ระบบสัตว์วิญญาณกับวิถีเซียนจ้าวอสูร - ตอนที่ 320 ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูร ปลาไหลมังกร!
ดังนั้น กู้หย่วนจึงวางแผนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของตนเองเอาไว้เนิ่นนานแล้ว
ประการแรกคือความมั่นคง ไม่ร้อนรน ไม่กระวนกระวาย ขัดเกลารากฐาน พลังปราณ จิตวิญญาณ สมาธิ และวิชาเทวะของตนเองอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ประการที่สองคือความลึกล้ำ ยกระดับหรือพัฒนาวิชาเทวะทุกแขนงที่ตนฝึกฝนให้ถึงขีดสุด รอจนกระทั่งไม่อาจก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้อีก เมื่อนั้นย่อมถึงเวลาที่น้ำหยดลงหิน ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจินตานอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ย่อมสามารถใช้พลังปราณ จิตวิญญาณ และสมาธิของตนเองเป็นรากฐาน ผลิดอกออกผล นำมาซึ่งความสำเร็จและการผลัดเปลี่ยนอันน่าตื่นตะลึง!
หลังจากทั้งสามคนเดินทางออกจากบึงโคลนดำ เนื่องจากกู้หย่วนตั้งใจจะกักตัวบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ พวกเขาจึงตัดสินใจแยกย้ายกันไปก่อน แล้วค่อยกลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากออกจากมิติเอกเทศมังกรชาด
ในยามนี้ ร่างของกู้หย่วนถูกห่อหุ้มด้วยแสงหลบหนีธาตุน้ำอันใสกระจ่าง โบยบินอยู่บนฟากฟ้า ร่างของเขาดูเลือนลางไม่ชัดเจน
ความเร็วของเขาไม่ได้รวดเร็วนัก บินไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบ รอบกายมีเมฆขาวลอยผ่านไปมาเป็นระยะ
ลมปราณเกราะที่พัดมาจากเบื้องหน้า เมื่อสัมผัสกับแสงหลบหนีบนร่างของกู้หย่วน ก็เปลี่ยนจากความรุนแรงและหนาวเหน็บ กลายเป็นความอ่อนโยนในทันที
อาจเป็นเพราะบรรลุเป้าหมายแล้ว และไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลใจมากนัก กู้หย่วนจึงรู้สึกผ่อนคลายอย่างหาได้ยากยิ่ง
ตอนนี้ กู้หย่วนตั้งใจจะหาสถานที่ที่เหมาะสำหรับการกักตัว ทางที่ดีที่สุดคือบริเวณใกล้แม่น้ำสายใหญ่หรือทะเลสาบขนาดใหญ่ ซึ่งมีปราณธาตุน้ำกุ่ยและปราณแก่นแท้วารีหนาแน่น
หากเป็นเช่นนั้น สำหรับผู้ที่ฝึกฝนคัมภีร์เต๋าธาตุน้ำอย่างเขา ย่อมได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลสุดจะพรรณนา
หลังจากบินมาครึ่งค่อนวัน จู่ๆ ประกายตาของกู้หย่วนก็ไหววูบ เขามองเห็นแสงสะท้อนของผืนน้ำสีขาวเงินอยู่เบื้องหน้า
มันคือทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มีรัศมีกว้างไกลหลายพันลี้ ผิวน้ำส่องประกายระยิบระยับ นานๆ ครั้งก็มองเห็นสัตว์ร้ายและปลาขนาดมหึมาแหวกว่ายพลิกตัวอยู่ใต้น้ำ
“สถานที่แห่งนี้ไม่เลวเลย ทิวทัศน์งดงาม ปราณวิญญาณหนาแน่น เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การกักตัวบำเพ็ญเพียรยิ่งนัก”
เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความชื้นที่พัดมาปะทะใบหน้า และปราณแก่นแท้วารีอันเข้มข้น กู้หย่วนก็พยักหน้าเบาๆ รู้สึกถูกใจสถานที่แห่งนี้ไม่น้อย
เขาร่อนแสงหลบหนีลง บินเรี่ยพื้นดิน ตั้งใจจะหาสถานที่เงียบสงบ เพื่อขุดเจาะถ้ำชั่วคราวสำหรับกักตัว
เพราะอย่างไรเสีย ในบริเวณนี้ย่อมต้องมีสัตว์อสูรและสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ไม่น้อย แม้เขาจะไม่หวาดกลัว แต่ก็ไม่อยากถูกรบกวนระหว่างการกักตัว
หลังจากบินวนสำรวจอยู่สองสามแห่ง กู้หย่วนก็เลือกหน้าผาหินแห่งหนึ่งได้แล้ว ขณะที่กำลังเตรียมจะลงมือขุดเจาะถ้ำชั่วคราว จู่ๆ เขาก็ชะงักไป และหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น? บังเอิญงั้นหรือ? แถวนี้มีคนอื่นอยู่อีกรึ?!”
สีหน้าของกู้หย่วนดูพิลึกพิลั่นเล็กน้อย เนื่องจากจิตสัมผัสถูกกดทับและได้รับผลกระทบ เขาจึงไม่สามารถสแกนพบสิ่งใดได้
ทว่าแม้จิตสัมผัสจะได้รับผลกระทบ แต่ประสาทการได้ยินและสายตาของเขากลับเฉียบคมยิ่งนัก เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าห่างออกไปหลายสิบลี้ ดูเหมือนจะมีความเคลื่อนไหวไม่เบา เจือปนด้วยเสียงพูดคุยของคน
คล้ายกับว่ามีคนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่นั่น
เรื่องนี้ทำให้กู้หย่วนทั้งประหลาดใจและขมวดคิ้ว
เขาตั้งใจจะหาสถานที่เงียบสงบ หากมีคนมารบกวน คงไม่ใช่เรื่องดีแน่
เมื่อคิดได้เช่นนี้ กู้หย่วนจึงตัดสินใจซ่อนเร้นร่องรอยและเก็บงำกลิ่นอายของตนเอง ก่อนจะลอบมุ่งหน้าไปยังพื้นที่บริเวณนั้นอย่างเงียบเชียบ
ขณะที่พุ่งทะยานไป ภายในร่างกายของกู้หย่วนก็ส่งเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบรูปร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งฉื่ออย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างล่ำสัน มัดกล้ามปูดโปน ท่าทางองอาจและหนักแน่น
ไม่นานนัก กู้หย่วนก็มาถึงริมทะเลสาบ เขาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ มองไปยังริมฝั่งทะเลสาบเบื้องหน้า
จากนั้นก็เห็นร่างคนราวหกเจ็ดคน กำลังวุ่นวายทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ริมทะเลสาบ
ในบรรดาคนเหล่านั้น มีอยู่สองคนที่ดึงดูดความสนใจของกู้หย่วน
หนึ่งในนั้นคือชายฉกรรจ์วัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ บึกบึนราวกับหมี โดยเฉพาะท่อนแขนทั้งสองข้างที่หนาเตอะและยาวจรดเข่า (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
คนผู้นี้มีขนดกหนา ซ้ำยังเป็นขนสีเหลืองทองที่หาได้ยาก รูปร่างหน้าตาดูราวกับหอคอยเหล็กกล้า ดูแข็งแกร่งและกำยำยิ่งกว่ากู้หย่วนในร่างจำแลงเสียอีก
ส่วนอีกคนหนึ่งนั้น เป็นผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม หน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา รูปร่างสูงโปร่ง ดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่ากลับมีจุดหนึ่งที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
ดวงตาทั้งสองข้างของผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มผู้นี้เป็นสีเขียวมรกต แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยมและดุร้ายที่ไม่เหมือนมนุษย์
และที่บริเวณหว่างคิ้วของเขา ยังมีเกล็ดสีเขียวเข้มสองสามชิ้นปกคลุมอยู่ ดูคล้ายเกล็ดงู แต่ก็คล้ายเกล็ดมังกร เพียงแค่เขายืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ก็แผ่แรงกดดันจางๆ ออกมาแล้ว
“น่าสนใจ… ลิงตัวหนึ่ง กับสัตว์ประหลาดเลือดผสมมังกรเจียวหลง… ที่แท้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูรนี่เอง!”
กู้หย่วนหรี่ตาลง ระดับเขาเป็นใครกัน ย่อมมองออกถึงสถานะของคนทั้งสองนี้ได้ในพริบตา
ชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่มีขนดกหนาจนไม่เหมือนมนุษย์ กลิ่นอายอสูรที่แผ่ออกมาจางๆ บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นอสูรลิง ซ้ำยังเป็นอสูรลิงจากเผ่าลิงทองคำที่กู้หย่วนเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ด้วย!
ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มที่มีเกล็ดที่หว่างคิ้ว กลิ่นอายกดดันบนร่างของเขายิ่งทำให้กู้หย่วนรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือกลิ่นอายของมังกรอย่างไม่ต้องสงสัย นั่นหมายความว่า คนผู้นี้ไม่เป็นมังกรจำแลงกายมา ก็ต้องมีสายเลือดของมังกรแท้ไหลเวียนอยู่
สำหรับกลิ่นอายของคนผู้นี้ กู้หย่วนก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มผู้นี้ มีความคล้ายคลึงกับเสิ่นอวี้หมิงที่กู้หย่วนเคยพบเจอก่อนหน้านี้อยู่บ้าง
เมื่อประเมินดูแล้ว ตัวตนของคนผู้นี้ก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันที
เสิ่นอวี้หมิงเป็นถึงศิษย์สืบทอดของท่านอสูรเฒ่ามังกรพิษ ผู้เป็นเจ้าถ้ำแห่งถ้ำมังกรพิษ ซ้ำยังเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่โดดเด่นในแวดวงบำเพ็ญเพียรแดนใต้ มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับหวังจู๋ หลี่ฉางเซิง ซูชิวเยว่ จี้ชางไห่ และคนอื่นๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ ว่ากันว่าคนผู้นี้มีสายเลือดของมังกรแท้อยู่ในตัว!
ส่วนถ้ำมังกรพิษนั้น ก็คือถ้ำบำเพ็ญเพียรของท่านอสูรเฒ่ามังกรพิษ ผู้เป็นยอดฝีมือระดับหยวนเสิน (หรือหยางเสิน) ภายในนั้นก็มีศิษย์และบริวารอยู่ไม่น้อย
คล้ายคลึงกับเขาหลานเค่อของเทพธิดาดอกท้อฉินหงซิ่ว และเขาป่ายจ้างของเทพธิดาไหมสวรรค์
ในเมื่อคนผู้นี้มีกลิ่นอายคล้ายคลึงกับเสิ่นอวี้หมิง ซ้ำยังมีสายเลือดมังกรแท้ ก็ย่อมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เขามาจากถ้ำมังกรพิษเช่นเดียวกัน
ส่วนคนอื่นๆ ในสายตาของกู้หย่วนกลับไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ พวกเขาล้วนเป็นเผ่ามนุษย์แท้ๆ ทว่าในยามนี้ต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสกันถ้วนหน้า
เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของคนเหล่านี้ค่อนข้างอันตราย
“พี่ตู้ ปลาไหลมังกรที่ท่านพูดถึง มันอยู่ที่นี่งั้นรึ?”
ชายฉกรรจ์ขนทองทอดสายตามองทะเลสาบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่แผ่ออกมาจางๆ ซึ่งทำให้แม้แต่เขายังต้องรู้สึกหวาดหวั่น แววตาของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที จากนั้นก็หันไปมองผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง
รูปร่างของเขากำยำล่ำสัน กลิ่นอายข่มขวัญผู้คน แม้แต่สายตาก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันดุร้าย ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปยากที่จะรับไหว
“ถูกต้อง”
ทว่าผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วหัวเราะ
“พี่หยวนเฟยคิดว่าข้ากำลังหลอกท่านอยู่งั้นรึ?”
“หึๆ… เจ้าคือตู้หยุนถู ศิษย์เอกแห่งถ้ำมังกรพิษ ย่อมไม่หลอกลวงข้าอยู่แล้ว ทว่าแม้เจ้าจะไม่หลอกข้าในเรื่องนี้ แต่ข้าก็ไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะหวังดี ยอมยกปลาไหลมังกรตัวนี้ให้ข้าแต่โดยดี”
ปลาไหลมังกร ตามชื่อของมัน ก็คือปลาไหลที่มีสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกร ดังนั้นจึงถูกเรียกว่าปลาไหลมังกร
ทว่าก็เป็นเพราะมีสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกรนี่แหละ สัตว์วิญญาณชนิดนี้จึงมีความพิเศษบางอย่างแอบแฝงอยู่
เลือดบริสุทธิ์ของปลาไหลมังกรชนิดนี้มีสรรพคุณบำรุงร่างกายเป็นเลิศ สรรพคุณของมันยอดเยี่ยมยิ่งกว่ายาวิเศษระดับสูงสุดหลายๆ ชนิดเสียอีก
(จบตอน)
YOU MAY ALSO LIKE
