ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 54: ความลับที่ถูกเปิดเผย
ตอนที่ 54: ความลับที่ถูกเปิดเผย
ความเงียบสงัดที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมลานประลองเป็นตายอีกครั้ง หลังจากที่ หลงเฉิน ลุกขึ้นยืนจากดงเข็มพิษราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลือดสีดำที่ควรจะคร่าชีวิตคนธรรมดาในพริบตา ถูกขับออกจากร่างกายของเขาผ่านรูขุมขน ระเหยกลายเป็นไอสีดำจางหายไปในอากาศ
ผิวหนังของเขาที่เคยมีรอยเข็มปัก กลับมาเรียบเนียนไร้ริ้วรอยในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ นี่คือพลานุภาพของการฟื้นฟูระดับ “กายามังกร” ที่เหนือล้ำจินตนาการ
“จะ… เจ้าไม่ตาย…”
เฟิงหยุนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขาของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความมั่นใจที่สั่งสมมาตลอดชีวิตในฐานะศิษย์เอกอันดับหนึ่ง พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไม่ตายตรงหน้า
“ข้าบอกแล้ว…” หลงเฉินก้าวเดินไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นดุจเสียงกลองมรณะ “ว่าพิษกระจอกของเจ้าทำอะไรราชาแห่งพิษไม่ได้”
“และตอนนี้… ถึงตาเจ้าแล้ว”
รังสีสังหารของหลงเฉินพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาเงื้อหมัดขึ้น พลังปราณสีแดงทองหมุนวนรอบกำปั้น เตรียมจะทุบกะโหลกของเฟิงหยุนให้แหลกละเอียด
“ไม่! ข้ายังไม่แพ้! ข้าคือเฟิงหยุน! ข้าคือว่าที่เจ้าสำนัก!”
เฟิงหยุนกรีดร้องด้วยความเสียสติ ในวินาทีแห่งความตาย สัญชาตญาณดิบของคนขี้ขลาดก็ทำงาน เขาหันขวับไปมองสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาได้
หลินหลาน!
“ถ้าข้าไม่ได้… ใครก็อย่าหวังจะได้!”
ฟุ่บ!
เฟิงหยุนกัดลิ้นตัวเอง พ่นเลือดบริสุทธิ์ออกมาเพื่อใช้วิชาต้องห้าม “โลหิตมารลี้ภัย” ร่างของเขาเปลี่ยนเป็นเงาสีเลือดพุ่งวูบผ่านหน้าหลงเฉินไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นสิบเท่า!
“แย่แล้ว!” หลงเฉินเบิกตากว้าง รีบหมุนตัวคว้าจับ แต่คว้าได้เพียงอากาศธาตุ
ในพริบตาเดียว เฟิงหยุนก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังหลินหลานที่นั่งตัวสั่นอยู่ขอบเวที มือซ้ายของมันกระชากเส้นผมของนางดึงขึ้นมาอย่างแรง ส่วนมือขวาถือมีดสั้นอาบยาพิษจ่อที่ลำคอระหงของนาง
“หยุด!!!” หลงเฉินตะโกนลั่น เสียงดังก้องจนพื้นเวทีสั่นสะเทือน
“ฮ่าๆๆๆ! หยุดสิ! ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวนางตาย!” เฟิงหยุนหัวเราะร่าอย่างคนบ้า คมมีดกดลึกลงไปที่ผิวเนื้อขาวผ่องของหลินหลานจนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว
“พี่เฉิน… อย่า… อย่าห่วงข้า…” หลินหลานน้ำตาไหลพราก พยายามจะดิ้นรนแต่ถูกเฟิงหยุนล็อกตัวไว้แน่น
“หุบปากนังแพศยา!” เฟิงหยุนตบหน้าหลินหลานฉาดใหญ่ เพี๊ยะ! จนหน้าหัน แล้วหันมาแสยะยิ้มใส่หลงเฉิน
“ดูเจ้าสิหลงเฉิน… เมื่อกี้ยังทำท่าอวดดีอยู่เลย ทำไมตอนนี้หน้าซีดเหมือนไก่ต้มแบบนั้นล่ะ?”
หลงเฉินยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดไหลซึมออกมาจากฝ่ามือ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเฟิงหยุนด้วยความเกลียดชังที่มากพอจะเผาโลกทั้งใบ
“ปล่อยนาง…” หลงเฉินพูดเสียงต่ำ “เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างลูกผู้ชาย… อย่าดึงผู้หญิงมาเกี่ยว”
“ลูกผู้ชาย? ถุย!” เฟิงหยุนถมน้ำลาย “ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะ! ใครสนวิธีการวะ!”
“อยากให้นางรอดใช่ไหม? ได้! คุกเข่าลง!” เฟิงหยุนตวาด “คุกเข่าลงแล้วโขกหัวให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ฝูงชนรอบสนามต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความรังเกียจ
“ไอ้สารเลวเฟิงหยุน! มันใช้วิธีสกปรก!”
“ศิษย์เอกอันดับหนึ่งทำตัวต่ำช้ายิ่งกว่าโจร!”
“หลงเฉินอย่าไปยอมมันนะ!”
แต่หลงเฉินกลับค่อยๆ งอเข่าลง… ศักดิ์ศรีของราชันย์มังกรนั้นยิ่งใหญ่เทียมฟ้า แต่ชีวิตของน้องสาวสำคัญยิ่งกว่า
“หลงเฉิน! อย่า!” เสี่ยวเฮยตะโกนห้าม “มันไม่รักษาสัญญาหรอก! ดูแววตามันสิ มันกะจะฆ่าทั้งคู่อยู่แล้ว!”
“ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! คุกเข่าลงไป!” เฟิงหยุนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นศัตรูคู่อาฆาตกำลังจะยอมจำนน
แต่ทว่า… ในจังหวะที่เข่าของหลงเฉินกำลังจะแตะพื้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง
เลือด…
เลือดของหลินหลานที่ไหลลงมาจากลำคอ หยดลงไปกระทบกับ “แหวนหยก” ที่นางห้อยคอไว้… แหวนวงนั้นเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่ติดตัวนางมาตั้งแต่ตอนที่หลงจ้านเก็บนางมาเลี้ยง
วิ้ง!
ทันทีที่เลือดสัมผัสแหวน แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจางๆ กลิ่นอายโบราณที่เย็นยะเยือกและบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากร่างของหลินหลาน
“หืม? กลิ่นอายนี่มัน…” เฟิงหยุนชะงัก จมูกฟุดฟิด “ไม่ใช่แค่กายาหยินบริสุทธิ์ธรรมดา… นี่มัน… ‘สายเลือดเหมันต์บรรพกาล’!?”
เฟิงหยุนเบิกตากว้างด้วยความโลภที่ทวีคูณ “สวรรค์! นังนี่ไม่ใช่เด็กกำพร้าธรรมดา! นางคือทายาทของตระกูลโบราณที่สาบสูญ! ถ้าข้าได้เสพสังวาสกับนางและดูดกลืนเลือดนาง… ข้าอาจจะทะลวงถึงระดับจิตวิญญาณได้เลย!”
“ฮ่าๆๆ! หลงเฉิน! ขอบคุณจริงๆ ที่เลี้ยงดูสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้มาให้ข้า!”
เฟิงหยุนแสยะยิ้มชั่วร้าย มันเปลี่ยนใจทันที มันไม่ต้องการแค่ฆ่าหลงเฉินแล้ว แต่มันต้องการ “กิน” หลินหลานต่อหน้าหลงเฉินเพื่อความสะใจสูงสุด
“เจ้าไม่ต้องคุกเข่าแล้ว…” เฟิงหยุนเลียริมฝีปาก “ยืนดูข้าเสพสุขกับน้องสาวเจ้าตรงนี้เลยดีกว่า! เป็นพยานรักให้พวกเราไง!”
เฟิงหยุนเงื้อมีดขึ้น เตรียมจะกรีดเสื้อผ้าของหลินหลานให้ขาดวิ่นกลางเวทีประลอง
“พี่เฉิน!!! ช่วยด้วย!!!”
เสียงกรีดร้องของหลินหลาน ดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของหลงเฉิน เหมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจ
ภาพความทรงจำในวัยเด็กไหลย้อนกลับมา… ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่แบ่งซาลาเปาให้เขา… ภาพเด็กสาวที่คอยเช็ดตัวให้เขาตอนป่วย… ภาพรอยยิ้มที่สดใสที่สุดในชีวิตอันมืดมนของเขา
และตอนนี้… ไอ้สวะนั่นกำลังจะทำลายโลกทั้งใบของเขา
ตึกตัก…
เสียงหัวใจของหลงเฉินเต้นแรงผิดจังหวะ
ตึกตัก! ตึกตัก!
ไม่ใช่แค่หัวใจ… แต่เป็นเสียงที่ดังมาจาก “กระดูกสันหลัง”
ความโกรธแค้น ความเกลียดชัง และความปรารถนาที่จะปกป้อง… อารมณ์ที่รุนแรงถึงขีดสุด กลายเป็นกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูบานที่สองที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในร่างกาย
“มังกร… มีเกล็ดย้อน… ใครแตะต้อง… มันต้องตาย!!!”
หลงเฉินคำรามเสียงต่ำ เสียงนั้นไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันดังก้องออกมาจากจิตวิญญาณ เป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากพันธนาการ
ตูม!!!!
เสาลำแสงสีแดงเลือดพุ่งทะลุร่างของหลงเฉินขึ้นสู่ท้องฟ้า! เมฆบนฟ้าหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีแดงผ่าเปรี้ยงลงมารอบเวทีประลอง
กระดูกสันหลังข้อที่สองของหลงเฉินส่องแสงเจิดจ้า ร้อนระอุยิ่งกว่าลาวา ความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากระดับวิญญาณแล่นพล่าน แต่หลงเฉินไม่สนใจ
ชีพจรมังกรเส้นที่ 2… ตื่นขึ้นแล้ว!
“โฮก!!!!!
เงาร่างมังกรสีแดงขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นซ้อนทับร่างของหลงเฉิน แต่มังกรตัวนี้ต่างจากตัวแรก... มันมีประกายสายฟ้าสีดำเต้นระริกอยู่รอบตัว และดวงตาของมันเปี่ยมไปด้วย “จิตสังหาร” ที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน
“ชีพจรมังกรอสูร... เนตรราชันย์สะกดวิญญาณ!”
หลงเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำของเขาหายไป กลายเป็นดวงตาสีแดงฉานที่มีขีดแนวตั้งสีทองตรงกลาง… ดวงตาของมังกรที่แท้จริง!
เขาจ้องมองไปที่เฟิงหยุน
วูบ!
ทันทีที่สบตา เฟิงหยุนรู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง โลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ความหวาดกลัวที่ลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจถูกขุดคุ้ยขึ้นมา
“อะ… อะไร… ขยับ… ไม่ได้…”
เฟิงหยุนตาเหลือกลาน มีดในมือร่วงหล่นลงพื้น เคร้ง!
หลงเฉินหายตัวไปจากจุดเดิม
ไม่ใช่ความเร็วของมนุษย์… แต่เป็นการเคลื่อนไหวที่ระเบิดพลังของชีพจรมังกรสองเส้นพร้อมกัน!
เปรี้ยง!
ลมพายุหมุนวนขึ้นกลางเวที เมื่อฝุ่นจางลง…
หลงเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเฟิงหยุน มือซ้ายโอบกอดหลินหลานไว้อย่างทะนุถนอม ส่วนมือขวา… บีบคอ ของเฟิงหยุนและยกร่างของมันลอยขึ้นเหนือพื้น!
“เจ้าบอกว่า… จะให้นางเป็นเตาหลอมงั้นรึ?”
หลงเฉินถามเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีแดงฉานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกโพลงของเฟิงหยุน
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว… ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าให้ตายในทันที”
“แต่ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรส… ว่าการถูก ‘หลอม’ ทั้งเป็น… มันเจ็บปวดแค่ไหน!”
พรึ่บ!
เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา ลุกโชนขึ้นที่มือขวาของหลงเฉิน เผาไหม้ผิวหนังที่คอของเฟิงหยุนช้าๆ กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้ง
“อ๊ากกกกกก! ปล่อยข้า! ท่านอาจารย์! ช่วยข้าด้วย!”
เฟิงหยุนดิ้นทุรนทุราย พยายามร้องเรียกหาเจ้าสำนัก แต่มันสายไปเสียแล้ว มังกรคลั่งได้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ และไม่มีใครหยุดความตายนี้ได้อีกต่อไป!
(จบบทที่ 54)
YOU MAY ALSO LIKE
