนที่ตายอยู่สองข้างกำแพงพลางส่ายหน้าพูดว่า

“แต่ถ้ามาเยี่ยมเยียน ทำไมไม่เข้าประตูหน้าเล่า สุดท้ายพวกเจ้าก็พลาดท่าทำให้คนตายไปมากมายเช่นนี้”

ซุนเต่อโหวได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยในคำพูดของหลี่เต้า สีหน้าของเขาพลันดำทะมึนทันที

เมื่อมองดูการซุ่มโจมตีรอบตัว เขาก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยในใจอย่างอดไม่ได้

“เจ้า… เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมา?”

“ข้าไม่ทราบเลยว่าประมุขตระกูลซุนจะมาคืนนี้” หลี่เต้าส่ายหน้ากล่าว

“แล้วพวกนี้…”

หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง “สถานที่สำคัญเช่นจวนผู้ว่าการนี้ หากมียามรักษาการณ์มากหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกตินี่”

“เจ้า…!”

ซุนเต่อโหวโกรธจัดจนอยากจะด่าออกมา แต่ถูกซุนซิวที่อยู่ด้านข้างขัดจังหวะเสียก่อน

ซุนซิวไม่สนใจซุนเต่อโหว แต่กลับมองไปที่หลี่เต้าแล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ

“เจ้าคือผู้ว่าการคนใหม่แห่งดินแดนทางใต้หรือ?”

หลี่เต้ามองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งสามารถกดดันจนซุนเต่อโหวไม่กล้าพูดได้ เขาเลิกคิ้วถามว่า

“ท่านคือ…”

“ซุนซิว บรรพบุรุษตระกูลซุน”

“บรรพบุรุษตระกูลซุน?”

หลี่เต้าดวงตาวาววับ เดิมทีคิดว่าคืนนี้สามารถล่อซุนเต่อโหวมาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว ไม่คิดว่าจะได้ปลาตัวใหญ่เช่นนี้

ซุนซิวมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านผู้ว่าการหลี่ ในเมื่อเจ้าค้นพบพวกเราแล้ว ข้าก็จะให้โอกาสจวนผู้ว่าการของพวกเจ้าถอยหนึ่งก้าว”

“โอกาสถอยหนึ่งก้าว?” หลี่เต้าเลิกคิ้ว

“เดิมทีคืนนี้จวนผู้ว่าการของพวกเจ้า นอกจากตัวเจ้าที่เป็นผู้ว่าการแล้ว คนที่เหลือจะไม่มีใครรอดชีวิตสักคน”

“แต่ตอนนี้หากเจ้าสามารถปล่อยลูกหลานตระกูลซุนที่ถูกเจ้าคุมขังไว้ออกมา และรับประกันว่าต่อไปจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลซุนของพวกเรา พวกเราก็จะไม่ลงมือต่อ”

ซุนซิวพูดต่อ หลี่เต้าย้อนถาม “ฆ่าคนอื่นแต่ไม่ฆ่าข้า? แล้วพวกเจ้าไม่กลัวหรือว่า หากไม่สังหารข้า วันรุ่งขึ้นข้าจะให้ราชสำนักส่งกองทัพมาปราบปรามพวกเจ้า”

ซุนซิวเผยรอยยิ้มอำมหิต “ท่านผู้ว่าการหลี่ดูอายุยังน้อย คงไม่รู้ถึงอันตรายที่แท้จริงของยุทธภพ”

“โดยเฉพาะกับดินแดนทางใต้ ที่นี่ตระกูลซุนของพวกเรามีวิธีนับร้อยที่จะทำให้เจ้าลืมเรื่องคืนนี้”

“อีกอย่างถึงแม้ว่าสุดท้ายเจ้าจะแจ้งราชสำนักได้สำเร็จ ให้ราชสำนักส่งทหารมา ตระกูลซุนของพวกเราก็แค่สละเมืองเทียนหนานหนีเข้าไปในป่าเขาหมื่นลี้ กองทัพของราชสำนักเจ้าคงไม่สามารถบุกเข้าป่าเขาหมื่นลี้ได้กระมัง”

“ถ้าเจ้าไม่อยากให้จวนผู้ว่าการของเจ้าต้องเสียเลือดเปล่า ก็ปล่อยคนมาเถอะ”

ปล่อยคน?

หลี่เต้าส่ายหน้า เงยหน้าขึ้นมองไปยังซุนซิวแล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า

“ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสตระกูลซุนผู้นี้มีวรยุทธ์ระดับใดกันแน่?”

“หือ?” ซุนซิวได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าคำถามนี้มีความหมายอะไร

แต่ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

“ช่างเถอะ ให้พวกเจ้าลงมือแย่งคนเลยดีกว่า ถ้าพวกเจ้าทำได้นะ”

ในชั่วขณะถัดมา ในใจซุนซิวพลันรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย

เมื่อเขาตั้งสติได้ ถึงพบว่าหลี่เต้าที่เมื่อครู่ยังอยู่นอกประตูใหญ่ของจวนผู้ว่าการ บัดนี้กลับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาในพริบตา

ไม่ทันตั้งตัว หลี่เต้าออกหมัดพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของซุนซิว

ในสายตาของซุนซิว หมัดที่ไม่มีพลังปราณแท้แม้แต่น้อยกำลังพุ่งเข้าใส่ใบหน้าเขา และหมัดธรรมดาหมัดนี้ก็ทำให้ซุนซิวรู้สึกตื่นตะลึง

ในขณะที่หมัดนั้นกำลังจะต่อยลงมาที่ตัวเขา ความตื่นตระหนกในใจของซุนซิวก็พุ่งสูงถึงขีดสุด

ในช่วงเวลาวิกฤตที่สุด เขาร้องออกมา

“เลือดล่องหน!”

ในชั่วขณะถัดมา ซุนซิวก็ระเบิดกลายเป็นเงาเลือดนับไม่ถ้วนและหายไปจากที่เดิม

เมื่อซุนซิวหายตัวไป หมัดของหลี่เต้าก็ฟาดเข้ากับอากาศว่างเปล่า

ทันใดนั้นเงาเลือดที่ซุนซิวระเบิดออกไป ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นที่ว่างไม่ไกลนัก

เมื่อร่างกายประกอบกันใหม่ ซุนซิวก็มีสีหน้าตึงเครียด เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก และใบหน้าก็ซีดลงไปมาก

เมื่อเห็นภาพนั้น ซุนเต่อโหวและซุนเฉิงต่างก็ตะลึงงัน เพราะในสายตาของพวกเขา หลี่เต้าปรากฏตัวด้วยความเร็วสูง แต่พวกเขาก็ยังพอตอบสนองได้ทัน

สิ่งที่ทำให้พวกเขาสงสัยมากที่สุดคือ หมัดของหลี่เต้าที่ดูธรรมดาไร้คลื่นพลังใดๆ แต่กลับทำให้ซุนซิวต้องใช้วิชาเลือดล่องหน

เนื่องจากทั้งสามคนฝึกวิชาเดียวกัน ซุนเต่อโหวและซุนเฉิงจึงรู้ดีถึงผลของวิชาเลือดล่องหน

โดยทั่วไปเลือดล่องหนจะใช้เฉพาะในยามคับขันเท่านั้น เพราะการใช้วิชานี้จะทำให้สูญเสียเลือด พละกำลัง และพลังปราณแท้จำนวนมาก ในกรณีร้ายแรงอาจถึงขั้นทำให้วรยุทธ์ถดถอยได้

“ผลลัพธ์เป็นเช่นไร? ทันทีที่มาถึงก็ใช้วิชาหลบหนีด้วยเลือดเสียแล้ว เจ้าสารเลวนี่เป็นเพราะมีเลือดวิเศษมากเกินไปจนไม่รู้จะใช้ที่ไหนหรือ?”