ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 197 - สู้จนเลือดหยดสุดท้าย! ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม!

บทที่ 197 – สู้จนเลือดหยดสุดท้าย! ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม!

กระสุนปืนครกสามสิบนัดรอบที่สาม ครอบคลุมพื้นที่เล็กๆ นั้นอย่างแม่นยำ
บึ้ม—
ครั้งนี้เสียงระเบิด ไม่ใช่เสียงฟ้าร้องต่อเนื่องกันอีกต่อไป แต่เหมือนพื้นดินทั้งหมดถูกค้อนยักษ์ทุบทีหนึ่ง
ในทันที พื้นที่ที่ถูกล็อกเป้านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างถูกพลังงานที่รุนแรงที่สุดฉีกและระเหยไป
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แขนยักษ์ที่ใช้ซากศพของตัวเองปกป้องผู้บัญชาการ พร้อมกับกำแพงเลือดเนื้อที่กองซ้อนกันอยู่รอบๆ ในวินาทีแรกของการระเบิด ก็กลายเป็นถ่านและหมอกเลือดที่ลอยว่อนไปทั่วท้องฟ้า
กองเนื้อที่ผิดรูปซึ่งกำลังจะตายนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
ในขณะที่มันถูกลบไปโดยสิ้นเชิง เสียงกรีดร้องแห่งความตายที่ดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบ ก็หยุดลงกะทันหัน
ทั้งโลก ราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
เสียงปืนใหญ่, เสียงปืน, เสียงคำราม ทั้งหมดหายไป
ซอมบี้นับหมื่นตัวที่กำลังบุกกำแพงอย่างบ้าระห่ำ เหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย หยุดลงพร้อมกัน
เวลา ในขณะนี้แข็งตัว
บนกำแพง ทหารหนุ่มคนหนึ่งมองดูภาพที่ประหลาดนี้ หยุดยิงโดยสัญชาตญาณ พึมพำกับตัวเอง
“จบแล้วเหรอ?”
ไม่มีใครตอบเขา
ทุกคนต่างกลั้นหายใจ มองดูทะเลสีดำที่หยุดนิ่งนั้น หัวใจเต้นระรัว
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
ความเงียบที่น่าอึดอัด ถูกเสียงคำรามที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมทำลาย
“โฮก—!!!”
ไม่ใช่ตัวเดียว แต่เป็นซอมบี้นับพันนับหมื่นตัว ระเบิดเสียงคำรามออกมาพร้อมกัน
สติสุดท้ายในร่างกายของพวกมัน มลายไปพร้อมกับการตายโดยสิ้นเชิงของผู้บัญชาการ
แต่คำสั่งสุดท้าย “บุกจนตาย” เหมือนตราประทับ ถูกสลักไว้ในสัญชาตญาณที่ดั้งเดิมที่สุดของพวกมัน
ทะเลสีดำที่หยุดนิ่ง เดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ การบุกของพวกมันยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม
พวกมันไม่ใช่กองทัพอีกต่อไป แต่เป็นภัยธรรมชาติที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
“ยิง!” เถี่ยซานตะโกนลั่น เสียงบิดเบี้ยวเพราะความกลัวและความโกรธ “ยิง!!”
เสียงอาวุธทุกชนิดดังขึ้นอีกครั้ง ผสานกันรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ก่อนหน้านี้
แต่ครั้งนี้ แนวป้องกันที่รุนแรง กลับไม่สามารถชะลอฝีเท้าของฝูงซอมบี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป
คลื่นสีดำ กระแทกเข้ากับกำแพง
ตุ้ม!
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แขนยักษ์ตัวแรก ใช้ไหล่ของมันกระแทกกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่หนาหนักอย่างแรง
เสียงทึบดังสนั่น ทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่บนกำแพงเท้าชาไปหมด
ผิวของกำแพง แตกเป็นรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม
ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แขนยักษ์ที่มากกว่ามาถึงแล้ว
พวกมันไม่ได้ใช้หมัดอีกต่อไป แต่ใช้ทั้งร่างกาย กระแทกกำแพงครั้งแล้วครั้งเล่า
กำแพงกำลังร้องโหยหวน
คลื่นซอมบี้ธรรมดาตามมาติดๆ
พวกมันเบียดเสียดกันที่มุมกำแพง ถูกเพื่อนข้างหลังผลักดัน ร่างกายถูกบีบจนผิดรูป กระดูกส่งเสียงแตกที่น่าขนลุก
ซอมบี้ข้างหน้าถูกบีบจนตาย ซอมบี้ข้างหลังเหยียบศพของพวกมันเข้ามาต่อ
หนึ่งชั้น, สองชั้น, สามชั้น…
ทางลาดที่กองด้วยซากศพ เริ่มเติบโตอย่างรวดเร็วใต้กำแพง
“อย่าไปสนไอ้ตัวใหญ่พวกนั้น! ทีมคมมีดราตรีจะจัดการ!” นายทหารคนหนึ่งตะโกนจนคอแหบ “โยนระเบิดมือลงไป! ระเบิดกองซากศพพวกนั้น! อย่าให้พวกมันปูทางขึ้นมาได้!”
เหล่าทหารปลดระเบิดมือทีละลูกจากเอว ดึงสลัก โยนไปยังกองซากศพที่กำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ ใต้กำแพง
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
การระเบิดทำให้ซากศพกระจัดกระจาย ชะลอความเร็วในการเพิ่มความสูงของทางลาดซากศพชั่วคราว
แต่จำนวนของฝูงซอมบี้ มากเกินไป
ระเบิดเปิดช่องว่าง ก็มีซากศพที่มากกว่าเข้ามาเติมเต็มทันที
“ไม่มีกระสุนแล้ว! ผมไม่มีกระสุนแล้ว!” พลยิงปืนกลหนักคนหนึ่งตะโกนอย่างสิ้นหวัง
ลังกระสุนข้างๆ เขาว่างเปล่าแล้ว ลำกล้องปืนที่แดงก่ำส่งกลิ่นไหม้
“RPG! นัดสุดท้ายแล้ว!”
“เชื้อเพลิงเครื่องพ่นไฟของผมก็ใกล้หมดแล้ว!”
ความตื่นตระหนกเริ่มแพร่กระจาย
การกดดันด้วยกำลังยิงก่อนหน้านี้ สิ้นเปลืองกระสุนอย่างที่ไม่อาจจินตนาการได้
และตอนนี้ ความคลั่งครั้งสุดท้ายของฝูงซอมบี้ เพิ่งจะเริ่มต้น
“ทุกคนตกใจอะไร!” เสียงของเย่อิงดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย เธอไม่รู้ว่าขึ้นมาอยู่บนกำแพงตั้งแต่เมื่อไหร่ “ไปข้างหลังขนมา! เจ้านายเติมยุทโธปกรณ์อีกแล้ว!”
การเคลื่อนไหวของทุกคนหยุดลง หันกลับไปมองอย่างแรง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้างๆ ภูเขายุทโธปกรณ์ที่เล็กลงไปครึ่งหนึ่ง มีลังไม้ใหม่เอี่ยมกองใหญ่ปรากฏขึ้นอีกกอง
ใหญ่กว่าครั้งไหนๆ ก่อนหน้านี้
“ยังจะอึ้งอะไรกันอยู่!” ทหารผ่านศึกวิ่งมาจากแนวปืนใหญ่ เขาเตะลังหนึ่งเปิด ข้างในเป็นสายกระสุนปืนกลหนักที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
เขาอุ้มขึ้นมาลังหนึ่ง ตะโกนว่า “ใครไม่มีกระสุนมาเอา! ให้ไอ้พวกสัตว์ประหลาดนี่ได้เห็นว่าอะไรคือพลังยิงไม่จำกัด!”
เหล่าทหารที่สิ้นหวัง ความหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งในแววตา
“ในลังผมนี่เป็นแม็กกาซีน M4! เต็มลังเลย!”
“ระเบิดมือ! ทั้งหมดเป็นแบบสับปะรด!”
“นี่มันอะไร? ลำกล้องปืน? ลำกล้องปืนสำรอง! พลปืนกล! ลำกล้องปืนสำรองของพวกคุณ!”
เหล่าทหารเปลี่ยนลำกล้องปืนที่ร้อนระอุ บรรจุสายกระสุนใหม่ สาดพายุโลหะมรณะออกไปอีกครั้ง
ตาชั่งแห่งชัยชนะ เอียงมาทางฝั่งมนุษย์อีกครั้ง
หลังจากสูญเสียผู้บัญชาการ แม้แต่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ก็ไม่สามารถสร้างภัยคุกคามที่ร้ายแรงได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซอมบี้ธรรมดา กำแพงสูงสิบเมตรคือขวากหนามที่พวกมันไม่มีวันข้ามผ่านได้ตลอดชีวิต!
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์บางส่วนสามารถบุกขึ้นกำแพงได้ แต่สิ่งที่พวกมันต้องเผชิญ คือทีมคมมีดราตรีที่เตรียมพร้อมอยู่
ในฐานะผู้ปลุกพลัง ความสามารถทางยุทธวิธีของทีมคมมีดราตรีแข็งแกร่งกว่าทหารธรรมดามาก
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์บุกขึ้นมา ก็ต้องโดนกระสุนหลายสิบนัด หรือแม้กระทั่งจรวดนัดหนึ่งก่อน แล้วก็ตามด้วยการโจมตีด้วยพลังพิเศษต่างๆ
พวกมันบุกขึ้นมายังไง ก็ตกลงไปอย่างนั้น
จากนั้น ปีกข้างของฝูงซอมบี้ก็เกิดแสงไฟที่รุนแรงขึ้นมา
หลังจากที่หลินโม่กลับมาก็ได้ติดต่อหน่วยผู้ปลุกพลังของฟางโจวและคนอื่นๆ ให้พวกเขาวนไปที่ประตูตะวันออกและใต้ของเมืองใหม่เพื่อรับเสบียง
ถังน้ำมันเต็ม, กระสุนก็ขนมาลังแล้วลังเล่า ตอนนี้ผู้บัญชาการซอมบี้ถูกกำจัด ฝูงซอมบี้ไร้หัว หน่วยผู้ปลุกพลังสองสามหน่วยนี้ก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
แสงสว่างแห่งชัยชนะ อยู่ใกล้แค่เอื้อม!
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงปืนค่อยๆ เบาบางลง
การบุกอย่างบ้าระห่ำของฝูงซอมบี้ ภายใต้ความได้เปรียบทางกำลังยิงที่แน่นอน ในที่สุดก็เริ่มพังทลาย
ทางลาดซากศพแห่งหนึ่ง เพราะทนรับน้ำหนักของซากศพที่ถูกระเบิดจนกลวงข้างใต้ไม่ไหว ก็ถล่มลงมาอย่างแรง
ซอมบี้นับสิบตัวที่กำลังปีนป่ายขึ้นไป ร่วงลงมาเหมือนเกี๊ยว ถูกเพื่อนที่บุกเข้ามาข้างหลังเหยียบจนเป็นเนื้อบด
การพังทลายเล็กๆ นี้ เหมือนเป็นชนวนที่ถูกจุดขึ้น
ปฏิกิริยาลูกโซ่เริ่มต้นขึ้น
กองซากศพที่มากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มถล่ม การบุกที่เกือบจะถึงกำแพง ก็พังทลายลงในทันที
ซอมบี้ที่สูญเสียเป้าหมาย เดินวนไปมาอย่างวุ่นวายใต้กำแพง เบียดเสียดเหยียบย่ำกันเอง
แรงกดดันที่น่าอึดอัด ในขณะนี้หายไปโดยสิ้นเชิง