ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 163 หลากหลายปัจจัย

อะไรนะ…?
ไคลน์ตกตะลึงกับคำถามโรแซน มันพยายามเรียบเรียง
เรื่องราวอธิบาย
“เมื่อราวเดือนก่อน ลุงนีลล์ได้พาผมไปเยี่ยมบ้าน ภายใน
ห้องรับแขกมีเปียโนหลังใหญ่วางอยู่ เขาชี้และพูดว่า ภรรยาผู้
ล่วงลับของตนหลงรักในเสียงดนตรีมาก…”
ขณะกำลังเล่า ไคลน์พลันฉุกคิดถึงประเด็นไม่น่าอภิรมย์
โรแซนขมวดคิ้วอันน่ารักน่าชังพลางพูดตะกุกตะกัก
“บางทีฉันอาจจำผิด…ไม่สิ ไม่ผิดแน่นอน ตอนนั้นมา
ดามโอเรียนน่าก็อยู่ด้วย พวกเราไปเยี่ยมบ้านของลุงนีลล์เมื่อ
ราวครึ่งปีก่อน ไม่มีเปียโนวางอยู่ในห้องรับแขก…ฉันจำได้แม่น
ว่าเคยถามเขา ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องครองโสดตามลำพังโดยไม่
แต่งงาน ลุงนีลล์ตอบว่าเขาจะแต่งงานก็ต่อเมื่อได้พบหญิงสาว
ในอุดมคติเท่านั้น”

ไม่มีเปียโนในช่วงครึ่งปีก่อน…? แถมยังตอบคำถามว่า
ทำไมตัวเองถึงครองโสด…
ไคลน์ขมวดคิ้วจนแทบชนกัน มันเค้นเสียงทุ้มต่ำถามอีกฝั่าย
“โรแซน พวกคุณไปเยี่ยมลุงนีลล์ครั้งสุดท้ายเมื่อไร…?”
“ไม่ได้ไปนับตั้งแต่โคเฮนรี่กลายเป็นสมาชิกเหยี่ยวราตรี
และวิโอล่าลาออกจากพนักงานพลเรือน ฉันไม่ได้อดหลับอด
หนอนหรือสูดน้ำมันสกัดรัตติกาลเข้าไปสักหน่อย จะเอาเวลา
ตอนไหนไปเยี่ยมเยียนลุงนีลล์ได้บ่อยนัก…ครั้งสุดท้ายคงเป็น
ช่วงมิถุนายน”
โรแซนสับสนน้อยหลังจากได้ยินคำถาม แต่ก็ยอมตอบด้วยดี
หัวใจไคลน์พลันดิ่งวูบเมื่อตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากล
ชายหนุ่มรีบหยิบเหรียญทองแดงครึ่งเพนนีออกมาถือโดยใช้
นิ้วโปั้งและนิ้วกลางหนีบไว้
มันกลั้นหายใจพร้อมกับหลับตาลง ปากพึมพำประโยคนาย
ซึ่งถูกคิดฉุกละหุก
“สถานการณ์ปัจจุบันของลุงนีลล์มีปัญหา”

“สถานการณ์ปัจจุบันของลุงนีลล์มีปัญหา”
…
สีนัยน์ตาดำของไคลน์ทวีความเข้มอย่างรวดเร็วขณะเพ่งจิต
เข้าฌาน
กริ๊ง!
มันดีดนิ้วโปั้งเพื่อส่งเหรียญทองแดงลอยหมุนในอากาศ
หลายตลบ
แปะ!
เหรียญร่วงกระทบกับฝั่ามือเปลือยเปล่า
ปรากฏพระบรมฉายาลักษณ์ของกษัตริย์จอร์จลำดับสามใน
ลักษณะหงายขึ้น
ผลทำนายตรงตามประโยค…มีบางสิ่งผิดปรกติเกิดขึ้นกับ
ลุงนีลล์!
ขณะมันใช้มือกำเหรียญแน่น ไคลน์พลันย้อนนึกถึงวันแรก
ของกลายเป็นผู้วิเศษ

ในช่วงทดสอบใช้เนตรวิญญาณ มันบังเอิญเห็นดวงตามายา
ไร้สีกำลังจ้องมองนีลล์ด้วยสายตาอำมหิตด้านหลัง
นีลล์เล่าว่า ดวงตาดังกล่าวเกิดจากการประกอบพิธีกรรม
บ่อยครั้ง ไม่ใช่เรื่องผิดปรกติสำหรับผู้วิเศษ
ไม่ใช่แค่นั้น ภายในเหตุการณ์ดังกล่าว ตนยังได้พบกับเงา
ลางของมนุษย์ซึ่งรูปร่างไม่ชัดเจนปรากฏตัวแถวประตูห้อง
ลับ…
รวมถึงเมื่อครั้งย่อยโอสถนักทำนายสมบูรณ์ ขณะเปลี่ยนวิธี
เปิดเนตรวิญญาณเป็นการกระทบกรามซ้าย ลุงนีลล์พลันไอ
อย่างรุนแรงเมื่อตนหันไปจ้องมอง
ฉากแล้วฉากเล่าจากอดีตย้อนปรากฏในห้วงความคิดจน
ชายหนุ่มแสดงสีหน้าดำมืด
โรแซนยืนมองด้วยท่าทีสั่นกลัว
“ลุงนีลล์คลุ้มคลั่งหรือ…? ไม่มีทาง ถึงเขาจะขี้งกและ
พยายามเบิกค่าใช้จ่ายทุกชนิด แต่ขณะเดียวกันก็เป็นคนดีและ
ใจเย็นมาก ไม่มีทางคลุ้มคลั่งแน่…ไม่ทาง”

“ผมก็ไม่แน่ใจ…แต่หลากหลายปัจจัยบ่งชี้ว่าเขาใกล้
คลุ้มคลั่งเต็มทีแล้ว”
ไคลน์พูดให้ความหวังโรแซน ก่อนจะเดินผ่านฉากกั้นไปเปิด
ประตูห้องทำงานหัวหน้า
ดันน์·สมิทถูกรบกวนฉับพลันโดยไม่มีการส่งสัญญาณ
เตือน มันแทบพ่นกาแฟใส่โต๊ะทำงาน
“เกิดอะไรขึ้น…?” ดันน์มิได้ตำหนิไคลน์
เพียงแสดงสีหน้าขึงขังคล้ายกับตระหนักถึงความไม่ปรกติ
ชายหนุ่มตอบซื่อตรงโดยไม่ปิดบัง
“หัวหน้า…ผลการทำนายของผมระบุว่าสถานการณ์
ของลุงนีลล์ไม่ปรกติ เมื่อเดือนก่อน ผมไปเยี่ยมบ้านลุงนีลล์ เขา
บอกว่าภรรยาผู้ล่วงลับของตนหลงรักเสียงเพลงมาก แต่โรแซ
นกลับบอกว่าลุงนีลล์ไม่เคยแต่งงาน ย้อนกลับไปสมัยผมดื่ม
โอสถนักทำนาย ขณะฝึกเนตรวิญญาณ ผมมองเห็นดวงตามายา
ไร้สีปรากฏด้านหลังลุงนีลล์ แถมยังมีมนุษย์เกือบล่องหนยืนตรง
ประตู เขาเพียงอธิบายว่าสิ่งเหล่านี้คือผลพวงจากพิธีกรรม

หลายปัจจัยไม่ปรกติทำให้ผมต้องทำนายหาสถานการณ์ปัจจุบัน
ของลุงนีลล์”
เมื่อฟังจบ ดันน์ลุกยืนโดยไม่มีรอ
ขณะเดินไปยังราวแขนเสื้อโค้ต มันหันมาถามด้วยสีหน้า
สับสนเล็กน้อย
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำนายว่า ลุงนีลล์ประสบภาวะคลุ้ม
คลั่งหรือไม่…?”
“ตลอดเดือนผ่านมา ลุงนีลล์ทำตัวเหมือนกับผู้วิเศษ
ปรกติทุกประการ แถมยังเคยร่วมมือกับผมปราบผู้คลุ้มคลั่งซึ่ง
เป็นลูกน้องบอสสเวย์น ผมคอยสังเกตสีออร่าเป็นครั้งคราว และ
พบว่าไม่ผิดไปจากปรกติมากนัก มีเพียงสัญญาณความแก่ชรา
เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องปรกติของผู้สูงอายุ สรุปคือ ผมเชื่อว่า
ลุงนีลล์ยังไม่คลุ้มคลั่งเต็มตัว แต่อาจใกล้มากแล้ว ดังนั้นการ
ทำนายเจาะจงว่าคลุ้มคลั่งหรือไม่ ผลคงออกมาเป็นเชิง
ปฏิเสธ”

ไคลน์พรั่งพรูอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดภายในหนึ่งลม
หายใจ
ดันน์รีบสวมหมวกดำและเสื้อกันลมตัวเก่ง ก่อนจะหันมา
พยักหน้าให้ชายหนุ่ม
“สันนิษฐานได้สมเหตุสมผล…พวกเรารีบไปเยี่ยม
ลุงนีลล์กัน แล้วก็…ไม่ควรทำให้เขาตื่นตกใจจนเกินไป จากนั้น
พวกเราต้องพยายามควบคุมเขาให้ไม่อาละวาด บางทีพิธีกรรม
เวทมนตร์อาจช่วยยับยั้งไม่ให้อาการไม่แย่ลงจากเดิม”
ควบคุม…ไคลน์พลันผุดไอเดีย
“หัวหน้า พวกเราใช้ 3-0611 ได้ไหม?”
ก่อนหน้านี้ ไคลน์กำลังกระวนกระวายและสับสน ส่งผลให้
ประมวลผลได้ไม่ถี่ถ้วน คิดเพียงหาวิธีช่วยนีลล์ให้รอดจาก
สถานการณ์เลวร้าย แต่คำพูดของดันน์ช่วยกระตุกให้ฉุกคิดไป
ถึงสมบัติวิเศษ
เมื่อสมองโปร่งก็พบทางออกทันที่
หมายเลข : 0611

ชื่อ : เส้นผมสุขสงบ
ระดับอันตราย : 3 ค่อนข้างอันตราย ต้องใช้อย่าง
ระมัดระวัง สามารถเบิกได้ก็ต่อเมื่อมีเหยี่ยวราตรีร่วมปฏิบัติการ
สามคนขึ้นไป
ระดับการเข้าถึง : สมาชิกเหยี่ยวราตรี
วิธีการผนึก : ห้ามสัมผัสกับสิ่งมีชีวิตโดยตรง
คำอธิบาย :
– เส้นผมสีดำจำนวนมากถูกมัดเป็นเกลียว
– เมื่อสัมผัสเข้ากับสิ่งมีชีวิต เปั้าหมายจะสูญเสียอารมณ์
และความปรารถนาทั้งหมดไป ประกอบด้วยความรู้สึกเหล่านี้
ความหิว ความโกรธ ความเศร้า ความเจ็บปวด ความริษยา
ความหึงหวง ความเกลียดชัง ความปีติ ความพึงพอใจ ความ
โลภ ฯลฯ
– ได้รับการยืนยันแล้วว่า หากสิ่งมีชีวิตใดสัมผัสเข้ากับพลัง
ของ 0611 เปั้าหมายจะเฉื่อยชาและไม่คิดสลัดมันให้พ้นตัว อยู่

ในสภาพแน่นิ่งเช่นนั้นจนจบชีวิตลงเนื่องจากขาดอาหารนาน
เกินไป
– หากมีบุคคลภายนอกช่วยดึงออก เปั้าหมายจะฟืนฟู
อารมณ์กลับมาได้ในภายหลัง แต่นั่นต้องอยู่ในเงื่อนไขว่า
เปั้าหมายสัมผัสกับ 0611 ยังไม่ถึงสองชั่วโมง
– หากเกินกว่าสองชั่วโมง เปั้าหมายจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตไร้
อารมณ์ตลอดกาล
ลำดับผู้วิเศษร่วมทดสอบสูงสุด : 5
– สามารถหลีกเลี่ยงการสัมผัสโดยตรงได้หลายวิธี เช่นสวม
ถุงมือ
– ไม่ปรากฏสัญญาณชีพในมัดเส้นผม และไม่พบความ
พยายามการดิ้นรนให้หลุดจากผนึก
ภาคผนวก : เส้นผมซึ่งเกิดจากการเลื่อนลำดับล้มเหลว
ขณะหัวหน้าหน่วยเหยี่ยวราตรีผู้หนึ่งเลื่อนเป็นลำดับหกไม่
สำเร็จ
ดันน์นัยน์ตาเทาผงกศีรษะเห็นพ้อง

“แนะนำได้ดี…ผมเกือบลืมไปแล้วว่าพวกเรามี 3-0611
อยู่ด้วย คุณไปตามรอยัลในห้องนันทนาการ เดี๋ยวผมจะลงไป
เบิก 3-0611 เรื่องใบเบิกค่อยกลับมาจัดการภายหลัง”
มัวเสียเวลาไม่ได้แล้วสินะ…
ไคลน์ไม่ยืดยาด มันเดินตรงไปยังห้องนันทนาการและส่ง
เสียงเรียกผู้ไร้หลับรอยัล
“ภารกิจคือ?” เธอถามไร้อารมณ์
ไคลน์สูดลมหายใจก่อนเริ่มอธิบายด้วยสีหน้าขึงขัง
“เยี่ยมลุงนีลล์”
“เยี่ยมลุงนีลล์? หรือว่าเขา…”
ดวงตารอยัลพลันเบิกโพลง เธอสามารถตระหนักถึงลางร้าย
ได้จากประโยคสั้นๆ ของไคลน์
“ยังไม่แน่ชัด” ไคลน์ส่ายศีรษะ
รอยัลไม่กล่าวสิ่งใดต่อ คนทั้งสองรวมทีมกันด้วยบรรยากาศ
อึมครึม

ผ่านไปสามนาที่ ดันน์·สมิทกลับขึ้นมาจากห้องใต้ดิน ฝั่า
มือสองข้างสวมถุงมือหนังสีดำปกปิดมิดชิด ข้างหนึ่งกำลังถือมัด
เกลียวเส้นผมดำสนิท
เมื่อเทียบกับตราศักดิ์สิทธิ์แห่งสุริยันแล้ว เส้นผมตรงหน้าไม่
มีปรากฏความพิเศษแม้แต่น้อย หากโยนไว้พบพื้นถนน ผู้คนคง
เดินผ่านไปมาและเหยียบย่ำโดยไม่คิดมาก
ดันน์เรียกใช้งานซีซาร์ให้ช่วยขับรถม้า ทั้งสี่คนเริ่มออก
เดินทางไปยังบ้านนีลล์โดยไม่รีรอ
ล้อรถม้ากลิ้งไปบนถนนจนเกิดเสียงกุกกักตลอดทาง แต่
ภายในห้องโดยสารกลับเงียบงันยิ่งกว่าปั่าช้ายามค่ำคืน
ไม่มีใครทราบว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งดันน์
เป็นฝั่ายเริ่มถอนหายใจ
“ในอดีต ลุงนีลล์เคยมีคู่ชีวิตคนหนึ่ง ทั้งสองกำลังจะหมั้น
หมายกัน แต่เธอเกิดล้มปั่วยหนักอย่างกะทันหัน…ลุงนีลล์พยา
ยามใช้พิธีกรรมช่วยเหลือเธออย่างสุดความสามารถ ถึงขั้นเกือบ

เปิดเผยความลับของเหยี่ยวราตรี แต่พิธีกรรมก็ล้มเหลว…
ลุงนีลล์ในตอนนั้นเพิ่งเป็นผู้วิเศษได้ไม่นาน”
“จากบันทึกของเหยี่ยวราตรี ทุกคนกลัวว่าลุงนีลล์จะ
คลุ้มคลั่งเพราะเหตุการณ์ดังกล่าว แต่เขากลับหายเป็นปรกติใน
ภายหลัง และไม่เผยอาการแปลกปลอมออกมาอีกเลย”
ขอให้เราคิดไปเองคนเดียว… ขอให้คิดผิด!
ไคลน์สวดภาวนาอย่างสิ้นหวัง ทำได้เพียงวาดจันทร์แดง
กลางหน้าอกพร้อมกับอธิษฐาน
“ขอให้เทพธิดาคุ้มครองเขา”
ดันน์และรอยัลทำตามพร้อมกัน
“ขอให้เทพธิดาคุ้มครองเขา”
…
ท้องฟั้าเริ่มสว่างเมื่อเมฆดำเคลื่อนคล้อย กลุ่มเหยี่ยวราตรี
เดินทางมาถึงหน้าบ้านเดี่ยวของลุงนีลล์

หลังจากบอกให้ซีซาร์ขับรถม้าไปจอดยังจุดห่างไกล ดันน์
สำรวจตัวเองเป็นหนสุดท้าย ก่อนจะเดินตรงไปทางประตูรั้วโดย
ถือไม้ค้ำในมือซ้ายและ 3-0611 ในมือขวา
ไคลน์ใช้มือขวากดหมวกพลางก้มหน้า มันและรอยัลเดิน
ตามหลังดันน์ด้วยบรรยากาศเงียบสงบ สองข้างทางมุมสายตา
เป็นแปลงมินต์ทองอร่าม
เมื่อหยุดยืนหน้าประตูบ้าน ไคลน์ก้าวขาออกไปและใช้มือ
กระตุกเชือกกระดิ่งบ้าน
แกร๊ง!
เสียงระฆังดังกังวานทำลายความเงียบงัน
แกร๊ง! แกร๊ง!
ไคลน์ดึงซ้ำอีกสองครั้งก่อนจะถอยกลับมายืนรอด้วยมาด
สุขุม
สามเหยี่ยวราตรียืนรอหน้าประตูสักพัก แต่ก็ไม่มีเสียงฝีเท้า
ใดวิ่งออกมาต้อนรับ
“ลุงนีลล์อาจไปพบแพทย์ จึงไม่อยู่บ้าน…”

ไคลน์ฝืนยิ้มแห้ง
ยังไม่ทันจบประโยค เปียโนภายในบ้านพลันบรรเลงเพลง
เศร้าดังแว่วลอยตามสายลม มอบบรรยากาศคล้ายทะเลสาบ
เงียบสงบปกคลุมด้วยหมอกจางใต้แสงจันทร์
สีหน้าดันน์พลันบิดเบี้ยว
ด้านไคลน์หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
ขณะชายหนุ่มกำลังจะทำนายหาความเป็นไปได้ของนีลล์
สายตาเหลือบเห็นของเหลวปริศนาไหลออกจากช่องว่างใต้
ประตู
ในตอนแรก ของเหลวมีสีใสบริสุทธิ์ แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่อึด
ใจ มันถูกย้อมให้กลายเป็นสีแดงฉานเหมือนกับ…
เลือด…เลือดมนุษย์เข้มข้น