ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 50: ก่อนพายุจะมา
ตอนที่ 50: ก่อนพายุจะมา
ตะวันคล้อยต่ำลงสู่เหลี่ยมเขา ทาทาบผืนฟ้าให้กลายเป็นสีส้มแดงราวกับถูกย้อมด้วยเลือด บรรยากาศภายในสำนักกระบี่สวรรค์ที่เพิ่งผ่านพ้นความตื่นเต้นจากงานประลองโอสถมาหมาดๆ กลับเริ่มมีความตึงเครียดบางอย่างก่อตัวขึ้นในเงามืด
หลงเฉินเดินกลับมายัง “หุบเขาผีดุ” ท้ายสำนักด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ในแหวนมิติของเขามี “เตาหลอมมังกรคะนอง” และสมุนไพรจำนวนมหาศาลที่ได้จากส่วนแบ่งกำไร ความสำเร็จในวันนี้ถือเป็นก้าวแรกที่สวยงามในการยึดครองทรัพยากรของสำนัก
“กลับไปถึง ข้าจะปรุง ‘โอสถเสริมรากฐาน’ ให้เจ้ากินสักสิบเม็ด ดีไหมเสี่ยวเฮย?” หลงเฉินเอ่ยถามเจ้าเต่าคู่ใจที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ
“สิบเม็ด? น้อยไป! ข้าขอร้อยเม็ด! วันนี้ข้าช่วยเจ้าขโมยซีนไปตั้งเยอะ ค่าตัวข้าแพงนะโว้ย!” เสี่ยวเฮยตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
แต่ทว่า… เมื่อเดินพ้นแนวป่าแห้งแล้งมาถึงบริเวณที่ตั้งของกระท่อม รอยยิ้มบนใบหน้าของหลงเฉินก็พลันแข็งค้าง
ภาพเบื้องหน้าคือความวินาศสันตะโร
กระท่อมไม้ที่เขาเพิ่งซ่อมแซมและวางค่ายกลพรางตาไว้อย่างดี บัดนี้พังราบเป็นหน้ากลอง เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ รอยกระบี่ลึกนับสิบรอยฟันผ่าพื้นดินเป็นทางยาว แสดงถึงความโกรธเกรี้ยวของผู้ลงมือ
และที่หน้ากองซากปรักหักพังนั้น… ร่างของ “หม่าจิน” ศิษย์พี่หน้าเสี้ยมที่เป็นลูกสมุนเฝ้าหน้ากระท่อม นอนจมกองเลือดอยู่ แขนขาทั้งสองข้างบิดเบี้ยวผิดรูป ลมหายใจรวยรินเต็มที
“หม่าจิน!”
หลงเฉินพุ่งเข้าไปประคองร่างหม่าจินขึ้นมา รีบยัดโอสถฟื้นฟูระดับสูงใส่ปากมันทันที พลังปราณสีแดงถูกส่งเข้าไปกระตุ้นหัวใจ
“แค็กๆ… นะ… นายน้อยหลง…” หม่าจินลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าบวมปูดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ น้ำตาไหลพรากผสมเลือด “ข้า… ข้าขอโทษ… ข้าปกป้องนางไม่ได้…”
หัวใจของหลงเฉินกระตุกวูบ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“นาง? หมายถึงหลินหลาน?” หลงเฉินถามเสียงต่ำ นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
“ขอรับ…” หม่าจินไอโขลกๆ “หลังจากท่านไปแข่งปรุงยาได้ไม่นาน... เฟิงหยุน... มันมาด้วยตัวเอง… มันบอกว่าสัมผัสได้ถึง ‘กายาหยินบริสุทธิ์’ ในตัวแม่นางหลิน…”
“กายาหยินบริสุทธิ์?” หลงเฉินกัดฟันกรอด
“มันบอกว่า… พรสวรรค์ของนางเหมาะที่จะเป็น ‘เตาหลอมมนุษย์’ ชั้นยอด… มันจับตัวนางไป… มันบอกว่าจะใช้พลังหยินของนางเพื่อทะลวงเข้าสู่ระดับแก่นแท้ขั้น 6 ในคืนนี้…”
ตูม!
จิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด พุ่งออกมาจากร่างของหลงเฉิน พื้นดินรอบตัวเขายุบตัวลงเป็นหลุมลึก ต้นไม้แห้งรอบๆ หักโค่นลงทันทีด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น
เตาหลอมมนุษย์!
วิชามารต่ำช้าที่ใช้ร่างกายของผู้หญิงเป็นภาชนะรองรับพลังหยางที่รุนแรง แล้วสูบพลังชีวิตและพรหมจรรย์ของนางมาเสริมพลังให้ตนเอง ผู้หญิงที่ถูกใช้เป็นเตาหลอม หากไม่ตายก็จะต้องกลายเป็นคนพิการไร้วรยุทธ์และสติฟั่นเฟือนไปตลอดชีวิต!
“เฟิง… หยุน...”
หลงเฉินคำรามชื่อนั้นออกมา เสียงของเขาไม่ได้ดังตะโกน แต่มันต่ำลึกและสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะขย้ำคอศัตรู
“ไอ้ชาติชั่ว!” เสี่ยวเฮยกระโดดออกมาจากอกเสื้อ ร่างขยายใหญ่ขึ้นเท่าชามอ่าง ดวงตาสีทองลุกโชนด้วยไฟโทสะ “ยัยหนูนั่นทำอาหารให้ข้ากิน! นางเกาพุงให้ข้า! ไอ้เวรนั่นกล้าดียังไงจะเอานางไปทำเตาหลอม! ข้าจะกัดไข่มันให้ขาด!”
“หม่าจิน...” หลงเฉินวางร่างลูกสมุนลงอย่างเบามือ “เจ้าทำดีที่สุดแล้ว… พักผ่อนซะ ข้าจะให้คนมารักษาเจ้า”
“นายน้อย… ระวังตัวด้วย…” หม่าจินคว้าแขนเสื้อหลงเฉิน “มันทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ท่าน...”
หม่าจินยื่นป้ายคำสั่งสีทองเปื้อนเลือดให้หลงเฉิน
หลงเฉินรับมาดู บนป้ายนั้นสลักข้อความด้วยพลังปราณที่แหลมคม:
“หลงเฉิน… เจ้าสุนัขที่ปฏิเสธเจ้านาย ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกล้า แต่เจ้าจะเก่งแค่ไหนเมื่อต้องเจอกับข้า? น้องสาวเจ้าอยู่ในกำมือข้า หากอยากได้คืน จงมาที่ ‘ลานประลองเป็นตาย’ ในวันพรุ่งนี้ยามเที่ยง… หากมาช้า หรือไม่กล้ามา ก็เตรียมตัวเก็บศพแห้งๆ ของนางได้เลย!”
“ท้าประลองเป็นตาย…” หลงเฉินกำป้ายทองในมือแน่น จนมันบิดเบี้ยวและแหลกละเอียดเป็นผงทองร่วงกราวลงพื้น
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองไปทางยอดเขากระบี่สวรรค์ ที่ซึ่งตำหนักของเฟิงหยุนตั้งตระหง่านอยู่
“คิดจะใช้ชีวิตของหลินหลานมาบีบข้า…”
“คิดว่าข้าเป็นแค่ศิษย์ระดับหลอมรวม แล้วจะขยี้เมื่อไหร่ก็ได้…”
หลงเฉินแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่ปราศจากความเมตตา รอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังจะออกล่าวิญญาณ
“เสี่ยวเฮย”
“ว่าไงลูกพี่! สั่งมาเลย! จะให้ข้าไปถล่มตำหนักมันตอนนี้เลยไหม!”
“ไม่…” หลงเฉินส่ายหน้า “มันต้องการประลองต่อหน้าคนทั้งสำนัก เพื่อเหยียบย่ำข้าและกู้หน้าให้ตัวเอง… ข้าก็จะจัดให้ตามคำขอ”
หลงเฉินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิเพื่อกดข่มเพลิงโทสะให้กลายเป็นความเย็นชาที่เฉียบคมที่สุด
“คืนนี้… เราจะเตรียมตัว”
“พรุ่งนี้เที่ยง… จะไม่มีการเจรจา ไม่มีการออมมือ”
“ข้าจะทำให้ลานประลองนั่น… กลายเป็นโรงเชือดที่นองไปด้วยเลือดของอัจฉริยะ!”
…
รุ่งเช้าวันใหม่
ข่าวการท้าดวล “ประลองเป็นตาย” ระหว่าง เฟิงหยุน ศิษย์เอกอันดับหนึ่ง และ หลงเฉิน ม้ามืดผู้บ้าคลั่ง แพร่สะพัดไปทั่วสำนักยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ศิษย์นับหมื่นคนต่างพากันหลั่งไหลไปที่ “ลานประลองเป็นตาย” ตั้งแต่ไก่โห่ เพื่อจับจองที่นั่งชมศึกแห่งศักดิ์ศรีครั้งประวัติศาสตร์
ณ ใจกลางลานประลอง
เฟิงหยุนยืนตระหง่านอยู่บนเวทีหินสีดำ สวมชุดเกราะอ่อนสีเงินประกายมุก ด้านหลังมีกระบี่บินเจ็ดเล่มลอยวนเวียนเป็นรัศมีเทพเจ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง
ข้างกายเขา มีกรงเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภายในกรงคือ หลินหลาน ที่ถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปาก นางมองออกไปนอกกรงด้วยสายตาหวาดกลัวและเป็นห่วง
“เที่ยงวันแล้ว…” เฟิงหยุนเอ่ยเสียงดังฟังชัด “ไอ้ขยะหลงเฉินคงไม่กล้าโผล่หัวมาแล้วกระมัง? ฮ่าๆๆ! ปากเก่งแต่ใจปลาซิว!”
“หากมันไม่มาภายในสามลมหายใจ… ข้าจะเริ่มพิธีกรรม ‘หลอมมนุษย์’ ณ ตรงนี้ ให้พวกเจ้าได้ชมเป็นขวัญตา!”
“หนึ่ง!”
ฝูงชนเงียบกริบ บรรยากาศกดดันจนหายใจไม่ออก
“สอง!”
เฟิงหยุนแสยะยิ้ม ยกมือขึ้นเตรียมจะฉีกเสื้อผ้าของหลินหลาน
“สา…”
ตูมมมม!!!
ยังไม่ทันสิ้นเสียงนับ ประตูทางเข้าลานประลองที่ทำจากหินแกรนิตหนาเตอะ ก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! เศษหินปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง ทับศิษย์ที่ยืนขวางทางจนกระดูกหัก
ท่ามกลางฝุ่นควัน ร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับเต่าสีดำตัวใหญ่บนไหล่ เขาไม่ได้พกอาวุธใดๆ มีเพียงสองมือเปล่าๆ และดวงตาที่แดงฉานดุจโลหิต
หลงเฉินเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้อัตโนมัติ ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งรอยเท้าลึกลงไปในพื้นหิน แรงกดดันที่แผ่ออกมาไม่ใช่พลังปราณ แต่เป็น “จิตสังหาร” ที่เข้มข้นจนทำให้อากาศเย็นยะเยือกเหมือนฤดูหนาว
หลงเฉินกระโดดขึ้นไปบนเวที ยืนประจันหน้ากับเฟิงหยุน
“มาช้าดีกว่าไม่มานะ…” เฟิงหยุนหัวเราะเยาะ “ข้าเตรียม ‘โลงศพ’ ไว้ให้เจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะชอบไม้สักทอง…”
“เก็บไว้ใช้เองเถอะ” หลงเฉินเอ่ยแทรกเสียงเรียบ
เขาปลดปล่อยพลังปราณระดับ ‘หลอมรวม ขั้น 9 สูงสุด’ ออกมา ผสานกับ ‘กายามังกร’ และ ‘เพลิงวิญญาณ’ จนเกิดออร่าสีแดงทองลุกท่วมตัว
หลงเฉินจ้องมองเฟิงหยุนราวกับมองศพเดินได้
“ไม่สิ… ไม่ต้องเตรียมโลงหรอก”
หลงเฉินแสยะยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ
“เพราะข้าจะไม่ให้เหลือศพเจ้า… แม้แต่ชิ้นเดียว!”
บทสรุปจบ “ช่วงที่ 1 ของภาค 2” (จบตอนที่ 50)
สถานะตัวละคร: หลงเฉิน (Long Chen)
* ระดับพลังปราณ: หลอมรวมปราณ ขั้นที่ 9 สูงสุด (Qi Fusion – Peak Stage 9)
* พร้อมทะลวงเข้าสู่ระดับก่อรากฐานได้ทุกเมื่อ แต่กดพลังไว้เพื่อความสมบูรณ์แบบ
* ระดับร่างกาย: กายามังกรอสูร (ระยะกลาง – เสริมแกร่งด้วยธาตุดิน)
* ไอเทมพิเศษ:
* เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา (Earth Core Spiritual Flame): ไฟวิญญาณระดับปฐพี ใช้ปรุงยาและโจมตีได้รุนแรง
* เตาหลอมมังกรคะนอง: สมบัติระดับปฐพี เพิ่มประสิทธิภาพการปรุงยา
* ชีพจรมังกร: ตื่นขึ้นแล้ว 1 เส้น (กำลังจะตื่นเส้นที่ 2 ในการต่อสู้ครั้งนี้)
* คู่หู:
* เสี่ยวเฮย (เต่าทมิฬเกราะทอง – ระดับ 2): ตัวโตเท่าชามอ่าง, กระดองแข็งแกร่งสะท้อนการโจมตี, กัดทะลุเกราะปราณ
Next Arc (ช่วงที่ 3): งานประลองเลือดและการล้างบาง (ตอนที่ 51-60)
* ไฮไลท์: การต่อสู้แบบ “หมาหมู่” (1 ต่อ 10), การสังหารเฟิงหยุนด้วยวิธีโหดเหี้ยมที่สุด, การปะทะกับเจ้าสำนักอีกครั้ง, และการหลบหนีออกจากสำนักพร้อมสมบัติคลังใหญ่!
* โทนเรื่อง: Action Non-stop, เลือดสาด, ระเบิดภูเขาเผากระท่อม
YOU MAY ALSO LIKE
