ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 405 ลัทธิมาร

“เดอะฟูล?”
ผู้วิเศษของชุมนุมลับมิสเตอร์ A ต่างพากันทวนคำซ้ำหรือไม่
ก็หันไปสนทนากับพวกพ้องด้านข้าง เผื่อว่าเคยมีใครพบเจอผู้
ศรัทธาของบุคคลลึกลับนามเดอะฟูล
“มีลัทธิมารชื่อนี้ด้วยหรือ?”
ใครบางคนถามเสียงต่ำ
ขณะเดียวกัน มิสเตอร์ A ส่งสัญญาณบอกให้ผู้ช่วยด้านข้าง
ยกแผ่นกระดานดำเขียนถ้อยคำภาษาโลเอ็นสามวรรคขึ้นมาตั้ง
“เดอะฟูลจากต่างยุคสมัย ผู้ปกครองลึกลับเหนือห้วงสาย
หมอกเทา ราชันเหลืองดำผู้ครองพลังโชคลาภ”
หลังจากร่วมชุมนุมเงยหน้ามองแผ่นกระดานและคุยกันเอง
สักพัก มิสเตอร์ A เปล่งเสียงสากและแหบพร่า
“ ่ห้ามเขียนหรืออ่านสิ่งนี้ด้วยภาษาเฮอร์มิสเด็ดขาด ยิ่ง
ภาษาคนยักษ์ มังกร เอลฟ และเฮอร์มิสโบราณยิ่งห้าม! พวกเจ้า

ไม่ควรคัดลอกถ้อยคำนี้ด้วยประการทั้งปวง มิฉะนั้น ข้าไม่
รับรองความปลอดภัย”
“จงช่วยข้าตามหาผู้ศรัทธาของเดอะฟูล แน่นอน อีกฝั่าย
อาจโด่งดังในนามราชันเหลืองดำ หรือผู้ปกครองเหนือห้วงสาย
หมอกเทาก็ได้เช่นกัน ถ้าใครพบเบาะแสให้รีบแจ้งเข้ามาทันที่
ขอรับประกันว่ารางวัลคราวนี้มหาศาลจนคาดไม่ถึง!”
“คำอธิบายเช่นนี้… ฟังดูเหมือนกับตัวตนอันสูงส่งไม่มี
ผิด นอกจากพระนามเต็มของเหล่าเจ็ดเทพจารีต ฉันก็ไม่เคยได้
ยินใครใช้ชื่อแบบนี้มาก่อน” หนึ่งในสมาชิกโพล่งขึ้น
พวกพ้องด้านข้างส่ายหัว
“ใครว่าล่ะ ศาสดาของพวกลัทธิมารล้วนมีชื่อแบบนี้
ทั้งหมด”
“นั่นคือลัทธิมารหรือ” สมาชิกชุมนุมคนอื่นพลัน
ประหลาดใจเมื่อได้ยินบทสนทนา
“น่าจะใช่ เพราะตามปรกติ การอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลก
วิญญาณจะต้องเรียกขานด้วยชื่อเต็มสามประโยค และส่วนใหญ่

จะมีท่อนกำกับว่าเป็น ‘ผู้รับใช้ของใคร’ หรือ ‘อยู่ในสังกัด
เทพองค์ใด’ แต่ชื่อเต็มของเดอะฟูลดูเหมือนจะไม่มีอะไร
แบบนั้น จึงน่าจะเป็นศาสดาของลัทธิมาร” สมาชิก
ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสตร์เร้นลับเริ่มอธิบาย
ขณะบทสนทนากำลังเข้มข้น ฟอร์สทำเพียงนั่งฟังอย่างตก
ตะลึงภายใน
นั่นคือพระนามเต็มอันสูงส่งของมิสเตอร์ฟูลไม่ใช่หรือ? ถึง
จะถูกเขียนด้วยภาษาโลเอ็น แต่เราไม่มีทางลืมแน่! แล้วทำไม
มิสเตอร์ A ถึงตามล่าผู้ศรัทธาของเดอะฟูล? ชุมนุมแสงเหนืออยู่
เบื้องหลังเรื่องนี้?
สมองฟอร์สกำลังประมวลผลด่วนจี๋
เธอทราบดี มิสเตอร์ A คือหนึ่งในสมาชิกชุมนุมแสงเหนือ
เพราะในคดีสังหารราชทูตเบเคอลันด์แห่งอินทิส ‘กลุ่มก่อการ
ร้าย’ นามชุมนุมแสงเหนือได้อ้างตัวเป็นผู้ลงมือ
เมื่อเริ่มได้สติกลับมา ฟอร์สทำการสำรวจตัวเองว่ามีความ
ผิดปรกติภายนอกหรือไม่ กังวลว่าคนรอบตัวอาจจับพิรุธเรื่อง

เธอคือหนึ่งในสมาชิกชุมนุมทาโรต์ เพราะนั่นจะไม่ต่างอะไรกับ
ผู้ศรัทธาของเดอะฟูล
เราแค่อ่านพระนามเต็มของเดอะฟูลเป็นภาษาเฮอร์มิส
โบราณบนแผ่นกระดาษปริศนา จากนั้นก็ถูกมิสเตอร์ฟูลดึงเข้า
ไปในห้วงมิติเหนือสายหมอก… ไม่มีใครทราบเรื่องนี้แน่…
ฉะนั้น เราไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก…
ถ้าจำไม่ผิด เศษกระดาษแผ่นนั้นถูกซ่อนอยู่ในหนังสือซึ่งยืม
มาจากไวเคาต์กายลิน…
ฟอร์สเริ่มเค้นสมองนึก
เดอะฟูลจากต่างยุคสมัย… เราเคยอ่านข้อความเหล่านี้บน
เศษกระดาษ! และหลังจากนั้นก็เกิดฝันร้ายทันที!
ซิลไม่มีวันลืมเลือนประสบการณ์ชวนขนหัวลุกในอดีต แต่
ด้วยสัญชาตญาณของนักล่าค่าหัว หญิงสาวร่างเล็กยังคงฉาบ
ความสุขุมไว้ภายนอก ไม่เผยท่าทีผิดปรกติให้ใครเห็น
ทันใดนั้น ในลักษณะเดียวกับฟอร์ส ซิลเริ่มฉุกคิดถึงต้นตอ
เศษกระดาษแผ่นดังกล่าว

มันถูกซ่อนไว้ในปกหนังสือ ‘ประวัติศาสตร์ขุนนางโล
เอ็น’ ซึ่งยืมมาจากไวเคาต์กายลิน…
เมื่อความคิดเช่นนี้เริ่มผุดขึ้นในหัวสองสาว ซิลและฟอร์
สต่างหันไปจ้องกายลินโดยมิได้นัดหมาย
ขณะเดียวกัน กายลินกำลังเงยหน้ามองกระดานดำพลาง
พึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“หืม… ไม่เคยได้ยินชื่อเต็มแบบนี้มาก่อน แต่ฟังดูเจ๋ง
ชะมัด!”
เมื่อกล่าวจบ มันหันกลับมามองด้านข้างด้วยสีหน้า
ประหลาดใจ
“พวกคุณจ้องผมทำไม?”
“เปล่า” ซิลและฟอร์สส่ายศีรษะพร้อมกัน
…
หลังจากจบมื้ออาหารค่ำในบ้านหรู
ออเดรย์เดินนำสุนัขขนทองตัวใหญ่ ซูซี่ เข้าไปในห้องนั่งเล่น
โดยมีครูสอนพิเศษประจำตัว มาดามเอสลันด์ เป็นผู้นำทาง

ทั้งสามกำลังจะเข้าร่วม ‘สัมมนา’ เกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับ
และจิตวิทยา
บรรดาสาวใช้และบอดี้การ์ดทำได้เพียงยืนรอด้านนอกห้อง
ส่วนออเดรย์เดินเข้าไปข้างในพร้อมกับซูซี่
ภายในห้องนั่งเล่น ไม่ว่าจะทำไปเพื่อสร้างบรรยากาศหรือ
อะไรก็ตาม แต่ตะเกียงแก๊สมิได้ถูกเปิดใช้งาน มีเพียงแสงสว่าง
จากเชิงเทียนไขสีทองเหนือโต๊ะกาแฟและตู้กับข้าว
โดยไม่ปล่อยให้ออเดรย์สำรวจรอบห้อง สุภาพบุรุษอายุราว
สามสิบผู้หนึ่ง สวมโค้ทหางยาวสีเทา เดินตรงเข้ามาใกล้
“ทางนี้คือเจ้าของบ้าน มิสเตอร์สตีเฟั่น·ฮันเพรส เป็น
พ่อค้าเครื่องเรือน”
เอสลันด์ ผู้มีผมสีดำยาวสลวยถึงเอว กล่าวแนะนำตัวอีก
ฝั่าย
ขณะเธอเตรียมแนะนำตัวเด็กสาว ฮันเพรสส่งเสียงคิกคักใน
ลำคอและกล่าว

“เอสลันด์ คุณยังไม่ต้องพูด ผมขอลองคาดเดาด้วย
ตัวเอง”
หนวดเคราถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อยและพิถีพิถัน ดวงตาสี
น้ำตาลเข้มทรงเสน่ห์ รูปโฉมภายนอกมอบบรรยากาศอ่อนโยน
และสง่างาม ไม่เหมือนกับพ่อค้าเครื่องเรือนแม้แต่นิดเดียว
เหมือนอาจารย์มหาวิทยาลัยมากกว่า…
หลังจากมันจ้องมองออเดรย์หัวจรดเท้า ฮันเพรสฉีกยิ้ม
กว้าง :
“เอสลันด์เคยบอกเพียงว่า คุณคือศิษย์รักคนสำคัญของ
เธอ ฮะฮะ! ผมมองเห็นความเป็นกุลสตรีชนชั้นสูงในตัวคุณ และ
ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ยังเฉลียวฉลาดถึงขั้น ชีวิตนี้ไม่ต้องกังวล
ว่าจะตกต่ำ… คุณตื่นเต้นเล็กน้อย อยู่ในวัยกำลังอยากรู้อยาก
เห็น เป็นคนซื่อตรง และชอบมอบความรักให้แก่ผู้อื่นเสมอ…
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า จุดเด่นอันดับหนึ่งของคุณคือความงดงาม
ราวกับนางฟั้า”

จากนั้น ฮันเพรสเลื่อนมือขึนมาทาบกึ่งกลางหน้าอก โน้มตัว
มาข้างหน้า และกล่าวติดตลกส่งท้าย
“ยินดีต้อนรับ คุณนางฟั้าแสนสวย”
มีความช่างสังเกตสมกับเป็นคนของสมาคมแปรจิต… แต่
นั่นเป็นเพียงเปลือกนอกซึ่งเราสร้างขึ้นมาฉาบไว้ เป็นออเดรย์ผู้
ใสซื่อเมื่อไม่กี่เดือนก่อน…
ออเดรย์แสร้งอ้าปากอย่างประหลาดใจ
“มิสเตอร์ฮันเพรส คุณรู้จักดิฉันมาก่อนหรือคะ?”
เธอทำทีตกใจเพียงไม่นาน เพราะอากัปกิริยาโดยทั่วไปของ
คนตกตะลึงจะคงอยู่แค่ช่วงระยะเวลาสั้น
หากใครแสดงสีหน้าตกใจค้างนานเกินไป ให้สงสัยไว้ก่อนว่า
นั่นคือการแสดง
ออเดรย์ไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน จนกระทั่งมีโอกาส
สำรวจอากัปกิริยาของเปั้าหมายคนแล้วคนเล่าจนเกิดเป็น
ข้อสรุป

“ผิดแล้วครับคุณหนู ผมไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน นี่เป็น
เพียงคุณสมบัติพื้นฐานของผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา” ฮัน
เพรสยิ้ม
ขณะอีกฝั่ายกำลังโอ้อวด ออเดรย์เพ่งสายตาสังเกตอีกฝั่าย
ตามด้วยสร้างข้อสันนิษฐานจากสภาพแวดล้อม
เครื่องแต่งกายและการตกแต่งบ้านสามารถบ่งบอกได้ว่า
ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์เป็นอย่างมาก…
แหวนพลอยบนมือซ้ายมีขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่คุณภาพ
กลับไม่ได้ยอดเยี่ยม แถมยังปราศจากอักขระเวทมนตร์หรือ
สัญลักษณ์ทางศาสตร์เร้นลับ… สถานภาพทางการเงินมิได้มั่ง
คั่งเหมือนภายนอก…
เป็นพวกดีแต่เปลือก…
แม้ภายนอกอาจแสดงออกถึงความอ่อนโยนและจริงใจ แต่
ภาษากายของท่ายืน การหันปลายเท้า และสีออร่าทางอารมณ์
ล้วนบ่งบอกว่า เขาค่อนข้างระมัดระวังตัว…

เขากล่าวชมเราจากใจจริง แต่ไม่ใช่ในเชิงเกี้ยวพาราสี…
บนใบหน้ามีร่องรอยการใช้เครื่องสำอาง ทักษะการแต่งอาจ
หน้าด้อยกว่าซอเรีย สาวใช้แต่งหน้าของเรา แต่เขามีฝีมือดีกว่า
เรามาก… น้ำหอมใช้กลิ่น ‘ล่องลอย’ … ไม่ผิดแน่ ชายคนนี้
ชอบผู้ชายด้วยกัน และบทบาทบนเตียงคือฝั่ายรับ…
ออเดรย์วิเคราะห์อย่างชำนาญ ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าใส
ซื่อ
“มิสเตอร์ฮันเพรส ดิฉันอยากมีเทคนิคการสังเกตแบบ
คุณจังเลยค่ะ!”
ขณะกล่าว เด็กสาวเผยรอยยิ้มเจือจางพลางรับการทักทาย
จากสมาชิกราวเจ็ดถึงแปดคนภายในห้อง
ผู้คลั่งไคล้จิตวิทยาและศาสตร์เร้นลับล้วนมาจากสังคมชน
ชั้นสูง ไม่ว่าจะเป็นลูกหลานของขุนนางเก่า ผู้ช่วยศาสตราจารย์
ประจำมหาวิทยาลัย หรือลูกหลานพ่อค้าทรงอิทธิพล
ตัวอย่างเช่น ชายหนุ่มตรงหน้า เขามีบิดาเป็นเจ้าของ
ห้างสรรพสินค้าฟิลิป ห้างอันดับหนึ่งประจำกรุงเบ็คลันด์

เมื่อการสัมมนาเริ่มขึ้น ออเดรย์รับบาทผู้ฟังอย่างตั้งใจ มี
เพียงการยิงคำถามเล็กน้อยหากเกิดความสงสัย ขณะเดียวกันก็
แสดงความอยากรู้อยากเห็นเป็นระยะ
ตลอดการสัมมนาเชิงวิชาการ เอสลันด์และฮันเพรสเล่าถึง
เรื่องของ ‘กายจิต’ และ ‘กายปัญญา’ รวมถึงโลก
วิญญาณและทะเลจิตใต้สำนึก สมาชิกส่วนใหญ่แสดงความเห็น
ไปในทิศทางเดียวกัน ส่งผลให้ออเดรย์ไขข้อสงสัยของตนไป
หลายเรื่อง
เมื่อการสัมมนาจบลงและทุกคนเริ่มทยอยแยกย้ายออกจาก
บ้าน ออเดรย์ชำเลืองไปทางเอสลันด์ด้านข้างและซักถามอย่าง
ไร้เดียงสา
“มิสเอสลันด์ อ…อีกนานไหมคะ กว่าดิฉันจะเชี่ยวชาญ
ด้านจิตวิทยาเท่ากับมิสเตอร์ฮันเพรส?”
เอสลันด์ยกมุมปากอย่างมีเลศนัย จ้องมองเด็กสาวและ
กล่าว
“อีกไม่นานค่ะ…”

…
กลางดึกสงัด ไคลน์ ผู้กำลังจะเข้าไปซุกตัวใต้ผ้าห่มอย่างมี
ความสุข มีเหตุด่วนให้ต้องส่งตัวเองเข้าสู่ห้วงมิติเหนือสาย
หมอกเทา
ไม่ว่าจะง่วงสักเพียงใด แต่ชายหนุ่มก็ต้องถ่างตาตื่นหลังจาก
ได้ยินคำสวดภาวนาของมิสเมจิกเชี่ยน
ชุมนุมแสงเหนือตระหนักถึงการมีตัวตนของเดอะฟูล? พวก
มันรู้จักนามเต็มของเรา?
พระผู้สร้างแท้จริงทราบตำแหน่งเราแล้ว?
ไคลน์นั่งบนเก้าอี้พนักสูงด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
พร้อมรับการโจมตีทุกเมื่อ
ถัดมาไม่นาน ชายหนุ่มเริ่มตัดประเด็นสุดท้ายทิ้งไป เพราะ
ถ้าอีกฝั่ายทราบตำแหน่งของตนจริง ปั่านนี้มิสเตอร์ A ต้องมา
เคาะประตูบ้านโดยปลอมเป็นคนเก็บค่าแก๊สแล้ว
สรุปได้ว่า ข้อมูลรั่วไหลมีเพียงนามเต็มของเดอะฟูล และ
เบาะแสคือกรุงเบ็คลันด์…

ใครเป็นคนปล่อยข่าว?
ไคลน์ก้มหน้าตรึกตรองเคร่งเครียด
จากนั้นไม่นาน มันเกิดสมมติฐาน
เดอะซันน้อยเคยเอ่ยนามเต็มของเราต่อหน้าสมาชิกทีม
สำรวจ ผู้ถูกกัดกร่อนจิตใจโดยพระผู้สร้างแท้จริง… แถมยัง
ประกอบพิธีกรรมโดยวาดสัญลักษณ์ของเดอะฟูล และบางที่
ฉากของพระราชวังโบราณเหนือสายหมอกสีเทาอาจปรากฏให้
อีกฝั่ายเห็น…
หรือก็คือ พระผู้สร้างแท้จริงตระหนักถึงการมีตัวตนของ
เดอะฟูล และคิดว่าเราพยายามขัดขวางแผนการ… ไม่สิ
พยายามก่อกวน… นั่นก็ไม่ใช่…
คิดว่าเราพยายามล้วงข้อมูล…?
ไม่เพียงเท่านั้น เดอะซันยังปลดผนึกของดวงตาดำล้วน ซึ่ง
ถูกปนเปือนการกัดกร่อนทางจิตจากพระผู้สร้างแท้จริง…
ดวงตาดำล้วนเกิดจากโรซาโก้ ผู้ถูกยันต์กัดกร่อนของเราเล่น
งาน…

เราสร้างยันต์กัดกร่อนจากใบหูสีดำ ซึ่งซื้อมาจาก ‘อสรพิษ
ดำ’ บุคคลต้องสงสัยว่าจะเป็นสมาชิกชุมนุมแสงเหนือในกรุง
เบ็คลันด์…
จึงส่งผลให้ พระผู้สร้างแท้จริงเชื่อว่าผู้ศรัทธาของเดอะฟูล
อาศัยอยู่ในเบ็คลันด์?
เห็นทีว่า เราคงไม่สามารถนำดวงตาดำล้วนออกมาใช้ได้อีก
แล้ว!
เมื่อเริ่มเข้าใจต้นตอปัญหา ไคลน์ผุดประเด็นสงสัยข้อใหม่
มิสเตอร์ A ประกาศตามล่าตัวผู้ศรัทธาของเดอะฟูลต่อหน้า
สมาชิกชุมนุมจำนวนมากโดยไม่ปิดบังข้อมูลใดเลย? แถมยัง
เขียนชื่อเต็มของเราลงไปด้วย?
มันเสียสติไปแล้ว? หรืออาจเป็นการจงใจ ‘ล่อเหยื่อให้ติด
กับ’ …
เฮ่อ…!

ชุมนุมแสงเหนือเต็มไปด้วยกลุ่มคนเสียสติ สมองของพวก
มันคงถูกทำลายไปจนหมดแล้ว คนสติดีอย่างเราจึงไม่มีทางคาด
เดาความคิดและจุดประสงค์ได้แม่นยำ…
ดังคำโบราณว่าไว้ :
ถ้าคุณไม่บ้า ก็จะไม่มีวันเข้าใจคนบ้า