ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 214 - คุณต้องการอะไร ประเทศจะให้สิ่งนั้น

บทที่ 214 – คุณต้องการอะไร ประเทศจะให้สิ่งนั้น

การประชุมเพิ่งจะสิ้นสุดลง โทรศัพท์ในห้องทำงานของจ้าวเจิ้นกั๋วก็ดังขึ้น
ปลายสายคือเสียงของเลขานุการนายพล สั้นและชัดเจน
“พลโทจ้าว ทีมโครงการ ‘ผานกู่’ จัดตั้งขึ้นแล้ว คำสั่งแต่งตั้งท่านมีผลทันที”
“เอกสารมอบอำนาจและรายชื่อบุคลากรที่เกี่ยวข้อง จะถูกส่งไปยังเครื่องสื่อสารเข้ารหัสของท่านในอีกห้านาที”
“ท่านผู้นำสั่งการว่า เป้าหมายเดียวของทีมโครงการ คือการสนับสนุนความต้องการของคุณหลินโม่อย่างเต็มที่ ไม่เกี่ยงราคา, ไม่ถามกระบวนการ”
จ้าวเจิ้นกั๋วถือหูโทรศัพท์ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น
“เข้าใจแล้ว”
หลังจากวางสาย เขาไม่รอช้าแม้แต่น้อย รีบโทรหาหลินโม่ทันที
ครั้งนี้ เสียงของเขาไม่มีความลังเลหรือสับสนเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงแบบทางการล้วนๆ
“คุณหลิน ผมจ้าวเจิ้นกั๋ว”
“ข้อเสนอของคุณ เราตกลง”
“ดีมาก” หลินโม่ไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้ ตอบรับอย่างสงบนิ่ง
“ไม่เพียงแค่นั้น” จ้าวเจิ้นกั๋วพูดต่อ “เพื่อความสะดวกในการร่วมมือเชิงลึกในอนาคต เราได้จัดตั้งทีมโครงการพิเศษขึ้นมา ชื่อรหัส ‘ผานกู่’ โดยผมรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีม รับผิดชอบการติดต่อกับคุณโดยเฉพาะ”
“อำนาจของทีมโครงการนี้ สามารถสั่งการทรัพยากรด้านอุตสาหกรรมและกลาโหมที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในประเทศได้โดยตรง”
หลินโม่ที่อยู่ปลายสาย เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบไม่สังเกตเห็น
เขาแค่ต้องการจะทำการค้า แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเปิดช่องทาง VIP ให้โดยตรง
ทีมโครงการ “ผานกู่” แค่ชื่อก็บอกได้ถึงความสำคัญและความมุ่งมั่นของกองทัพแล้ว
การกระทำนี้ เกินความคาดหมายของเขาไปจริงๆ
“พูดอีกอย่างก็คือ คุณหลิน” น้ำเสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วเจือความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่ “จากนี้ไป คุณต้องการอะไร ก็ทำรายการมาได้เลย ตราบใดที่ประเทศนี้มี เราจะหามาให้คุณ ถ้าประเทศนี้ไม่มี เราก็จะสร้างให้คุณ!”
“ผมต้องการรายการโดยละเอียด” จ้าวเจิ้นกั๋วเสริม “ยิ่งละเอียดยิ่งดี รวมถึงรุ่น, จำนวน, และข้อมูลทางเทคนิค แบบนี้เราถึงจะสามารถรวบรวมของให้คุณได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด”
หลินโม่พิงหน้าต่าง สีหน้าสงบนิ่ง
“ได้ งั้นคุณจดเลย”
“อย่างแรก ผมต้องการอาวุธยุทโธปกรณ์ เพื่อใช้รับมือกับการต่อสู้ครั้งต่อไป”
จ้าวเจิ้นกั๋วที่อยู่ปลายสาย มีสมาธิขึ้นมาทันที ปากกาในมือเตรียมพร้อมอยู่บนสมุดบันทึกแล้ว
“ปืนกลหนักหนึ่งร้อยกระบอก พร้อมกระสุนห้าแสนนัด”
ปลายปากกาของจ้าวเจิ้นกั๋วขีดเขียนบนกระดาษ บันทึกตัวเลขแรก
“ปืนไรเฟิลอัตโนมัติห้าร้อยกระบอก กระสุนหนึ่งล้านนัด”
ปลายปากกายังคงขยับ แต่ลมหายใจของจ้าวเจิ้นกั๋ว เผลอกลั้นไปโดยไม่รู้ตัว
“เครื่องยิงลูกระเบิดอัตโนมัติหนึ่งร้อยกระบอก ลูกระเบิดหนึ่งหมื่นนัด”
“จรวดต่อสู้รถถัง ห้าสิบกระบอก กระสุนเจาะเกราะ, กระสุนอเนกประสงค์ อย่างละหนึ่งพันนัด”
“ระเบิดมือ, แบบสะเก็ด, แบบเพลิง, แบบแสงเสียง อย่างละหนึ่งหมื่นลูก”
เสียงขีดเขียนเงียบไป
ปลายสายเงียบไปอย่างน่าประหลาด ได้ยินเพียงเสียงหายใจที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ของจ้าวเจิ้นกั๋ว
ผ่านไปหลายวินาที เสียงที่แหบแห้งของเขาถึงจะดังขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณหลิน… คุณแน่ใจนะว่าเป็นจำนวนนี้?”
สมองของจ้าวเจิ้นกั๋วค่อนข้างจะมึนงง
ถึงแม้เราจะตัดสินใจสนับสนุนคุณ แต่จำนวนนี้มันจะแปลกไปหน่อยไหม?
แค่กระสุนปืนไรเฟิลหนึ่งล้านนัด ก็เพียงพอที่จะสนับสนุนกองพันเสริมกำลังเต็มอัตราให้ทำสงครามเฉพาะส่วนที่มีความรุนแรงสูงได้แล้ว
กระสุนปืนกลหนักห้าแสนนัด ยิ่งสามารถเปลี่ยนพื้นที่หน้าแนวรบให้กลายเป็นพายุโลหะได้เลย
“คุณหลิน คุณอาจจะไม่เข้าใจความหมายของตัวเลขพวกนี้?” เสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วเจือความแปลกประหลาด “นี่มันเป็นจำนวนที่เพียงพอจะติดอาวุธให้กองพลหนึ่งกองเข้าสู่สมรภูมิที่มีความรุนแรงสูงได้เลยนะ!”
“ผมเข้าใจ” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย “ที่จริงแล้ว ผมว่าจำนวนนี้อาจจะไม่พอด้วยซ้ำ”
จ้าวเจิ้นกั๋วรู้สึกว่าขมับของตัวเองกำลังเต้นตุบๆ
ไม่พอ?
“รายการพวกนี้เป็นแค่ชุดแรก” เสียงของหลินโม่ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของจ้าวเจิ้นกั๋วโดยสิ้นเชิง
“ชุดแรก?”
“ใช่” น้ำเสียงของหลินโม่สงบนิ่ง “นี่พิจารณาว่าพวกคุณต้องใช้เวลาและขั้นตอนในการขนส่ง ก็เลยขอแค่นี้”
ขอแค่นี้…
จ้าวเจิ้นกั๋วถึงกับพูดไม่ออก
“นอกจากนี้ ผมจะพึ่งพาของสำเร็จรูปจากพวกคุณตลอดไปไม่ได้ มันไม่เป็นจริง แล้วก็ประสิทธิภาพต่ำเกินไป” หลินโม่ไม่สนใจว่าจ้าวเจิ้นกั๋วจะคิดอย่างไร พูดต่อไปว่า “ผมเตรียมจะเสริมความสามารถในการผลิตของตัวเอง”
“ผมต้องการสายการผลิตกระสุนประกอบใหม่แบบง่ายๆ รวมถึงวัตถุดิบอย่างปลอกทองแดง, แก๊ป, ดินขับ และหัวกระสุน ยิ่งเยอะยิ่งดี”
“ผมต้องการเอทานอลบริสุทธิ์สำหรับอุตสาหกรรม, กรดซัลฟิวริกเข้มข้น, กรดไนตริกเข้มข้น… พวกนี้เป็นสารเคมีพื้นฐานในการผลิตวัตถุระเบิดแรงสูง”
“ผมต้องการแท่งโลหะผสมทังสเตน, ไทเทเนียม, และแรร์เอิร์ธ เพื่อใช้ในการผลิตชิ้นส่วนเจาะเกราะพิเศษบางอย่าง”
“นอกจากนี้ ยังมีอุปกรณ์อุตสาหกรรมด้วย”
“เครื่องจักร CNC ห้าแกน ความแม่นยำยิ่งสูงยิ่งดี อย่างน้อยสิบเครื่อง”
“เครื่องพิมพ์สามมิติแบบใช้แสงระดับอุตสาหกรรม ก็เอาสิบเครื่องเหมือนกัน”
“เครื่องตัดเลเซอร์กำลังสูง, เครื่องอัดแรงขนาดใหญ่…”
ทุกครั้งที่หลินโม่พูดออกมาหนึ่งอย่าง จ้าวเจิ้นกั๋วก็รู้สึกว่าปากกาในมือหนักขึ้นหนึ่งส่วน
นี่ไม่ใช่แค่การสร้างโรงงานเล็กๆ แล้ว แต่มันคือการสร้างระบบอุตสาหกรรมสรรพาวุธที่ครบวงจร!
ตามหลักแล้ว ถ้ามีใครกล้าขอของแบบนี้จากประเทศชาติ คงจะต้องถูกเชิญไปดื่มน้ำชาแน่นอน
แต่คนที่จ้าวเจิ้นกั๋วเผชิญหน้าอยู่ คือหลินโม่
คือคนที่นายพลสั่งด้วยตัวเองว่าต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่
“ของพวกนี้ เราจัดหาให้ได้” จ้าวเจิ้นกั๋วสูดหายใจเข้าลึกๆ สวมบทบาทหัวหน้าทีมโครงการ “ผานกู่” “แต่ต้องใช้เวลา โดยเฉพาะเครื่องจักรอุตสาหกรรมที่ล้ำสมัยพวกนั้น การจัดสรรและการขนส่งต้องมีแผนการที่รอบคอบ”
“ผมเข้าใจ” คำตอบของหลินโม่ก็ตรงไปตรงมาเช่นกัน “ข้าวต้องกินทีละคำ เอาอาวุธยุทโธปกรณ์ชุดแรกมาให้ผมก่อน”
“อันนี้ง่าย” จ้าวเจิ้นกั๋วรับปากทันที “ฐานทัพที่คุณไปครั้งที่แล้ว ในคลังสินค้าก็มีของส่วนใหญ่ในรายการของคุณอยู่แล้ว ผมจะออกคำสั่งเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขาเตรียมของให้คุณ”
“เรื่องการขนส่ง…”
“เหมือนเดิม” หลินโม่ขัดจังหวะเขา “ผมไปรับเอง”
“ได้” จ้าวเจิ้นกั๋วตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“สิบห้านาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์จะรอคุณอยู่ที่เดิม”
“ได้” หลินโม่เปลี่ยนเรื่อง “ต่อไป คือของชุดที่สองที่ผมต้องการ”
“หา? ยังมีอีกเหรอ?”
เสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วสูงขึ้นแปดระดับ
นี่เพื่อน นายกล้าขอจริงๆ นะ
มองดูรายการ ของชุดแรกเป็นอาวุธสำหรับทหารราบ จัดอยู่ในประเภทอาวุธเบา งั้นชุดที่สองนี้ คงจะต้องเป็นอาวุธหนักแล้วล่ะสิ
รถถัง?
หรือเครื่องบินรบ?
จ้าวเจิ้นกั๋วเริ่มลำบากใจ
ถ้าหลินโม่ต้องการเครื่องบินกับรถถังจริงๆ เขาจะให้หรือไม่ให้ดี
ถ้าไม่ให้ นายพลก็บอกแล้วว่าต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่
แต่ถ้าให้ ลักษณะของเรื่องมันก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
โชคดีที่คำพูดต่อมาของหลินโม่ทำให้จ้าวเจิ้นกั๋วโล่งใจ
“ผมต้องการเรดาร์บางส่วนมาทำการทดลอง” หลินโม่กล่าว “เรดาร์คลื่นมิลลิเมตรสำหรับพลเรือนแบบนี้ผมไปหาเองได้ คุณแค่ให้เรดาร์แบบเฟสอาร์เรย์ที่ปลดระวางแล้วมาให้ผมก็พอ”