ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 187 - ซอมบี้แสนตัวประชิดเมือง! ข่าวลือสะพัด!

บทที่ 187 – ซอมบี้แสนตัวประชิดเมือง! ข่าวลือสะพัด!

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดอย่างมั่นคงบนชั้นบนสุดของตึกบริษัทหย่วนซิง เทคโนโลยี

หลินโม่ลงจากเครื่องบิน ตรงไปยังลิฟต์ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเบอร์ของถังเข่อชิง

“ของที่ผมให้คุณเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เรียบร้อยหรือยัง?”

“คุณหลิน เตรียมพร้อมทั้งหมดแล้วค่ะ อยู่ที่โกดังหมายเลขสามฝั่งตะวันตก” เสียงของถังเข่อชิงที่ปลายสายเด็ดขาด “ตามคำขอของคุณ มีทั้งน้ำมันเบนซินและดีเซล ประมาณสองพันถัง เวลากระชั้นชิด ได้มาแค่นี้”

“พอแล้ว เดี๋ยวส่งบิลให้เจียงอี้”

วางสาย หลินโม่ไปที่ลานจอดรถ ขับรถตู้ของตัวเอง ตรงไปยังโกดังฝั่งตะวันตก

ที่นี่คือหนึ่งในโกดังขนส่งที่เขาเช่าไว้ คนของถังเข่อชิงจากไปนานแล้ว

ผลักประตูเหล็กที่หนักอึ้งเข้าไป กลิ่นน้ำมันที่รุนแรงก็โชยเข้าจมูก

ในโกดังขนาดใหญ่ ถังน้ำมันใหม่เอี่ยมเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบภายใต้แสงไฟ

ทุกครั้งที่ฝ่ามือของหลินโม่ลูบผ่านเหนือถังน้ำมัน ถังน้ำมันที่หนักกว่าร้อยกิโลกรัมก็จะหายไปในอากาศ ปรากฏขึ้นในคลังมิติ อยู่เคียงข้างกับยุทโธปกรณ์ที่เต็มคลัง

กระบวนการทั้งหมดเงียบและรวดเร็ว

ไม่ถึงสองนาที โกดังที่เดิมทีเต็มไปด้วยถังน้ำมันก็ว่างเปล่า เหลือเพียงกลิ่นน้ำมันที่ยังไม่จางหายไปในอากาศ

ทำทุกอย่างเสร็จ หลินโม่กลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ ดึงประตูม้วนลง นั่งรออย่างเงียบๆ

เขานั่งลงบนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ สติจมดิ่งลงไปในหัว

อินเทอร์เฟซเสมือนจริงที่เขามองเห็นได้คนเดียวลอยอยู่ตรงหน้า กลางอินเทอร์เฟซ ไอคอนที่เป็นตัวแทนของ “การข้ามมิติ” กำลังนับถอยหลังครั้งสุดท้าย

อีกไม่ถึงแปดนาที

นอกหน้าต่างรถราพลุกพล่าน เต็มไปด้วยความสงบสุขและสันติ

หลินโม่มองดูทุกอย่างนอกหน้าต่าง ไม่ได้คิดถึงคลื่นลมมหาศาลที่เมืองใหม่กำลังเผชิญอยู่ และไม่ได้คิดถึงแรงกดดันจากฝูงซอมบี้แสนตัว

ใจของเขาสงบมาก

เพราะเขารู้ดีว่า ความกังวลและความกลัวแก้ปัญหาอะไรไม่ได้

สิ่งที่เขาต้องการ เพียงแค่รอคอย

จากนั้นก็นำพลังที่เพียงพอจะพลิกโต๊ะกลับไป เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง หลินโม่ลุกขึ้น มองดูเมืองที่เจริญรุ่งเรืองนอกหน้าต่างเป็นครั้งสุดท้าย

วินาทีต่อมา ร่างของเขาหายไปในร้านสะดวกซื้ออย่างไร้ร่องรอย

…

วันสิ้นโลก, เมืองใหม่

บนกำแพงฝั่งตะวันตก อากาศหนักอึ้งราวกับจะหยดน้ำได้

“มาแล้ว!”

บนหอสังเกตการณ์ เสียงของทหารคนหนึ่งดังผ่านวิทยุสื่อสารไปทั่วทั้งกำแพง เจือไปด้วยความสั่นเทาที่ควบคุมไม่ได้

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ขอบฟ้าไกลออกไป

ที่นั่น มีเส้นสีดำเส้นหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

ตอนแรก เป็นแค่เส้นเดียว

แต่ไม่นาน เส้นนั้นก็กลายเป็นทะเลสีดำ ไม่มีที่สิ้นสุด ซัดสาดมายังเมืองใหม่

พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย เสียงที่ประกอบด้วยเสียงคำรามและเสียงเสียดสีนับไม่ถ้วน ทะลุผ่านระยะทางหลายกิโลเมตร มาถึงหูของทุกคน ทำให้แก้วหูเจ็บปวด ใจสั่น

บนกำแพง ลมหายใจของทหารทุกคนหนักขึ้น

ทะเลสีดำที่ประกอบด้วยซอมบี้นั้น อยู่ใกล้แค่เอื้อม ถึงกับมองเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวและเน่าเปื่อยของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แถวหน้าสุดได้

“ตั้งหลักให้ดี!”

นายทหารยศร้อยเอกคนหนึ่งตะโกนลั่น เสียงของเขาเพราะออกแรงมากเกินไปจึงแหบแห้ง

“จำเนื้อหาที่พวกแกฝึกไว้! เล็งแล้วค่อยยิง! ประหยัดกระสุนทุกนัด!”

ถึงแม้ทหารจะพยายามรักษาระเบียบ แต่ความกลัวที่มองไม่เห็น ก็เหมือนโรคระบาดที่แพร่กระจายบนกำแพง

แสนตัว

ตัวเลขนี้ทำให้คนสิ้นหวังจริงๆ

กำแพงใต้เท้าของพวกเขาถึงจะแข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคลื่นสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ก็ดูบอบบางเหลือเกิน

ปีกของคลื่น นานๆ ครั้งจะเห็นแสงไฟแวบขึ้น พร้อมกับเสียงระเบิด นั่นคือผู้ปลุกพลังของสี่ขั้วอำนาจกำลังก่อกวนโจมตี แต่ต่อให้พวกเขาจะยิงจนลำกล้องปืนร้อนแดง ถึงกับใช้พลังพิเศษเข้าโจมตี เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้จำนวนขนาดนี้ ก็ยังดูเหมือนน้ำน้อยแพ้ไฟ

บึ้ม!

รถบรรทุกที่เต็มไปด้วยน้ำมันคันหนึ่ง ภายใต้การทำงานอัตโนมัติพุ่งเข้าไปในฝูงซอมบี้ จากนั้นก็ระเบิดอย่างรุนแรง ทำให้ซอมบี้โดยรอบหลายร้อยตัวระเบิดเป็นชิ้นๆ เปลวไฟเผาไหม้ สร้างความเสียหายให้กับฝูงซอมบี้ต่อไป

เพื่อที่จะลดทอนกำลังของฝูงซอมบี้ให้ได้มากที่สุดก่อนการปะทะ เย่อิงโดยพื้นฐานแล้วได้นำยานพาหนะของเมืองใหม่ทั้งหมดมาใช้ในการโจมตีพลีชีพแล้ว

เย่อิงรู้ดีว่า รถหมดไปแล้วค่อยหาวิธีใหม่ได้ แต่ถ้าเมืองใหม่ล่มสลาย ทุกอย่างก็จบ

ในห้องบัญชาการ ตาของเย่อิงเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เธอจ้องเขม็งไปที่ภาพที่ส่งกลับมาบนหน้าจอ ออกคำสั่งไม่หยุด

“รถพลีชีพหมายเลขสอง, สาม เตรียมพร้อม บุกเข้าไปจากทางเหนือ!”

“หน่วยก่อกวนรอบนอกระวัง อย่าสู้ยืดเยื้อ รักษากำลังไว้!”

บนหน้าจอ พื้นที่สีแดงที่เป็นตัวแทนของฝูงซอมบี้ กำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้จุดแสงสีเขียวที่เป็นตัวแทนของเมืองใหม่อย่างรวดเร็ว

ในขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการสื่อสารภายในคนหนึ่ง สีหน้าดูแย่เดินเข้ามา

“หัวหน้าเย่อิง ที่หลบภัยเกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ”

“ว่ามา” สายตาของเย่อิงไม่ได้ละไปจากหน้าจอ

“มีคนกำลังปล่อยข่าวลือค่ะ” เสียงของเจ้าหน้าที่กดต่ำมาก

การเคลื่อนไหวของเย่อิงหยุดลง เธอหันกลับมาทันที สายตาที่คมกริบทำให้เจ้าหน้าที่คนนั้นถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“ใครพูดจาเหลวไหล?”

“พวกเขาบอกว่า… คุณหลินนำยุทโธปกรณ์ที่สำคัญที่สุด หนีไปจากช่องทางลับนานแล้วค่ะ” เสียงของเจ้าหน้าที่เบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายแทบจะไม่ได้ยิน

อากาศในห้องบัญชาการ เย็นเยียบยิ่งกว่าซากปรักหักพังนอกเมืองในทันที

ทหารที่รับผิดชอบการจัดสรรสองสามคน การเคลื่อนไหวหยุดลง มองไปยังเย่อิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นี่คือคำพูดที่ทำร้ายจิตใจที่สุด

ในช่วงเวลาที่การรบกำลังจะเริ่ม ข่าวลือว่าแม่ทัพหนีทัพ ก็เพียงพอที่จะทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพใดๆ พังทลายลงในทันที

ใบหน้าของเย่อิงไม่มีอารมณ์ใดๆ เธอไม่ได้สอบสวน ไม่ได้โกรธ เพียงแค่หยิบเครื่องสื่อสารที่เชื่อมต่อกับช่องสัญญาณพิเศษบนโต๊ะขึ้นมา

“ทีมคมมีดราตรี ฟังคำสั่งของฉัน”

ปลายสายมีเสียงตอบรับที่เด็ดขาดดังขึ้น “ครับ!”

“ร่วมมือกับหน่วยลาดตระเวนในเมืองทั้งหมด ปิดล้อมที่หลบภัยทั้งหมดทันที” น้ำเสียงของเย่อิงไม่เร็ว แต่คนข้างๆ กลับได้ยินความโกรธและจิตสังหารที่แฝงอยู่ในคำพูด

“เป้าหมาย ผู้ที่จงใจปล่อยข่าวลือ ทำลายขวัญกำลังใจทั้งหมด”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังให้เวลาอีกฝ่ายได้ตั้งตัว แล้วถึงได้เอ่ยออกมาสองสามคำสุดท้าย

“ไม่ต้องไต่สวน ประหาร ณ ที่เกิดเหตุ”

บรรยากาศในห้องบัญชาการลดลงถึงจุดเยือกแข็ง

ประหาร ณ ที่เกิดเหตุ

ไม่ต้องไต่สวน

สองสามคำนี้มีความหมายอะไร ทุกคนที่ได้ยินก็รู้สึกหนาวเยือก

“หัวหน้าเย่อิง…” รองผู้บัญชาการคนหนึ่งริมฝีปากขยับ อยากจะพูดอะไร แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

เย่อิงไม่ได้หันกลับมา สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ พื้นที่สีแดงที่เป็นตัวแทนของฝูงซอมบี้นั้น เกือบจะสัมผัสกับแนวป้องกันชั้นนอกสุดของเมืองใหม่แล้ว

“ปฏิบัติตามคำสั่ง”

เสียงของเธอเรียบง่าย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่ความสงบนิ่งแบบนี้ กลับยิ่งทำให้คนรู้สึกกดดัน

“ก่อนที่เจ้านายจะจากไป ได้มอบอำนาจบัญชาการสูงสุดให้ฉัน รวมถึงอำนาจในการจัดการกับภัยคุกคามทั้งหมดในเมือง”

“ตอนนี้ ฉันตัดสินว่านี่คือภัยคุกคาม”

เย่อิงหันกลับมา สายตากวาดผ่านใบหน้าของทุกคน

“ใครมีข้อโต้แย้ง?”

ไม่มีใครพูดอะไร

ในช่วงเวลาที่ฝูงซอมบี้ประชิดเมืองเช่นนี้ การสั่นคลอนภายในใดๆ ก็อาจจะทำให้พังทั้งกระดาน

วิธีการของเย่อิงถึงจะโหดเหี้ยม แต่ในขณะนี้ กลับเป็นทางเลือกที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียว

“ทำงานต่อไป”