ระบบสัตว์วิญญาณกับวิถีเซียนจ้าวอสูร - ตอนที่ 125 กายาวิญญาณธาตุน้ำ ความเปลี่ยนแปลงของน้ำเต้า!
รวมไปถึงใบหน้าของกู้หย่วน ที่ในยามนี้ก็ดูหล่อเหลาหมดจดขึ้นอีกหลายส่วน
ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ริมฝีปากแดงระเรื่อฟันขาวสะอาด ดวงตากระจ่างใส แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความสงบเยือกเย็นและไม่แยแสต่อโลกเพิ่มขึ้นมา
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็แผ่กลิ่นอายของความเป็นยอดคนเหนือโลกียะออกมาโดยธรรมชาติ
และนอกจากนี้ ประสาทสัมผัสและการรับรู้ทางวิญญาณของกู้หย่วนก็ยังเฉียบคมขึ้นมากอีกด้วย
ในสายตาของกู้หย่วน โลกทั้งใบคล้ายเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น
มันแจ่มชัดขึ้นมาก!
กิ่งก้านของต้นไม้เก่าแก่ในสวนที่ผลิยอดอ่อนออกมา ขนอ่อนบนยอดอ่อนที่เล็กยิ่งกว่าเส้นผม ในสายตาของกู้หย่วนกลับมองเห็นได้อย่างแจ่มชัด!
บริเวณรากของต้นไม้เก่าแก่ มีแมลงตัวหนึ่งกำลังไชชอนอยู่ในดิน แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่กู้หย่วนกลับสามารถสัมผัสถึงแมลงปีกแข็งสีน้ำตาลดำตัวนั้นได้อย่างชัดเจน
ปราณต้นกำเนิดต่างๆ ในฟ้าดิน เพียงแค่ลองเพ่งจิตสัมผัส ก็สามารถรับรู้ได้อย่างแจ่มชัด
โดยเฉพาะปราณวิญญาณธาตุน้ำในฟ้าดิน เพียงแค่ขยับความคิด มันก็พรั่งพรูเข้ามาอย่างเนืองแน่น ถูกเขาดูดซับเข้าสู่ร่างกาย
เพียงแค่โคจรลมปราณแท้รอบเดียว ก็สามารถหลอมรวมมันได้อย่างง่ายดาย
กู้หย่วนในยามนี้ คล้ายกับมีความเข้ากันได้โดยกำเนิดกับปราณวิญญาณธาตุน้ำ!
เพียงแค่คิด ไอน้ำในรัศมีร้อยจั้งก็รวมตัวกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ความสามารถในการชักนำปราณฟ้าดินเช่นนี้ ผู้ฝึกยุทธเซียนเทียนที่ไหนจะมีได้?
นี่มันราวกับเทพวารีจุติลงมาเกิดชัดๆ!
“น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! พรสวรรค์ตะพาบวิญญาณเร้นบาดาลนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
กู้หย่วนมั่นใจได้อย่างเต็มเปี่ยมว่า หลังจากผ่านการหลอมรวมและผลัดเปลี่ยนจากพรสวรรค์ตะพาบวิญญาณเร้นบาดาล พรสวรรค์ของเขาในตอนนี้ย่อมต้องยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน
บางที ตอนนี้เขาอาจจะผลัดเปลี่ยนกลายเป็นกายาวิญญาณธาตุน้ำบางชนิดไปแล้วก็เป็นได้!
ส่วนจะเป็นกายาวิญญาณชนิดใดนั้น กู้หย่วนก็ไม่แน่ใจ แต่แปดในสิบส่วนคงเป็นกายาวิญญาณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนอย่างแน่นอน
“เมื่อมีพรสวรรค์กายาวิญญาณเช่นนี้ อย่างน้อยการจะได้เป็นศิษย์สายในของยอดเขาโอสถก็คงไม่ใช่ปัญหาแล้วกระมัง?”
ใจของกู้หย่วนกระตุกวูบ นึกถึงเรื่องที่ต้องผ่านการทดสอบก่อนกราบเข้ายอดเขาโอสถขึ้นมาได้
“ยิ่งไปกว่านั้น บางทีตำแหน่งศิษย์สืบทอดก็อาจจะมีความหวังด้วย เพราะนอกจากพรสวรรค์กายาวิญญาณนี้แล้ว ข้ายังมีพรสวรรค์ใจกระบี่อยู่อีกอย่าง”
“และพรสวรรค์ใจกระบี่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพรสวรรค์กายาวิญญาณนิรนามนี้เลย พรสวรรค์ระดับกายาวิญญาณสองอย่างรวมกัน แม้จะยังสู้กายาเต๋าไม่ได้ แต่อย่างไรเสียก็คงมีคุณสมบัติพอที่จะถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวิถีเซียนได้แล้วล่ะมั้ง?”
พรสวรรค์ใจกระบี่เมื่อรวมเข้ากับพรสวรรค์กายาวิญญาณธาตุน้ำนิรนาม ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
อย่างน้อยกู้หย่วนก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า พรสวรรค์กายาวิญญาณของเขากับพรสวรรค์ใจกระบี่นั้นสอดประสานกันเป็นอย่างดี ทำให้การไหลเวียนของลมปราณแท้ในร่างกายยิ่งราบรื่นและบริสุทธิ์มากขึ้น
และวิชาเพลงกระบี่หลายแขนงที่เขาเคยฝึกฝนมา ก็แปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์ตัวจิ๋วหลายคนในหัวของเขา กำลังต่อสู้ ฝึกปรือ และฟาดฟันกันเอง
จุดบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ของเพลงกระบี่เหล่านั้นมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงแก่นแท้ ส่วนเจตจำนงกระบี่ปลิดชีพที่ลึกล้ำที่สุดก็ยิ่งทวีความบริสุทธิ์และเฉียบขาดมากยิ่งขึ้น!
กายาวิญญาณและใจกระบี่สอดประสานกัน ก่อให้เกิดความรู้สึกสมดุลอย่างประหลาด
ส่งผลให้พลังรบของกู้หย่วนได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาลอีกครั้ง!
หลังจากปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงของพรสวรรค์ที่ได้รับการผลัดเปลี่ยนแล้ว อารมณ์ของกู้หย่วนก็ค่อยๆ สงบลง
จากนั้น เขาก็มองไปยังเหยาต้าที่มีขนาดตัวใหญ่โตมหึมาตรงหน้า
เมื่อเห็นว่าร่างกายของมันกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งค่อนสวน เกรงว่าแค่ขยับตัวนิดเดียว กำแพงและตัวบ้านก็คงพังครืนลงมาเป็นแน่
อีกทั้งขนาดตัวที่ใหญ่โตเช่นนี้ก็เตะตาเกินไป หากมีคนมาเห็นเข้า ไม่แน่ว่าจะนำความเดือดร้อนอะไรมาให้บ้าง
“ขนาดตัวของเจ้านี่มันใหญ่เกินไปหน่อยแล้วนะ… อย่าว่าแต่ออกจากเมืองเลย สภาพนี้แค่บิดขี้เกียจหรือกลิ้งตัวยังเป็นปัญหาเลย”
กู้หย่วนลูบคลำกระดองเต่าที่ดำขลับดุจหยก เย็นเฉียบและแข็งแกร่งของเหยาต้า พลางรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย
สัตว์เลี้ยงวิญญาณคือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา เขาไม่อยากให้ใครมาล่วงรู้เด็ดขาด
เหยาต้าเงยหัวที่ใหญ่เท่าโอ่งน้ำขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำขลับทอประกายสดใสจ้องมองกู้หย่วนอย่างสงบ น้ำเสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำสายหนึ่งดังก้องขึ้นในใจของกู้หย่วน
“หากนายท่านรู้สึกว่าขนาดตัวของข้าใหญ่เกินไป เช่นนั้นสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยอย่างข้าก็สามารถจำแลงกายให้เล็กลงได้สักหน่อยขอรับ”
กู้หย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกประหลาดใจ
“เหยาต้า เจ้าพูดได้แล้วรึ?”
“ข้าน้อยยังไม่ได้หลอมรวมกระดูกกล่องเสียงขอรับ ทว่าในความทรงจำทางสายเลือดที่สืบทอดมาของข้า มีความลับบางอย่างของเผ่าพันธุ์ตะพาบเทวะอยู่ จึงสามารถใช้วิชาส่งเสียงทางจิตเพื่อพูดคุยกับนายท่านในใจได้โดยตรง คล้ายคลึงกับวิชาเทวะส่งจิตถึงจิตของทางวิถีพุทธขอรับ”
เสียงของเหยาต้ายังคงดังก้องอยู่ในใจของกู้หย่วน ดวงตาขนาดเท่ากำปั้นของมันเปี่ยมไปด้วยความสงบและราบเรียบ
“ดีเลย งั้นเจ้าลองจำแลงกายให้ข้าดูหน่อยสิ”
กู้หย่วนรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ไม่นึกเลยว่าหลังจากเหยาต้าเลื่อนระดับแล้ว จะยังได้รับการสืบทอดสายเลือดของเผ่าพันธุ์ตะพาบเทวะมาด้วย
ตะพาบเฒ่าตัวนี้ สายเลือดไม่ธรรมดาจริงๆ เขาเก็บได้ของดีเข้าให้แล้ว!
เหยาต้าหดหัวกลับเข้าไป ลวดลายสีเขียวเข้มบนกระดองหลังพลันสว่างวาบ เปล่งประกายแสงวิญญาณเจิดจ้า และเริ่มลุกลามไปทั่วทั้งร่างของมัน
วินาทีต่อมา ร่างกายของเหยาต้าก็หดเล็กลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น
ใช้เวลาเพียงสิบกว่าลมหายใจ ก็กลายเป็นตะพาบตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ ทั้งตัวดูราวกับถูกแกะสลักมาจากหยกดำ กำลังหมอบอยู่บนพื้น ดูเล็กจิ๋วน่ารักน่าชัง
กลิ่นอายความน่าเกรงขามอันหนักแน่นบนร่างมลายหายไปจนสิ้น กลับเพิ่มความน่ารักน่าเอ็นดูเข้ามาแทนที่
กู้หย่วนรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย
“หรือว่านี่คือวิชาเทวะระดับสูงในตำนาน ย่อขยายดั่งใจนึก?”
ย่อขยายดั่งใจนึก คือวิชาเทวะระดับสูงในตำนานชนิดหนึ่ง สามารถปรับเปลี่ยนขนาดร่างกายได้ตามใจนึก
เฉกเช่นเดียวกับมังกรแท้จริง ยามขยายร่างก็สามารถบันดาลเมฆหมอก ยามย่อร่างก็สามารถซ่อนเร้นกายา
อีกทั้งการขยายร่างยังมาพร้อมกับอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ พลิกฟ้าคว่ำสมุทร การย่อร่างก็มีความปราดเปรียวซ่อนเร้น ไร้ร่องรอยให้สืบเสาะ
ว่ากันว่าวิหคเซียนและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในตำนานมากมาย ล้วนครอบครองวิชาเทวะชนิดนี้ สามารถเปลี่ยนแปลงขนาดร่างกายได้
แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ ก็ยังมีวิชาเทวะที่คล้ายคลึงกันอย่าง กายาจำแลงฟ้าดิน
เหยาต้าส่ายหัวไปมา ก่อนจะส่งเสียงทางจิต
“วิชาของข้าน้อยไม่ใช่วิชายุบพองดั่งใจนึกขอรับ เป็นเพียงวิชาจำแลงกายธรรมดา ไม่มีอานุภาพอันลึกล้ำอย่างวิชายุบพองดั่งใจนึก อีกทั้งยังคงสภาพได้มากที่สุดแค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้น”
“ไม่ใช่วิชายุบพองดั่งใจนึกรึ? แต่นั่นก็ไม่เลวแล้วล่ะ”
กู้หย่วนพยักหน้าเบาๆ
ต่อให้เป็นแค่วิชาที่สามารถเปลี่ยนขนาดร่างกายได้ นั่นก็นับว่าเป็นวิชาจำแลงกายที่หาได้ยากยิ่งแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เหยาต้าในตอนนี้ยังเป็นแค่ช่วงเจริญวัยของตะพาบวิญญาณเกราะดำเท่านั้น
รอให้มันเติบโตขึ้น ย่อมต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ วิชาเทวะชนิดนี้ก็จะต้องได้รับการยกระดับขึ้นอย่างแน่นอน และอาจจะครอบครองความสามารถอื่นๆ เพิ่มเติมอีกด้วย
“หืม? น้ำเต้านี่…”
ขณะที่กู้หย่วนกำลังจะเอ่ยอะไรต่อ ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงเอื้อมมือไปหยิบจี้หยกที่ห้อยคออยู่ออกมา
จี้หยกชิ้นนี้มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ เขียวมรกตหยดย้อย รูปทรงเป็นน้ำเต้าหยกที่ดูราวกับแกะสลักมาจากหยกชั้นยอด
งานแกะสลักประณีตบรรจง พื้นผิวเรียบเนียนเป็นเนื้อเดียวกัน มองไม่ออกเลยว่ามีร่องรอยของการแกะสลัก
เมื่อถือไว้ในมือ ยังมีไอเย็นจางๆ ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย คอยหล่อเลี้ยงพลังปราณ เลือดเนื้อ ไปจนถึงเส้นเอ็นและกระดูก
จะว่าไปแล้ว ของชิ้นนี้คือของที่กู้หย่วนได้มาจากตอนที่สังหารเถี่ยหู่ หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายโจรเฮยเฟิง ถือเป็นของที่ริบมาได้
ตอนแรกกู้หย่วนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่คิดว่ามันเป็นของวิเศษที่หาได้ยากชิ้นหนึ่งเท่านั้น
แม้กระทั่งตอนที่อาหวงเลื่อนระดับเป็นหนูค้นสมบัติตัวน้อย และกู้หย่วนเองก็ได้รับพรสวรรค์วิชาค้นสมบัติมา เขาก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ ของของชิ้นนี้
ทว่าในเวลานี้ น้ำเต้าหยกสีเขียวมรกตใบเล็กนี้กลับกำลังสั่นหึ่งๆ แผ่ประกายแสงสีเขียวมรกตอันเลือนรางออกมาชั้นหนึ่ง
แสงสีเขียวมรกตนั้นหดตัวและขยายตัวเป็นจังหวะ ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจอยู่ก็ไม่ปาน
YOU MAY ALSO LIKE
