ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 307 หนีไม่สำเร็จ

“ฮ้า!”

บรรพบุรุษตระกูลซุนถอนหายใจยาว พ่นไอขาวออกจากปาก

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองไปรอบตัว

เมื่อสังเกตเห็นหลี่เต้าและซุนเต่อโหว เขาก็ขยับจมูกสูดกลิ่นในอากาศ

เมื่อได้กลิ่นคาวเลือด ความป่าเถื่อนในตัวเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

แต่เมื่อบรรพบุรุษตระกูลซุนเงยหน้ามองหลี่เต้าที่อยู่ตรงหน้า เขาก็ลังเลไปชั่วขณะ

ในชั่วขณะถัดมา เขาหันศีรษะไปมองซุนเต่อโหวที่อยู่ห่างออกไป

“ฮึ่ม!”

เมื่อเห็นซุนเต่อโหว พลังในตัวบรรพบุรุษตระกูลซุนก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง

ซุนเต่อโหวที่ถูกจ้องด้วยดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น ทั้งตัวเขาก็พลันหนาวสั่น ขนทั่วร่างลุกชันในทันที

“นี่มัน…”

ในขณะนั้นซุนเต่อโหวนึกถึงคำเตือนที่เคยอ่านในคัมภีร์วิชาปีศาจเลือด ตอนที่เขาฝึกฝนในนั้นบอกว่าผู้ที่ฝึกวิชาปีศาจเลือดเมื่อฝึกจนกลายเป็นปีศาจเลือด จะจ้องเล่นงานผู้ที่มีสายเลือดใกล้ชิดกับตนเองก่อน

หรือว่า… เมื่อคิดถึงจุดนี้ซุนเต่อโหวก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

หือ?

เมื่อซุนเต่อโหวได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าบรรพบุรุษตระกูลซุนได้หายไปโดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

และในเวลานั้นเอง เสียงลมหายใจก็ดังขึ้นที่ด้านหลังศีรษะของเขา

ในชั่วขณะนั้นเหงื่อมากมายพลันผุดออกมาบนใบหน้าของซุนเต่อโหวทันที เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปอย่างระมัดระวัง

ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของบรรพบุรุษตระกูลซุนแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของเขา

“ฮึ่ม!”

ในชั่วขณะถัดมาบรรพบุรุษตระกูลซุนส่งเสียงคำรามต่ำแล้วพุ่งเข้ากัดซุนเต่อโหว

ซุนเต่อโหวพลันรู้สึกสิ้นหวัง เขาไม่เคยคิดว่าสุดท้ายแล้วเขาจะตายในมือของบรรพบุรุษตระกูลของตัวเอง

ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏออกมาจากด้านข้าง

ตึง!

ในพริบตาร่างของบรรพบุรุษตระกูลซุนก็กระเด็นลอยออกไป

ซุนเต่อโหวเมื่อได้สติกลับมาก็พูดกับเงาร่างตรงหน้าโดยทันทีว่า “ขอบคุณ…”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับ สีหน้าของซุนเต่อโหวก็แข็งค้างไปทั้งใบหน้า

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาถึงได้พบว่าหลี่เต้ามายืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ชัดเจนว่าคนที่ช่วยเขาไว้คือบุคคลที่ตระกูลซุนของพวกเขากำลังมุ่งเป้าโจมตีอยู่

ก่อนที่ซุนเต่อโหวจะทันได้คิดอะไรมาก ก็มีร่างสีเลือดพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคน พูดให้ถูกต้องก็คือร่างนั้นพุ่งเข้าใส่ซุนเต่อโหวมากกว่า

เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เต้าก็ยกเท้าขึ้นถีบออกไปทีหนึ่ง ทำให้ซุนเต่อโหวต้องกลิ้งออกไปทั้งตัว ร่างสีเลือดพลาดเป้า

ซุนเต่อโหวที่หยุดลงแล้วมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน

บรรพบุรุษของตระกูลเขาเองต้องการฆ่าเขา ส่วนศัตรูกลับช่วยชีวิตเขา นี่มันเรื่องอะไรกับอะไรกันแน่

อีกทั้งวิชาปีศาจเลือดนี้เขาก็พอมองออกแล้ว มันเป็นกับดักที่มีไว้เพื่อหลอกลวงลูกหลานรุ่นหลังโดยเฉพาะ

เมื่อบรรพบุรุษตระกูลซุนเห็นว่าไม่สำเร็จดังหวัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายจึงเผยแววข่มขู่ออกมา

หากไม่ใช่เพราะซุนเต่อโหวเป็นตัวเอกในการพิจารณาคดีสาธารณะวันพรุ่งนี้ เขาคงไม่ช่วยชีวิต มีแต่จะเลือกลงมือซ้ำให้ตายไปเลย

เมื่อเห็นบรรพบุรุษตระกูลซุนกำลังจะเคลื่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้หลี่เต้าเพียงแค่คิดในใจ บรรพบุรุษตระกูลซุนก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกับซุนซิวและซุนเฉิงทันที

เนื่องจากในร่างของเขามีเลือดวิเศษของหลี่เต้าอยู่ ทำให้ทั้งร่างไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย

ทว่าบรรพบุรุษตระกูลซุนก็ไม่ได้ยอมแพ้เพียงเพราะเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่กลับเริ่มดิ้นรนต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อน

ทันใดนั้นหลี่เต้าก็เห็นเลือดเล็ดไหลออกมาจากรูขุมขนของบรรพบุรุษตระกูลซุนเป็นสาย และเลือดที่ไหลออกมานี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใดแต่เป็นพลังปราณโลหิตที่บรรพบุรุษตระกูลซุนดูดซับมาจากหลี่เต้าก่อนหน้านี้

เพื่อจะกำจัดลูกหลานตระกูลตัวเอง ช่างพยายามอย่างเต็มที่จริง

แต่ก็ยังเป็นเหตุผลเดิม ซุนเต่อโหวยังไม่สามารถตายในตอนนี้ได้

เมื่อพลังปราณโลหิตของหลี่เต้าถูกบรรพบุรุษตระกูลซุนขับออกจากร่างแล้ว เพราะการสูญเสียไปจำนวนมาก พลังในร่างของบรรพบุรุษตระกูลซุนก็อ่อนแรงลงทันที

แต่ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันไปมองซุนเต่อโหวเป็นอันดับแรก

ขณะที่บรรพบุรุษตระกูลซุนกำลังจะลงมือ หลี่เต้าก็ขวางอยู่ตรงหน้าเขา

เมื่อเห็นเช่นนั้น บรรพบุรุษตระกูลซุนที่อยู่ในสภาพปีศาจเลือดก็จะลงมือกำจัดคนขวางทางโดยสัญชาตญาณ

หลี่เต้าเตะออกไปหนึ่งที ทั้งร่างของบรรพบุรุษตระกูลซุนก็ล้มกระเด็นออกไป ทิ้งรอยยาวไว้บนพื้น

ไม่นานบรรพบุรุษตระกูลซุนก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง เพราะการกระทำครั้งนี้ของหลี่เต้าทำให้อีกฝ่ายโกรธเสียแล้ว

“อ้ากก!”

เขาคำรามด้วยความโกรธ ในที่สุดความสนใจของเขาก็เปลี่ยนจากซุนเต่อโหวมาที่หลี่เต้า

น่าเสียดายตอนนี้เขาไม่เพียงสูญเสียสติไปแล้ว พลังของเขายังลดลงมากเพราะการสูญเสียเลือด แล้วจะเอาชนะหลี่เต้าที่เขาไม่สามารถเอาชนะได้อยู่แล้วได้อย่างไร

ดังนั้นการต่อสู้ฝ่ายเดียวจึงเริ่มขึ้น

อีกฝ่ายที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่เต้าอีกต่อไป ตกอยู่ในสภาพที่ถูกตีอย่างไร้ทางสู้ในการปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า

ที่ด้านข้างซุนเต่อโหวนั่งอยู่บนพื้นมองดูภาพนี้เขาไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว เพราะเขาตระหนักได้ว่าบรรพบุรุษของตระกูลพยายามอย่างหนักเพื่อจะฆ่าเขา

ไม่นานเวลาหนึ่งก้านธูปก็ผ่านไป บรรพบุรุษตระกูลซุนถูกซัดกระเด็นออกไปอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาไม่ได้พุ่งเข้ามาอีก หลังจากลุกขึ้นสีเลือดในดวงตาของบรรพบุรุษตระกูลซุนค่อยๆ จางลง สุดท้ายเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้บรรพบุรุษตระกูลซุนกุมหน้าอกพลางสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าปอด

ด้วยความตกตะลึงเขาตรวจสอบร่างกายตัวเอง จึงพบว่านอกจากบาดแผลภายนอกที่รุนแรงแล้ว ภายในร่างกายก็เต็มไปด้วยรอยแผลนับร้อยนับพัน

ในตอนนั้นภาพหนึ่งวูบผ่านเข้ามาในความคิดของเขาแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

นึกถึงภาพเหล่านั้นเขาจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เขากลายเป็นปีศาจเลือดไปแล้ว!

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือเมื่อเขากลายเป็นปีศาจเลือด เขาไม่ได้หายไปหลังจากสนองความต้องการในการฆ่า แต่เพราะพ่ายแพ้

แม้กระทั่งตอนนี้เขายังรู้สึกถึงความอัดอั้นตันใจในสภาพปีศาจเลือดได้อยู่

แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอีกต่อไป ประเด็นสำคัญตอนนี้คือเขาดูเหมือนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้ว่าการคนใหม่อีกต่อไปแล้ว แล้วต่อไปควรทำอย่างไร?

บรรพบุรุษตระกูลซุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่งเมื่อบรรพบุรุษตระกูลซุนหยุดลง หลี่เต้าก็คาดเดาได้ว่าสติของเขาคงกลับคืนมาเรียบร้อย แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว

หากบรรพบุรุษตระกูลซุนยังคงอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่ง บางทีเขาอาจจะยังสามารถต่อกรกับหลี่เต้าได้อีกสองสามกระบวนท่าด้วยสภาพที่ไม่กลัวความเป็นความตาย แต่ตอนนี้เขาพ่ายแพ้อย่างแน่นอนแล้ว

ทันใดนั้นบรรพบุรุษตระกูลซุนก็เคลื่อนไหวพุ่งตรงเข้าหาหลี่เต้า

จะโต้กลับก่อนตายสินะ?

ขณะที่หลี่เต้ากำลังเตรียมลงมือ บรรพบุรุษตระกูลซุนก็เปลี่ยนทิศกลางทาง แสงสีเลือดก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขา

เห็นได้ชัดว่าการโต้กลับเป็นเพียงการหลอก การหนีต่างหากที่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริง

หากเป็นคนทั่วไป การกระทำครั้งนี้ของบรรพบุรุษตระกูลซุนอาจจะสำเร็จได้ แต่หลี่เต้าเป็นคนทั่วไปหรือ?

เขาเคยเห็นคู่ต่อสู้หลบหนีมามากมาย จึงเตรียมทุกอย่างพร้อมไว้แล้วตั้งแต่ชั่วขณะที่เห็นท่าทีพ่ายแพ้ของบรรพบุรุษตระกูลซุน

ด้วยการระเบิดพลังที่น่าสะพรึงกลัว หลี่เต้าตอบโต้ได้ทันท่วงที เพียงชั่วพริบตาเขาก็มาอยู่เบื้องหน้าแสงสีเลือดที่กำลังจะหลบหนีไป

เผชิญหน้ากับแสงสีเลือด กำปั้นขวาของหลี่เต้าปะทุพลังปราณโลหิต ชกหมัดอย่างรุนแรงใส่แสงนั้น

ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัว อากาศรอบข้างถึงกับบิดเบี้ยว

เมื่อแสงสีเลือดถูกหมัดนี้กระแทกเข้าใส่มันก็ระเบิดออกทันใด ชั่วพริบตาถัดมา บรรพบุรุษตระกูลซุนก็ร่วงลงมา

ใบหน้าของเขามีแต่ความไม่อยากเชื่อ วิชาหลบหนีด้วยเลือดของเขาได้เริ่มทำงานสำเร็จแล้ว แต่กลับถูกขัดขวางได้