ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 194 - ความยุติธรรมจากฟากฟ้า! ฝูงซอมบี้ถูกระเบิดจนงง!

บทที่ 194 – ความยุติธรรมจากฟากฟ้า! ฝูงซอมบี้ถูกระเบิดจนงง!

“คุณใช้เป็นเหรอ?” หลินโม่มองไปยังทหารผ่านศึกที่ตื่นเต้นจนตัวสั่น
“รายงานเจ้านาย! เป็น! เป็นมากเลยครับ!” ทหารผ่านศึกยืดตัวตรงทันที เสียงดังกังวาน “ตอนที่ผมเป็นทหารก็เป็นพลปืนใหญ่! 82 มม. คือเพื่อนเก่าของผม!”
“ดีมาก” หลินโม่พยักหน้า “ให้เวลาคุณหนึ่งนาที สอนพวกเขา แล้วยิงกระสุนทั้งหมดออกไปให้ผม”
“รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!” ทหารผ่านศึกทำความเคารพแบบทหารอย่างมีมาตรฐาน หันกลับมาตะโกนใส่เหล่าทหารที่ยังคงยืนอึ้งอยู่รอบข้าง
“มองอะไรกันอยู่! ไม่เคยเห็นปืนใหญ่เหรอ! มาสองสามคน เอาแผ่นฐานมาให้ผม หาที่ที่แข็งแรงและเรียบวางลง!”
“คุณ! แล้วก็คุณ! ติดตั้งท่อยิงกับขาตั้ง! เร็วเข้า!”
“ลังกระสุนอยู่ไหน? งัดเปิด! ติดชนวนให้หมด!”
ทหารผ่านศึกเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ท่าทางที่ปกติจะดูเกียจคร้านหายไป ความเป็นทหารที่ถูกสลักไว้ในกระดูกแสดงออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย
ภายใต้การบัญชาการของเขา เหล่าทหารเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ
แผ่นฐานสี่เหลี่ยมที่หนักอึ้งถูกกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ส่งเสียงทึบ
ท่อยิงถูกติดตั้งบนขาตั้ง ปากกระบอกปืนเอียงขึ้นฟ้าเป็นมุมใหญ่
ไม่นาน ปืนครก 82 มม. ใหม่เอี่ยมสิบกระบอก ก็ถูกจัดเป็นแนวปืนใหญ่ง่ายๆ บนที่ว่างหลังกำแพง
“ดูให้ดี! นี่เรียกว่ามาตรวัดมุม ใช้ปรับซ้ายขวา สูงต่ำ! นี่เรียกว่าระดับน้ำ ต้องให้ฟองอากาศอยู่ตรงกลาง ไม่อย่างนั้นกระสุนไม่รู้จะบินไปไหน!” ทหารผ่านศึกพลางตะโกนอธิบาย พลางปรับพารามิเตอร์การยิงของปืนกระบอกแรกอย่างรวดเร็ว
“กระสุน! เอามา!”
ทหารคนหนึ่งอุ้มกระสุนปืนครกสีเขียวเข้มรูปทรงแกนหมุนวิ่งเข้ามา
“เห็นไหม ครีบหางมีดินขับ ยิงไกลเท่าไหร่ ดินขับก็ใส่เยอะเท่านั้น! พวกเราจะยิงไปข้างหลังสุด ใส่ดินขับให้หมด!”
ทหารผ่านศึกบรรจุดินขับเสริมสองสามชุดไว้ที่หางกระสุนอย่างชำนาญ จากนั้นก็ประคองกระสุน เล็งไปที่ปากกระบอกปืน
“ทุกคนอุดหู!”
เขาตะโกนประโยคสุดท้าย แล้วก็ปล่อยมือ
กระสุนเลื่อนลงไปตามผนังด้านในที่เรียบของท่อยิง
ตุ้ม!
เสียงทึบที่แตกต่างจากเสียงปืนและเสียงระเบิดใดๆ ดังออกมาจากท่อยิง
ตัวปืนถอยหลังอย่างแรง กระแทกเข้ากับแผ่นฐานอย่างหนัก
กระสุนลูกหนึ่งส่งเสียงแหลมสูง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นมุมชัน วาดเส้นโค้งที่มองไม่เห็นในท้องฟ้ายามค่ำคืน บินไปยังข้างหลังสุดของฝูงซอมบี้ไกลออกไป
ทุกคนต่างกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ ยืดคอ มองไปยังระยะไกล
ผ่านไปสิบกว่าวินาที
ในฝูงซอมบี้ข้างหลังสุดที่อยู่ห่างจากกำแพงเกือบสามกิโลเมตร ลูกไฟขนาดใหญ่ลูกหนึ่งก็บานสะพรั่งขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ผ่านไปอีกสองสามวินาที เสียงระเบิดทึบถึงได้มาถึงช้าๆ
บึ้ม!
ณ จุดตกกระทบของกระสุน ช่องว่างขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสิบเมตรถูกเคลียร์ว่างในทันที ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ธรรมดาหรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ปะปนอยู่ ก็ถูกคลื่นกระแทกและสะเก็ดระเบิดที่บ้าคลั่งฉีกเป็นชิ้นๆ
คลื่นอากาศจากการระเบิด ถึงกับพัดพาเอาซอมบี้ในรัศมีหลายสิบเมตรล้มลงไป
หลังกำแพง เงียบกริบ
“ฉัน… เชี่ย…”
ไม่รู้ว่าใคร ใช้เสียงที่เหมือนละเมอ พ่นออกมาสองคำ
ครั้งนี้ จุดไฟแห่งอารมณ์ของทุกคนโดยสิ้นเชิง
“ได้ผล! ได้ผล!”
“โดนแล้ว! พวกเรายิงไปถึงบ้านพวกมันแล้ว!”
“พลปืนใหญ่โคตรเทพ!”
ใบหน้าของทหารผ่านศึกแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาตบท่อยิง ตะโกนใส่เหล่าทหารข้างหลัง “ยังจะอึ้งอะไรกันอยู่! ยิงให้ฉัน!”
“ปืนทุกกระบอก เป้าหมายพื้นที่รูปพัดข้างหลัง ยิงเร็วสามนัด!”
“ยิง!”
ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!
เสียงกระสุนออกจากท่อยิงที่หนักหน่วง เหมือนเสียงหัวใจของสนามรบ เริ่มดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ
เหล่าทหารสองคนหนึ่งกลุ่ม คนหนึ่งรับผิดชอบปรับมุม อีกคนรับผิดชอบบรรจุกระสุน
พวกเขาจากที่ตอนแรกมือไม้พันกัน ไม่นานก็ชำนาญขึ้น
กระสุนปืนครกทีละลูกถูกใส่เข้าไปในท่อยิง จากนั้นก็ส่งเสียงหวีดหวิวบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
ท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับมีฝนดาวตกที่ประกอบด้วยเหล็กกล้าที่อันตรายถึงชีวิตตกลงมา
ข้างหลังฝูงซอมบี้ไกลออกไป กลายเป็นเขตกับระเบิดโดยสิ้นเชิง
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
การระเบิดต่อเนื่องกัน ราวกับเสียงฟ้าร้องดังขึ้นในพื้นที่นั้น
พื้นดินถูกไถซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดินสีดำผสมกับซากซอมบี้ถูกพัดขึ้นไปสูงครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็ตกลงมา แล้วก็ถูกการระเบิดครั้งต่อไปพัดขึ้นไปอีก
กองหลังของฝูงซอมบี้ที่เดิมทีก็ยังพอจะมีระเบียบ ถูกการโจมตีจากฟากฟ้านี้ระเบิดจนวุ่นวายโดยสิ้นเชิง
พวกมันหาศัตรูไม่เจอ ทำได้เพียงเดินวนไปมาอย่างสับสน หรือถูกคลื่นกระแทกจากการระเบิดขับไล่ วิ่งไปมาเหมือนแมลงวันหัวขาด
เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ เสียงนั้นไม่มีความสงบนิ่งและมั่นคงเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับสั้นและแหลมสูง เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและวุ่นวายที่ไม่อาจปิดบังได้
เห็นได้ชัดว่า การโจมตีระยะไกลที่เกินความเข้าใจนี้ ทำให้ผู้บัญชาการที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ก็สับสนเช่นกัน
ภายใต้คำสั่งที่วุ่นวาย การบุกของฝูงซอมบี้ก็พังทลายโดยสิ้นเชิง
กองหน้าของฝูงซอมบี้ถูกกับระเบิดและจรวดยิงระเบิดจนไม่สามารถรุกคืบได้ กองหลังของฝูงซอมบี้ก็ถูกปืนครกระเบิดจนอลหม่าน
ฝูงซอมบี้แสนตัวที่น่ากลัว ในขณะนี้ถูกระเบิดจนงงโดยสิ้นเชิง
สายตาของหลินโม่คมกริบ ออกคำสั่งอีกครั้ง “หน่วยเฟยโส่วหยุดโจมตี เปลี่ยนเป็นโหมดค้นหา เปรียบเทียบกับข้อมูลภาพที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ หาหน่วยบัญชาการนั้นออกมาให้ผม!”
“รับทราบ!”
ในช่องสัญญาณของหน่วยเฟยโส่ว มีเสียงตอบรับที่พร้อมเพรียงกันดังขึ้นสิบกว่าเสียง
นักบินทุกคนเปลี่ยนสมาธิจากการระเบิดในพื้นที่กว้าง มาอยู่ที่หน้าจอเล็กๆ ตรงหน้า
ภาพในหน้าจอเปลี่ยนแปลงไม่หยุด พื้นดินไกลออกไปถูกเปลวไฟจากการยิงปืนใหญ่จุดสว่างขึ้นเป็นครั้งคราว ควันและซากศพทำให้ทัศนวิสัยแย่มาก
“ทุกหน่วยยกระดับความสูง มองลงมาจากข้างบน ระวังจุดรวมตัวของฝูงซอมบี้ที่ผิดปกติ”
เสียงของหลี่เหว่ยดังขึ้นในช่องสัญญาณ เขากับทีมคมมีดราตรีลาดตระเวนเสร็จแล้ว กลับเมืองอย่างราบรื่น และไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตาย
ข้อมูลที่พวกเขานำกลับมา โดยเฉพาะข้อมูลภาพ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการค้นหาหน่วยบัญชาการของฝูงซอมบี้
โดรนสิบกว่าลำยกระดับความสูงขึ้นไปร้อยเมตรทันที
จากความสูงนี้ มองลงไป ทั้งสนามรบข้างหลังวุ่นวายไปหมด
จุดตกกระทบของปืนครกไม่มีกฎเกณฑ์ แต่กลับครอบคลุมทั้งพื้นที่ ซอมบี้ถูกระเบิดจนกระจัดกระจาย มองไม่เห็นการรวมตัวที่มีประสิทธิภาพใดๆ
“เป้าหมายวุ่นวายเกินไป หาหน่วยที่น่าสงสัยไม่เจอ”
นักบินคนหนึ่งรายงาน เสียงของเขาค่อนข้างร้อนรน
“เขต C ไม่พบ เป็นแค่แมลงวันหัวขาด”
“เขต D ก็เหมือนกัน พวกมันกำลังเดินวนไปมา”
ข้อมูลถูกรวบรวมเข้ามาไม่หยุด แต่ผลลัพธ์กลับน่าผิดหวัง
ผู้บัญชาการคนนั้นเหมือนหยดน้ำที่ละลายลงไปในทะเล ในฝูงซอมบี้ที่วุ่นวายนับหมื่นตัว ไม่มีทางหาเจอเลย
หลินโม่ยืนอยู่หลังกำแพง ไม่ได้เร่ง
เขาเพียงแค่มองดูพื้นที่ที่ถูกเปลวไฟจากปืนใหญ่ครอบคลุมไกลออกไป ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
ในขณะนั้นเอง
เสียงกรีดร้องที่คุ้นเคยนั้น ก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของฝูงซอมบี้อีกครั้ง
แต่แตกต่างจากก่อนหน้านี้ ครั้งนี้เสียงกรีดร้องสั้นและวุ่นวาย ข้างในเจือไปด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดบังได้
“เจอแล้ว!”
เสียงของเฉินจิ้งดังขึ้นในช่องสัญญาณ เจือไปด้วยความดีใจและความโล่งใจเล็กน้อย