ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 222 - ศาสตราจารย์เฉิน: วัสดุศาสตร์? นั่นมันของถนัดของผมเลย!

บทที่ 222 – ศาสตราจารย์เฉิน: วัสดุศาสตร์? นั่นมันของถนัดของผมเลย!

หวังเหวินปินมาถึง “เขตใจกลาง” ของสถาบันวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรก
ที่นี่แตกต่างจากโรงงานสรรพาวุธที่เขาดูแลโดยสิ้นเชิง
โรงงานสรรพาวุธคือกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนที่นี่ คือความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์
บนไวท์บอร์ดเขียนเต็มไปด้วยสูตรและภาพร่างที่หนาแน่น, บนโต๊ะกองไปด้วยเสาอากาศเรดาร์ที่ถูกถอดชิ้นส่วนและส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ, บนหน้าจอคอมพิวเตอร์สเปคสูงหลายเครื่อง กระแสข้อมูลราวกับน้ำตกไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
กลิ่นที่ผสมกับบัดกรีในอากาศ ทำให้เขาที่ทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรกลรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
มุมห้องทดลอง ศาสตราจารย์เฉินจิ่งกำลังล้อมรอบโครงเหล็กขนาดใหญ่ พูดคุยอย่างดุเดือดกับคนหนุ่มหลายคน
บนโครงนั้น ติดตั้งเสาอากาศรูปจานที่ดูค่อนข้างเรียบง่าย สายเคเบิลหนาหลายเส้นเชื่อมต่อจากด้านหลังของเสาอากาศไปยังออสซิลโลสโคปเครื่องหนึ่ง
“ไม่ได้ อัตราขยายยังไม่พอ! สัญญาณรบกวนพื้นหลังแรงเกินไป เราจับสัญญาณที่มีประสิทธิภาพไม่ได้เลย!”
เสียงของศาสตราจารย์เฉินดังมาก ผมสีดอกเลาของเขายุ่งเหยิงราวกับรังนก
“ปรับปรุงอัลกอริทึมกรองสัญญาณอีกครั้ง! ผมต้องการแหล่งสัญญาณที่บริสุทธิ์กว่านี้!”
“ศาสตราจารย์เฉิน”
หลินโม่รออยู่ข้างๆ สักพัก ถึงจะหาโอกาสเอ่ยปากได้
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งหันกลับมา เห็นว่าเป็นหลินโม่ ความกระวนกระวายบนใบหน้าก็ลดลงเล็กน้อย
“คุณหลิน ท่านมาแล้ว เรื่องเรดาร์…”
“เรื่องเรดาร์ไม่รีบ” หลินโม่ขัดจังหวะเขา “วันนี้มาหาคุณเพื่ออีกเรื่องหนึ่ง”
เขาหันไปด้านข้าง เป็นสัญญาณให้หวังเหวินปินก้าวขึ้นมา
“เมื่อกี้ผมเสนอความต้องการกับวิศวกรหวัง อยากจะสร้างรถหุ้มเกราะ แบบนี้ทหารของเราจะได้ปลอดภัยยิ่งขึ้น แต่ในระหว่างการพูดคุย เราเจอปัญหาด้านวัสดุศาสตร์”
ศาสตราจารย์เฉินขยับแว่น
“วัสดุศาสตร์?”
เขาทวนคำนี้ซ้ำ ในดวงตาที่ขุ่นมัวของเขา บางสิ่งที่เงียบสงบมานานดูเหมือนจะถูกปลุกขึ้นมา
หวังเหวินปินรีบเล่าอุปสรรคทางเทคนิคเกี่ยวกับรถหุ้มเกราะของตัวเองให้ฟังอย่างละเอียด
ตั้งแต่การรับน้ำหนักของโครงรถ ไปจนถึงการดัดแปลงระบบช่วงล่าง และปัญหาเรื่องกำลังเครื่องยนต์ไม่พอ
สุดท้าย เขาสรุปว่า “ศาสตราจารย์ครับ หัวใจของปัญหาทั้งหมด ชี้ไปที่น้ำหนักของเกราะ ถ้าเรามีเหล็กอัลลอยที่เบากว่า แต่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งเท่ากัน ปัญหาทั้งหมดก็จะคลี่คลายได้ แม้แต่แชสซีของรถบรรทุกพลเรือน เราก็สามารถสร้างรถหุ้มเกราะที่มีคุณภาพได้”
หลังจากฟังคำบรรยายของหวังเหวินปินจบ ศาสตราจารย์เฉินจิ่งก็เงียบไปนาน
เขาไม่ได้ตอบทันที แต่หันกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
บนโต๊ะทำงานนั้น นอกจากส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ยังมีตัวอย่างโลหะและกระดาษร่างที่เขียนเต็มไปด้วยสูตรเคมีกระจัดกระจายอยู่
เขาดึงแฟ้มเอกสารที่ค่อนข้างเหลืองออกมาจากใต้กองแบบแปลน การกระทำระมัดระวัง ราวกับกำลังปัดฝุ่นของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
“เหล็กกล้าหุ้มเกราะ… ไม่ได้แตะต้องของสิ่งนี้นานแล้ว”
ศาสตราจารย์เฉินพึมพำเบาๆ เปิดแฟ้มเอกสาร ข้างในเป็นรายงานที่เขียนด้วยลายมือและแผนภาพโลหะที่ซับซ้อน
“ก่อนวันสิ้นโลก วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกชิ้นสุดท้ายที่ผมดูแลที่มหาวิทยาลัยตงไห่ ก็คือเรื่องการประยุกต์ใช้อัลลอยเอนโทรปีสูงในสภาพแวดล้อมที่รุนแรง”
เขาเงยหน้ามองหลินโม่และหวังเหวินปิน ใบหน้าปรากฏความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่
“เป้าหมายของเราตอนนั้น คือการวิจัยวัสดุชนิดใหม่สำหรับเปลือกนอกของยานดำน้ำลึก ข้อกำหนดก็คือ ความแข็งแรงสูงมาก, ความเหนียวแข็งแรงมาก, และต้องเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“การวิจัยมีความคืบหน้ามาก เราถึงกับทำตัวอย่างที่มีสูตรแตกต่างกันออกมาหลายชิ้น”
เสียงของศาสตราจราย์เฉินเจือความเสียดาย
“น่าเสียดาย โครงการดำเนินไปได้ครึ่งทาง วันสิ้นโลกก็มาถึง ข้อมูล, ตัวอย่างทั้งหมด ทิ้งไว้ที่ห้องทดลองของมหาวิทยาลัย”
ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นของหวังเหวินปิน ก็ถูกคำพูดนี้สาดน้ำจนเย็นเฉียบ
ทิ้งไว้แล้ว?
งั้นก็เปล่าประโยชน์สิ
“แต่ว่า…”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งเปลี่ยนเรื่อง เขาตบหัวตัวเอง
“ข้อมูลและตัวอย่างมันตายตัว แต่ความรู้มันมีชีวิต สูตรและกระบวนการทั้งหมด ยังคงอยู่ที่นี่”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“คุณหลิน วิศวกรหวัง พวกคุณมาได้จังหวะพอดี!”
“การวิจัยเรดาร์ซอมบี้ เจอแต่อุปสรรค ทำเอาผมปวดหัวไปหมด พอดีเลย เปลี่ยนบรรยากาศ มาทำของถนัดของผมหน่อย!”
ศาสตราจารย์เฒ่าผู้นี้ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ความรู้สึกท้อแท้ตอนที่วิจัยเรดาร์ก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง
เขาดึงใบสูตรออกมาจากแฟ้มเอกสาร ยื่นให้หวังเหวินปิน
“นี่คือสูตรที่สมบูรณ์ที่สุดของเราตอนนั้น ชื่อรหัส ‘ทะเลลึก’ ใช้โคบอลต์และโครเมียมเป็นพื้นฐาน เพิ่มโมลิบดีนัม, ทังสเตน, และธาตุหายากอย่างอิตเทรียมเล็กน้อย”
หวังเหวินปินมองชื่อสารเคมีที่ไม่คุ้นเคยบนใบสูตร รู้สึกเหมือนกำลังอ่านภาษาต่างดาว
แต่เขาก็จับประเด็นสำคัญได้อย่างเฉียบแหลม “ศาสตราจารย์ครับ อัลลอยชนิดนี้ ประสิทธิภาพเป็นยังไงครับ?”
“ประสิทธิภาพ?”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งหัวเราะออกมา เขาหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน
เปิดกล่องออก ข้างในมีแผ่นโลหะสีเทาเข้มขนาดเท่าฝ่ามือนอนอยู่อย่างเงียบๆ
แผ่นโลหะนี้ดูธรรมดามาก ผิวหน้ายังค่อนข้างหยาบ เหมือนเป็นผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูป
“นี่คือตัวอย่างที่ผมสร้างขึ้นมาใหม่ตามความทรงจำ ด้วยอุปกรณ์ที่มีอยู่ในสถาบันวิทยาศาสตร์ตอนนี้”
“เพราะขาดเตาหลอมสุญญากาศและเครื่องอัดแรงดันสูงที่เป็นกุญแจสำคัญ ประสิทธิภาพของมัน อาจจะไม่ถึงเจ็ดส่วนของแบบดั้งเดิมด้วยซ้ำ”
ศาสตราจารย์เฉินยื่นแผ่นโลหะนี้ให้หวังเหวินปิน
หวังเหวินปินรับมา ความรู้สึกที่ได้สัมผัสแปลกมาก
เห็นได้ชัดว่าเป็นโลหะ แต่กลับเบากว่าเหล็กกล้าที่มีขนาดเท่ากันอย่างน้อยหนึ่งในสี่
“โรงงานสรรพาวุธของคุณมีเครื่องปั๊มหรือเครื่องตัดแผ่นโลหะกำลังสูงไหมครับ?” ศาสตราจารย์เฉินถาม
“มีครับ!” หวังเหวินปินตอบทันที “เรามีเครื่องอัดไฮดรอลิกห้าสิบตัน!”
“ดี!”
ความสนใจของศาสตราจารย์เฉินจิ่งยิ่งสูงขึ้น
“ไป เราไปโรงงานสรรพาวุธกันตอนนี้เลย! ให้พวกคุณได้เห็นกับตา ว่าอะไรคือวัสดุเกราะที่แท้จริง!”
เขาพูดไปพลาง ถอดเสื้อกาวน์สีขาวบนตัวออก ก้าวเท้ายาวๆ ออกไปข้างนอก รีบร้อนกว่าหลินโม่และหวังเหวินปินเสียอีก
คณะเดินทางกลับมาถึงโรงงานสรรพาวุธอย่างรวดเร็ว
ข่าวแพร่กระจายออกไป คนงานที่กำลังยุ่งอยู่หลายคนก็พากันมามุงดู อยากจะเห็นว่าศาสตราจารย์ใหญ่จากสถาบันวิทยาศาสตร์จะทำอะไร
หวังเหวินปินควบคุมเครื่องอัดไฮดรอลิกห้าสิบตันด้วยตัวเอง วางแผ่นโลหะสีเทาเข้มนั้นลงบนแท่นเหล็กกล้าที่หนาหนักอย่างมั่นคง
“ผู้จัดการหวัง เบาๆ หน่อยนะ! อย่าทำของรักของศาสตราจารย์พังล่ะ!” คนงานที่คุ้นเคยกันล้อเล่น
หวังเหวินปินไม่ได้สนใจ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปิดเครื่องอัดไฮดรอลิก
“อื้ม—”
เสียงมอเตอร์ที่ทุ้มต่ำดังขึ้น หัวอัดไฮดรอลิกขนาดใหญ่ค่อยๆ กดลงมา
ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
“ลองใช้แรงดันห้าตันก่อน” ศาสตราจารย์เฉินสั่งการอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างๆ
หวังเหวินปินผลักคันควบคุมอย่างมั่นคง เข็มบนมาตรวัดแรงดัน หยุดอยู่ที่ขีด “5T” อย่างแม่นยำ
หัวอัดสัมผัสกับแผ่นโลหะ เกิดเป็นเสียงทึบๆ
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…
หัวอัดค่อยๆ ยกขึ้น
ในกลุ่มคนที่มุงดู เกิดเสียงอุทานเบาๆ
บนแท่นเหล็กกล้า แผ่นโลหะสีเทาเข้มนั้นยังคงสภาพเดิมไม่เสียหาย