ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 144 - ระเบิดมือเปิดทาง, ระเบิดให้สะใจ!
บทที่ 144 – ระเบิดมือเปิดทาง, ระเบิดให้สะใจ!
ขบวนรถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงท่ามกลางซากปรักหักพัง
ส่วนเย่อิงนั่งอยู่ในรถบัญชาการ สายตาไม่ละไปจากภาพที่ส่งมาจากโดรนบนแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่วินาทีเดียว
ในภาพ แนวป้องกันของหน่วยที่สองที่ถูกล้อมไว้กำลังตกอยู่ในอันตราย
ซอมบี้ได้ซ้อนทับกันจนกลายเป็นกำแพงมนุษย์สูงหลายเมตร กำลังทุบตีแผ่นเหล็กของกระบะรถบรรทุกอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นมีซอมบี้ปีนขึ้นไปบนหลังคารถตามกองซากศพแล้ว
อำนาจการยิงของหน่วยที่สองเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด จากตอนแรกที่ยิงอย่างแม่นยำ กลายเป็นเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น
พวกเขากำลังประหยัดกระสุนนัดสุดท้าย
“เหลืออีกสามกิโลเมตร” เย่อิงพูดผ่านวิทยุสื่อสาร เสียงของเธอสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “เถี่ยซาน ให้ขบวนรถชะลอความเร็ว เตรียมพร้อมรบ”
“รถทุกคัน จัดขบวนรบรูปกรวย!”
“หน่วยขว้างระเบิดเตรียมพร้อม!”
“ทีมคมมีดราตรีปฏิบัติการ คุ้มกันหน่วยขว้างระเบิดเข้าโจมตี!”
เสียงเบรกดังแสบแก้วหู ขบวนรถหยุดลงห่างจากฝูงซอมบี้ประมาณห้าร้อยเมตร
รถบรรทุกสามคันหันด้านข้าง ฝากระบะท้ายเปิดออก พลขว้างระเบิดในกระบะลุกขึ้นยืน
พวกเขามองดูฝูงซอมบี้ที่เคลื่อนไหวเหมือนทะเลสีดำอยู่ไกลออกไป บนใบหน้าไม่มีความกลัว มีเพียงความคลั่งไคล้ที่กำลังจะถูกปลดปล่อย
“เป้าหมาย ฝูงซอมบี้ที่หนาแน่นที่สุดด้านหน้า!” เถี่ยซานปีนขึ้นไปบนหลังคารถ แขนที่กำยำชี้ไปข้างหน้า “ยิงพร้อมกันสามระลอก! ไถพื้นที่ตรงนั้นให้กู!”
“ชุดที่หนึ่ง! เตรียม!”
พลขว้างระเบิดสิบนายหยิบระเบิดมือลูกใหม่ออกจากกระเป๋า ดึงสลักนิรภัยออก ง้างแขนไปข้างหลัง กล้ามเนื้อตึงเครียดในทันที
ท่วงท่านั้น เหมือนกับตอนที่พวกเขาฝึกซ้อมไม่มีผิดเพี้ยน กลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว
“ขว้าง!”
เถี่ยซานตะโกนลั่น
ระเบิดมือสิบลูกวาดเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบสิบเส้นในอากาศ ตกลงไปในกองซอมบี้ที่แออัดที่สุดซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรอย่างแม่นยำ
เสียงระเบิดทึบดังขึ้นต่อเนื่อง เหมือนมีคนจุดประทัดสายหนึ่งใต้พรมหนาๆ
วินาทีต่อมา ภาพอันน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น
ณ จุดตกกระทบทั้งสิบจุด ซอมบี้จำนวนมหาศาลเหมือนโคลนเน่าที่ถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบขยี้ ระเบิดกระจายออกไปรอบทิศทาง!
คลื่นกระแทกที่ประกอบด้วยเศษเนื้อและเลือดสีดำ กวาดล้างซอมบี้โดยรอบจนหมดสิ้น เกิดเป็นหลุมวงกลมที่น่าตกใจสิบหลุม
การขว้างเพียงระลอกเดียว ก็สามารถเคลียร์พื้นที่ว่างได้หลายร้อยตารางเมตรเป็นอย่างน้อย!
“พระเจ้า…”
“อานุภาพนี่มัน…”
พลขว้างระเบิดเองก็ยังอึ้งไป พวกเขารู้ว่ายุทโธปกรณ์ใหม่มีอานุภาพรุนแรง แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงถึงขนาดนี้
“มัวอึ้งอะไรกันอยู่!” เสียงคำรามของเถี่ยซานดึงพวกเขากลับสู่ความเป็นจริง “ชุดที่สอง! ขว้าง!”
การยิงพร้อมกันอีกระลอก
คลื่นสีดำถูกฉีกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่อีกสิบแห่ง
“ชุดที่สาม! ขว้าง!”
เมื่อแรงอัดกระแทกจากการระเบิดระลอกที่สามจางหายไป ด้านหน้าของฝูงซอมบี้ที่เคยหนาทึบ ก็ปรากฏพื้นที่ว่างรูปพัดขนาดใหญ่กว้างเกือบร้อยเมตรขึ้นมาอย่างน่าตกตะลึง
บนพื้นดินปูด้วยชั้นเนื้อบดหนาเตอะ หาซากศพที่สมบูรณ์ไม่ได้แม้แต่ร่างเดียว
“ก็ตอนนี้แหละ!” เสียงของเย่อิงดังผ่านวิทยุสื่อสารไปทั่วรถทุกคัน
“รถศึกทุกคัน! บุกเต็มกำลัง! ยิงอิสระ!”
“พลขว้างระเบิดโจมตีสลับกัน! เคลียร์ทางให้ขบวนรถ!”
กระแสธารเหล็กไหลเคลื่อนที่อีกครั้ง ปืนกลพ่นเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวออกจากช่องยิง กวาดซอมบี้ที่พยายามจะรวมตัวกันอีกครั้งล้มลงเป็นแถบๆ
พลขว้างระเบิดเปลี่ยนจากกลุ่มใหญ่เป็นกลุ่มเล็ก แบ่งเป็นกลุ่มละสามคน ขว้างสลับกันไป
พวกเขาไม่ได้ต้องการระเบิดปูพรมอีกต่อไป แต่เป็นการโจมตีแบบชี้เป้า
ตรงไหนมีซอมบี้หนาแน่น ระเบิดมือก็จะลอยไปที่นั่น
พวกเขาเหมือนป้อมปืนเคลื่อนที่ ใช้ระเบิดเปิดทางเลือดเนื้อให้กับขบวนรถทั้งขบวนอย่างแข็งกร้าว
หน่วยที่สองที่ถูกล้อมอยู่ก็ได้ยินเสียงแสงไฟและเสียงระเบิดจากระยะไกล
“กำลังเสริม! กำลังเสริมมาถึงแล้ว!”
“กูรู้แล้วว่าคุณหลินไม่ทิ้งพวกเราแน่!”
เหล่าทหารที่สิ้นหวังต่างโห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดตาย พวกเขาลั่นไกปืน ยิงกระสุนนัดสุดท้ายใส่ซอมบี้ที่ยังคงปีนป่ายอยู่บนตัวรถ
ภายใต้การโจมตีจากทั้งภายในและภายนอก วงล้อมที่ประกอบด้วยซอมบี้นับพันตัว ก็พังทลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“บุกเข้าไป! ไปรวมกับหน่วยที่สอง!”
เถี่ยซานถอยกลับเข้าไปในห้องคนขับ ตะโกนลั่นผ่านวิทยุสื่อสาร
ขบวนรถบดขยี้ซากศพที่เกลื่อนกลาด พุ่งเข้าใส่หน่วยที่สองที่ถูกล้อมไว้อย่างดุเดือด
ในรถบัญชาการ สีหน้าของเย่อิงไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย
นิ้วของเธอเลื่อนไปบนแท็บเล็ตทางการทหารอย่างรวดเร็ว ปรับมุมมองของโดรนให้สูงขึ้น ข้ามสนามรบที่วุ่นวายเบื้องล่าง กวาดสายตามองกลุ่มอาคารร้างที่เงียบสงัดสองข้างทาง
ฝูงซอมบี้นี้มาแปลกเกินไป
ไม่ใช่การรวมตัวกันตามธรรมชาติแน่นอน
ต้องมีอะไรบางอย่างคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง
สายตาของเธอคมกริบดุจเหยี่ยว กวาดมองหลังคาและหน้าต่างที่อาจซ่อนคนอยู่ทีละนิ้ว
ทันใดนั้น นิ้วของเธอก็หยุดลง
บนหลังคาตึกร้างสูงสิบกว่าชั้นที่อยู่ห่างจากสนามรบประมาณห้าร้อยเมตร มีจุดดำที่ไม่เด่นสะดุดตาจุดหนึ่งขยับตัว
เย่อิงซูมภาพเข้าไปจนสุดทันที
นั่นคือคน!
ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมฮู้ด กำลังยืนนิ่งอยู่ที่ขอบหลังคา มองดูการสังหารหมู่ที่ไม่สมน้ำสมเนื้อเบื้องล่าง
เลนส์ของโดรนไม่ชัดพอ มองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ท่วงท่าที่แปลกแยกจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ ทำให้หัวใจของเย่อิงเต้นระรัวในทันที
ในขณะนั้นเอง ร่างสีดำนั้นเหมือนจะรู้สึกตัว
เขายกหัวขึ้นทันที มองไปยังทิศทางของโดรน
วินาทีต่อมา ร่างสีดำก็เคลื่อนไหว
เขาไม่ได้เดิน ไม่ได้วิ่ง แต่กลับใช้ท่วงท่าที่ขัดกับหลักฟิสิกส์ กระโดดจากขอบหลังคาสูงสิบกว่าชั้น ไปยังตึกอีกหลังที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยซึ่งอยู่ข้างๆ!
ระยะทางหลายสิบเมตร เขาราวกับขนนกที่ไร้น้ำหนัก วาดเส้นโค้งเล็กๆ ในอากาศ แล้วร่อนลงบนหลังคาของตึกอีกหลังอย่างเงียบเชียบ
กระบวนการทั้งหมด รวดเร็วจนเหลือเพียงภาพติดตาบนหน้าจอ
ผู้ปลุกพลัง!
คำนี้ผุดขึ้นในหัวของเย่อิงทันที
มีเพียงผู้ปลุกพลังที่ปรากฏตัวขึ้นหลังภัยพิบัติเท่านั้น ถึงจะมีความเร็วและพละกำลังที่เหนือมนุษย์เช่นนี้ คนธรรมดาตกลงไปนานแล้วคงกลายเป็นกองเนื้อบดไปแล้ว
เธอควบคุมโดรน ปรับทิศทางไล่ตามไปทันที
แต่อีกฝ่ายเร็วเกินไป
ร่างสีดำกระโดดข้ามไปมาระหว่างตึกร้างที่เรียงรายติดกัน ทุกครั้งที่กระโดดจะข้ามระยะทางที่น่าตกใจ การเคลื่อนไหวลื่นไหลดุจสายน้ำ ใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศโดยรอบได้อย่างเต็มที่
กล้องของโดรนทำได้เพียงจับภาพแผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างออกไปของเขาได้เท่านั้น
อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้มีความตั้งใจที่จะต่อสู้กับเธอ เพียงแค่เมื่อถูกพบตัว ก็เลือกที่จะถอยหนีอย่างเด็ดขาด
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างสีดำนั้นก็หายลับไปในซากเมืองที่สลับซับซ้อนโดยสิ้นเชิง
เย่อิงจ้องมองหน้าจอที่ว่างเปล่า เงียบไปหลายวินาที
เธอหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา เปลี่ยนไปยังช่องสัญญาณเข้ารหัสพิเศษช่องหนึ่ง
“เจ้านาย”
“ว่ามา”
“พบเป้าหมายแล้วค่ะ” เสียงของเย่อิงเยือกเย็นและตรงไปตรงมา “ผู้ปลุกพลังหนึ่งคน อยู่รอบนอกของสนามรบ คาดว่าน่าจะเป็นผู้ควบคุมฝูงซอมบี้”
“ให้เขาหนีไปได้ค่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
