ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 225 - สูตรเดียว ทำเอาศาสตราจารย์นั่งไม่ติด!

บทที่ 225 – สูตรเดียว ทำเอาศาสตราจารย์นั่งไม่ติด!

ศาสตราจารย์เฉินจิ่งมองหลินโม่ อ้าปากแล้วก็หุบ สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่มาถึงปากกลับลงไป
สูตรอื่น?
แน่นอนว่ามี
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญที่คร่ำหวอดในวงการวัสดุศาสตร์มาหลายสิบปี ในหัวของเขาคือคลังข้อมูลวัสดุขนาดใหญ่
อัลลอยทนความร้อนสูง, วัสดุตัวนำยิ่งยวด, โลหะจำรูป… แต่ละชนิดที่หยิบออกมา ก็เพียงพอที่จะก่อให้เกิดการปฏิวัติทางเทคโนโลยีในสาขาเฉพาะทางได้แล้ว
แต่ปัญหาคือ ของพวกนี้มีเงื่อนไขในการผลิตที่เข้มงวดยิ่งกว่าอัลลอย ‘ทะเลลึก’ เสียอีก
บางชนิดต้องใช้การเผาผนึกที่อุณหภูมิสูงถึงสามพันองศา บางชนิดต้องอยู่ในสภาวะใกล้เคียงศูนย์สัมบูรณ์ถึงจะแสดงคุณสมบัติออกมา
แต่ไม่ว่าจะเป็นอัลลอยชนิดไหน สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสามอุปสรรคนั้น: อุปกรณ์, วัตถุดิบ, พลังงาน
“คุณหลินครับ สูตรก็พอมีอยู่บ้าง”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งพิจารณาคำพูด เขาไม่อยากจะทำลายความกระตือรือร้นของหลินโม่ แต่ความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์ทำให้เขาต้องบอกความจริง
“แต่ว่าความยากในการทำให้สูตรเหล่านั้นเป็นจริง แต่ละอย่างล้วนสูงกว่าอัลลอย ‘ทะเลลึก’ ครับ”
“ไม่เป็นไร” หลินโม่ขัดจังหวะศาสตราจารย์เฉิน น้ำเสียงมั่นใจ “คุณแค่รวบรวมรายงานก็พอ รวมถึงข้อมูลทางทฤษฎี, ขั้นตอนการทดลอง, และการวิเคราะห์กรณีที่ล้มเหลวด้วย”
“ที่เหลือ ผมจัดการเอง”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งอึ้งไป
เขามองหลินโม่ แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที
หลินโม่ไม่ใช่ไม่รู้ว่ามันยากขนาดไหน เขาแค่ไม่สนใจ
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขามีช่องทางที่จะแก้ไขอุปสรรคเหล่านี้ ช่องทางที่พวกเขาทุกคนไม่สามารถเข้าใจได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ศาสตราจารย์เฉินจิ่งก็ไม่ลังเลอีกต่อไป
“ได้!”
“ให้เวลาผมสามวัน ผมจะรวบรวมสูตรที่สำเร็จและกึ่งสำเร็จทั้งหมดในหัวของผม ออกมาให้คุณ!”
ในแววตาของศาสตราจารย์เฒ่าผู้นี้ ประกายไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
การที่สามารถทำให้ผลงานวิจัยตลอดชีวิตของตัวเองเดินออกมาจากหน้ากระดาษ กลายเป็นของจริงได้ คือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ทุกคนปรารถนาที่สุด
“รวบรวมสูตรทะเลลึกออกมาก่อนเลย ให้ผมได้วันนี้จะดีที่สุด” หลินโม่เสริมขึ้นมาหนึ่งประโยค
ศาสตราจารย์เฉินพยักหน้า “อันนี้ง่ายหน่อย สูตรอัลลอยทะเลลึกผมมีของสำเร็จรูปอยู่แล้ว”
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ศาสตราจารย์เฉินจิ่งถือแฟลชไดรฟ์ที่เข้ารหัสมาหาหลินโม่
“คุณหลินครับ ของที่คุณต้องการทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว”
“สูตรที่สมบูรณ์ของอัลลอย ‘ทะเลลึก’, แผนภูมิโลหะวิทยาที่อุณหภูมิต่างๆ, กระบวนการตีขึ้นรูปโดยละเอียด, และการวิเคราะห์ข้อมูลการทดลองที่ล้มเหลวทั้งหมดของเราก่อนหน้านี้”
“มีของพวกนี้ ขอแค่อุปกรณ์กับวัตถุดิบพร้อม ทีมหลอมโลหะที่มีคุณภาพทีมไหนก็สามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้”
หลินโม่รับแฟลชไดรฟ์มา มองศาสตราจารย์เฒ่าผมขาวโพลนตรงหน้า ในแววตาเผยความจริงใจออกมา
“ศาสตราจารย์ครับ งานวิจัยของคุณจะไม่ถูกฝังกลบ”
ในดวงตาที่ขุ่นมัวของศาสตราจารย์เฉินจิ่งส่องประกายแวววาว พยักหน้าอย่างแรง
…
หลินโม่ถือแฟลชไดรฟ์ตรงไปยังร้านขายของชำ เสียบเข้ากับแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น แถวข้อมูลที่ซับซ้อนและแผนภูมิโครงสร้างโลหะวิทยาเลื่อนผ่านบนหน้าจอ
อัลลอยทะเลลึก
ข้อมูลของศาสตราจารย์เฉินจิ่งทำมาละเอียดมาก
ตั้งแต่สัดส่วนธาตุพื้นฐาน ไปจนถึงเส้นโค้งการหลอมที่อุณหภูมิต่างๆ และพารามิเตอร์แรงดันและอัตราการเย็นตัวที่จำเป็นในการตีขึ้นรูป ทุกขั้นตอนระบุไว้อย่างชัดเจน
ปลายนิ้วของหลินโม่แตะเบาๆ บนหน้าจอ เรียกรายงานการวิเคราะห์กรณีที่ล้มเหลวขึ้นมา
“การทดลองหมายเลข 73 เนื่องจากระดับสุญญากาศไม่ถึง 0.1 ปาสคาล ทำให้ธาตุ ‘อิตเทรียม’ เกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันเล็กน้อยที่อุณหภูมิสูง ความเหนียวของผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปลดลง 47%…”
“การทดลองหมายเลข 119 แรงดันในการตีขึ้นรูปไม่ถึงแปดพันตัน ทำให้ภายในอัลลอยเกิดรูพรุนขนาดเล็ก ความสามารถในการทนต่อแรงกระแทกไม่ผ่านมาตรฐาน…”
“การทดลองหมายเลข 244 กำลังไฟเริ่มต้นไม่พอ อุณหภูมิในการหลอมไม่ถึงจุดสูงสุด ทำให้ธาตุโลหะบางส่วนไม่สามารถหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์…”
หลินโม่ปิดแล็ปท็อป เก็บแฟลชไดรฟ์เข้าคลังมิติ
“วาบ!”
หลังจากความรู้สึกไร้น้ำหนักเล็กน้อยผ่านไป หลินโม่ก็กลับมายังเมืองยุคปัจจุบัน
เขาไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์ที่เข้ารหัสออกมา โทรหาจ้าวเจิ้นกั๋วโดยตรง
“คุณหลิน? คุณโทรมา เป็นเรื่องเรดาร์เหรอครับ? เรื่องนี้เรากำลังประสานงานอยู่”
ตอนนี้จ้าวเจิ้นกั๋วเป็นหัวหน้าทีมโครงการ “ผานกู่” ยุ่งจนหัวหมุน
การประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ เพื่อรวบรวมเสบียงในรายการของหลินโม่ ทุกอย่างต้องให้เขาเซ็นอนุมัติด้วยตัวเอง
โดยเฉพาะเรดาร์แบบเฟสอาร์เรย์ที่เป็นยุทโธปกรณ์สำคัญของชาติ ต่อให้เป็นแค่รุ่นที่ปลดประจำการแล้ว ขั้นตอนการเคลื่อนย้ายก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง
“เรื่องเรดาร์ไม่รีบ” น้ำเสียงของหลินโม่สงบนิ่ง “ผมมีของใหม่ คิดว่าพวกคุณน่าจะสนใจ”
“ของใหม่?” จ้าวเจิ้นกั๋วมีสมาธิขึ้นมาทันที
“สูตรอัลลอย ผมจะส่งเอกสารไปให้คุณชุดหนึ่ง คุณดูจบแล้ว เราค่อยคุยกัน”
หลินโม่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก
เขารู้ดีว่า ตัวเอกสารเอง มีพลังในการโน้มน้าวมากกว่าคำพูดใดๆ
“ได้ครับ ผมรอ” จ้าวเจิ้นกั๋วรับคำทันที
หลังจากวางสาย หลินโม่ก็เข้ารหัสข้อมูลในแฟลชไดรฟ์อีกชั้นหนึ่ง แล้วส่งไปยังเครื่องสื่อสารเข้ารหัสของจ้าวเจิ้นกั๋วผ่านช่องทางพิเศษ
เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ เขาก็เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ แล้วเปิดกระป๋องโค้กดื่ม
…
ชานเมืองปักกิ่ง ฐานทัพลับแห่งหนึ่ง
บนเครื่องสื่อสารเข้ารหัสของจ้าวเจิ้นกั๋ว เพิ่งจะมีการแจ้งเตือนว่าได้รับไฟล์สำเร็จ
ผู้ส่งคือหลินโม่
“สูตรอัลลอย? เขารู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
จ้าวเจิ้นกั๋วพึมพำกับตัวเอง แล้วคลิกเปิดไฟล์
วินาทีต่อมา หน้าจอก็เต็มไปด้วยข้อมูลและแผนภูมิที่หนาแน่น
“สัดส่วนธาตุ… เส้นโค้งการหลอม… แผนภูมิโครงสร้างโลหะวิทยา?”
จ้าวเจิ้นกั๋วขมวดคิ้วแน่น ทุกคำเขาอ่านออก แต่พอรวมกันแล้วกลับไม่เข้าใจเลย
เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะขึ้นมา โทรออกไปเบอร์หนึ่ง
“ต่อสายไปที่สถาบันวิจัยวิศวกรรมวัสดุของกรมยุทธโปกรณ์ หาศาสตราจารย์เฉียนลี่ซวิน ใช่ บอกว่าผมมีเอกสารลับด่วน ต้องการให้เขามาตรวจสอบด้วยตัวเอง”
ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ
ชายชราผมขาวโพลนแต่ดูกระฉับกระเฉงคนหนึ่งเดินเข้ามา บนตัวยังสวมเสื้อกาวน์สีขาวอยู่ เห็นได้ชัดว่ารีบมาจากห้องทดลองโดยตรง
“ตาจ้าว รีบร้อนเรียกฉันมาขนาดนี้ ได้ของดีอะไรมาอีกแล้วล่ะ?” เฉียนลี่ซวินเข้ามาก็ถามตรงประเด็นทันที
“น่าจะเป็นของดี แต่ฉันดูไม่เข้าใจ” จ้าวเจิ้นกั๋วชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง “คุณมาดูนี่สิ”
เฉียนลี่ซวินขยับแว่นสายตายาว เดินเข้าไปด้วยความสงสัยอยู่บ้าง
“สูตรอัลลอย?”
เขากวาดตามองหัวข้อ สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้า เขาเคยเห็นสูตรที่เรียกว่า “ปฏิวัติวงการ” มาเยอะแล้ว เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นวิมานในอากาศที่ในทางทฤษฎีทำได้ แต่ในทางวิศวกรรมทำไม่ได้
เขานั่งลงอย่างช้าๆ จับเมาส์ แล้วเริ่มเลื่อนหน้าจอลงไป
ในห้องทำงาน เหลือเพียงเสียงคลิกเบาๆ ของล้อเลื่อนเมาส์
จ้าวเจิ้นกั๋วไม่ได้รบกวนเขา เพียงแค่สังเกตสีหน้าของเฉียนลี่ซวินอย่างเงียบๆ
ตอนแรก สีหน้าของเฉียนลี่ซวินดูผ่อนคลายมาก ถึงกับมีความรู้สึกเหมือนกำลังพิจารณาอยู่ด้วยซ้ำ
แต่พอดูไปดูมา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน
ความเร็วในการเลื่อนเมาส์ ยิ่งช้าลงเรื่อยๆ
สิบนาทีต่อมา เขาก็หยุดกะทันหัน เลื่อนหน้าจอกลับไปยังตารางสัดส่วนธาตุในตอนแรก ปากก็เริ่มพึมพำเสียงเบา
“โคบอลต์, โครเมียม, โมลิบดีนัม, ทังสเตน… เอ๊ะ? ยังใส่อิตเทรียมด้วยเหรอ?”
ในน้ำเสียงของศาสตราจารย์เฉียนมีความประหลาดใจอยู่บ้าง
การประยุกต์ใช้ธาตุหายากอย่าง “อิตเทรียม” ในอัลลอยทนความร้อนสูง เป็นหนึ่งในทิศทางที่สถาบันวิจัยของพวกเขากำลังมุ่งมั่นวิจัยอยู่ แต่ก็ยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาความเสถียรที่อุณหภูมิสูงได้
เขาดูต่อไป เมื่อเห็นข้อกำหนดด้านกระบวนการหลอมสุญญากาศและตีขึ้นรูปด้วยแรงดันหมื่นตัน ลมหายใจของเขาก็ถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ใช่… เส้นโค้งอุณหภูมิของการอบชุบด้วยความร้อนนี้… เป็นไปได้ยังไง?”
เฉียนลี่ซวินราวกับค้นพบเรื่องที่ไม่น่าเชื่ออะไรบางอย่าง รีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์ แทบจะเอาหน้าไปติดกับจอ
“เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี! ทำแบบนี้ โครงสร้างโลหะวิทยาภายในของวัสดุจะถูกทำลายจนหมดสิ้น!”
เขาพูดไปพลาง เลื่อนหน้าจอลงไปอย่างรวดเร็ว ราวกับอยากจะหาช่องโหว่ของข้อมูลนี้
แต่เมื่อเขาเห็นการวิเคราะห์กรณีที่ล้มเหลวด้านหลัง ทั้งคนก็แข็งทื่อไปเลย
“การทดลองหมายเลข 73… การทดลองหมายเลข 244…”
ข้อมูลความล้มเหลวเหล่านี้ พิสูจน์ข้อสงสัยทั้งหมดของเขาเมื่อครู่ได้อย่างแม่นยำ
พูดอีกอย่างก็คือ ผู้ที่ให้ข้อมูลนี้ ไม่เพียงแต่จะพิจารณาถึงปัญหาเหล่านี้แล้ว แต่ยังได้ผ่านการทดลองนับไม่ถ้วน และได้พบวิธีแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว!