ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 229 - ส่งรถรบหุ้มเกราะยี่สิบคันไปก่อน เพื่อแสดงความจริงใจ

บทที่ 229 – ส่งรถรบหุ้มเกราะยี่สิบคันไปก่อน เพื่อแสดงความจริงใจ

การตัดสินใจของท่านผู้นำ ทำให้ในห้องประชุมเกิดความโกลาหล
“ท่านผู้นำ! รถรบหุ้มเกราะประจำการ? นี่มันไม่เป็นไปตามระเบียบครับ!” นายพลจากกรมยุทธโปกรณ์เป็นคนแรกลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำ “ถึงแม้จะถอดโมดูลที่เป็นหัวใจออกไป แต่ตัวรถเองก็เกี่ยวข้องกับความลับทางเทคโนโลยีมากเกินไป วัสดุป้องกัน, ระบบส่งกำลัง, ระบบช่วงล่าง… แต่ละอย่างคือสิ่งที่เราใช้เวลาสิบกว่าปีทุ่มเทสร้างขึ้นมา!”
เขาไม่ใช่ไม่เห็นด้วยกับการค้า แต่ข้อเสนอนี้มันใหญ่เกินไป ใหญ่จนทำให้เขาใจหาย
รถรบหุ้มเกราะคันนั้นคือหน้าตาของกองทัพบก คือหมัดเหล็กของการบุกทะลวงภาคพื้นดิน
จะส่งออกไปแบบนี้ เขาก็เสียดาย
“ตาหลิง นายมันโง่!” นายพลเฒ่าจากกองทัพเรืออีกคนทุบโต๊ะดังปัง เป่าหนวดเคราจ้องตา “สิบกว่าปีที่ทุ่มเท? กองทัพเรือเราเพื่อลดเสียงรบกวนของเรือดำน้ำ คนหลายรุ่นผมขาวโพลน! ตอนนี้มีโอกาสให้เราก้าวกระโดดได้ในก้าวเดียวอยู่ตรงหน้า นายยังมาเสียดายรถไม่กี่คันของนายอีกเหรอ?”
“เรือดำน้ำนิวเคลียร์รุ่นใหม่หนึ่งลำราคาเท่าไหร่? หลายหมื่นล้าน! พลังป้องปรามเชิงยุทธศาสตร์ที่ได้มาประเมินค่าไม่ได้! ใช้รถไม่กี่สิบคัน แลกกับความได้เปรียบใต้น้ำของเราในอีกหลายสิบปีข้างหน้า บัญชีนี้แกคำนวณไม่เป็นรึไง?”
“ฉันไม่ใช่คำนวณไม่เป็น!” นายพลหลิงโต้แย้ง “ความหมายของฉันคือ ให้ได้ แต่เรื่องจำนวน… จะให้สักสิบคันก่อน เพื่อเป็นความจริงใจในการร่วมมือครั้งแรกได้ไหม?”
“สิบคัน?” นายพลเฒ่าจากกองทัพเรือหัวเราะเยาะ “ไล่ขอทานรึไง? คนเขาเอาของสำคัญของชาติออกมา เราให้รถแค่สิบคัน? นี่มันจะขี้เหนียวเกินไปหน่อยแล้ว!”
ในห้องประชุม เสียงโต้เถียงดังขึ้นเป็นระลอก
ฝ่ายหนึ่งเห็นว่าควรจะระมัดระวัง อาวุธยุทโธปกรณ์ทางเทคโนโลยีไม่ควรจะรั่วไหลออกไปง่ายๆ
อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่าต้องมีความกล้าหาญแบบทุบหม้อข้าวเผาเรือรบ ผูกมัดพันธมิตรลึกลับอย่างหลินโม่คนนี้ไว้กับรถรบของฝ่ายตัวเองให้ได้
“เงียบกันได้แล้ว”
ท่านผู้นำที่นั่งอยู่ที่ประธานเอ่ยปากอีกครั้ง หยุดการโต้เถียงในห้องประชุม
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของทุกคนครู่หนึ่ง
“การค้านี้ เราได้เปรียบมหาศาล”
“พวกคุณคิดว่า เขาไม่เข้าใจคุณค่าของสูตรนี้จริงๆ เหรอ? ไม่ เขาเข้าใจ แต่เขาต้องการแค่รถไม่กี่คัน นี่คือการส่งสัญญาณให้เรา สัญญาณแห่งความปรารถนาดี”
“เขาเป็นฝ่ายกุมอำนาจในการต่อรองอย่างสิ้นเชิง แต่กลับไม่ได้ฉวยโอกาส นี่คือความใจกว้างที่เราต้องรับไว้ และต้องตอบแทนกลับไปสิบเท่า ร้อยเท่า!”
ท่านผู้นำชูสองนิ้วขึ้นมา
“ยี่สิบคัน”
“ชุดแรก ให้รถรบหุ้มเกราะเต็มอัตราศึกยี่สิบคัน นอกจากระบบควบคุมการยิงและการสื่อสารแล้ว ส่วนที่เหลือ ให้ไปทั้งคัน”
“เขาต้องการกำลังการผลิตของเรา เราก็ให้เขาได้เห็นกำลังการผลิตของเรา เขาต้องการความจริงใจของเรา เราก็เอาความจริงใจไปวางไว้ตรงหน้าเขา!”
“เรือดำน้ำนิวเคลียร์หนึ่งลำ ก็คือดินแดนที่เคลื่อนที่ได้ ใช้อาวุธยุทโธปกรณ์ของกองร้อยยานเกราะหนึ่งกองร้อย แลกกับความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ของดินแดนเรา การค้านี้ ใครคิดว่าขาดทุน ตอนนี้ลุกขึ้นมาได้เลย”
ในห้องประชุม ไม่มีใครเอ่ยปากอีก
ทุกคนต่างตกตะลึงกับการตัดสินใจและความกล้าหาญของท่านผู้นำ
รถรบหุ้มเกราะประจำการระดับท็อปยี่สิบคัน
“เจิ้นกั๋ว” ท่านผู้นำมองจ้าวเจิ้นกั๋ว “ไปติดต่อเถอะ”
“เข้าใจแล้วครับ!” จ้าวเจิ้นกั๋วพยักหน้าอย่างแรง หันหลังเดินกลับไปที่ห้องพักอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์เข้ารหัสเครื่องนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
…
ปลายสายอีกด้าน
หลินโม่รออย่างเงียบๆ
ไม่นานนัก หน้าจอโทรศัพท์เข้ารหัสก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่คุ้นเคยเบอร์นั้น
“ฮัลโหล”
“คุณหลินครับ ผมจ้าวเจิ้นกั๋ว” เสียงจากปลายสายเจือความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่
“เราปรึกษากันภายในแล้ว เห็นด้วยกับแผนการอนุญาตของคุณอย่างเต็มที่”
“เกี่ยวกับเงื่อนไขที่คุณเสนอมา เพื่อแสดงความจริงใจของเรา ทางเราได้ทำการปรับเปลี่ยนบางอย่างครับ”
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไร รอฟังต่อ
ปลายสาย จ้าวเจิ้นกั๋วพูดอย่างรวดเร็ว “รถหุ้มเกราะที่คุณต้องการ เราตัดสินใจจะให้ยี่สิบคันครับ! เป็นรถรบหุ้มเกราะล้อยาง 8×8 ประจำการของกองทัพบกเรา นอกจากโมดูลควบคุมการยิงและโมดูลสื่อสารเข้ารหัสที่เป็นหัวใจที่สุดแล้ว รวมถึงตัวรถ, ระบบส่งกำลัง, ระบบช่วงล่าง และเกราะคอมโพสิต ทั้งหมดให้คุณไปทั้งคัน!”
“ส่วนแผ่นเหล็กอัลลอย ‘ทะเลลึก’ ที่คุณต้องการ ขอแค่สายการผลิตของเราสร้างเสร็จ ผลิตภัณฑ์ชุดแรก คุณต้องการเท่าไหร่ เราก็ให้เท่านั้น! หลังจากนั้นก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่!”
จ้าวเจิ้นกั๋วพูดจบ ก็กลั้นหายใจอย่างตึงเครียด
หลินโม่ค่อนข้างประหลาดใจ
เขาแค่ต้องการรถหุ้มเกราะที่ปลดประจำการแล้วไม่กี่คัน กลับมาดัดแปลงเอง
ผลคืออีกฝ่ายส่งรถรบหุ้มเกราะประจำการระดับท็อปมาให้โดยตรง แถมยังให้ยี่สิบคันอีกด้วย
นี่คือขนาดของกองร้อยทหารราบยานเกราะล้อยางเต็มอัตราศึกหนึ่งกองร้อย
ส่วนแผ่นเหล็กอัลลอย ยิ่งเปิดปากบอกว่าจะให้ไม่อั้น
ข้อเสนอนี้ ใหญ่เกินไปหน่อย
พวกเขาประเมินสูตรนี้ไว้สูงขนาดไหนกันแน่?
ในหัวของหลินโม่แวบผ่านความคิดหลายอย่าง แต่น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง
“ได้”
มีเพียงคำเดียว
พูดอย่างสบายๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ
“หา?” จ้าวเจิ้นกั๋วถึงกับงงไปเลย
เขาเตรียมคำพูดมาเต็มท้อง เตรียมจะรับมือกับการต่อรองราคา หรือการลองเชิงต่อไปของหลินโม่
ผลคือ ได้กลับมาแค่คำว่า “ได้”?
“คุณหลินครับ… คุณ คุณแน่ใจนะครับ? ก็… ก็แค่นี้?” จ้าวเจิ้นกั๋วถามตะกุกตะกัก เขารู้สึกว่าสมองของตัวเองไม่ค่อยจะพอใช้
“แค่นี้แหละ” คำตอบของหลินโม่เด็ดขาด “ของจะเตรียมเสร็จเมื่อไหร่?”
“รถรบหุ้มเกราะสามารถเคลื่อนย้ายจากคลังยุทโธปกรณ์สำรองได้ทันที ทำการดัดแปลงถอดชิ้นส่วน ภายในหนึ่งสัปดาห์ก็จะเตรียมเสร็จทั้งหมด!” จ้าวเจิ้นกั๋วรายงานโดยไม่รู้ตัว “ทางฝั่งวัสดุอัลลอย ถึงแม้จะดัดแปลงจากสายการผลิตที่มีอยู่เป็นพื้นฐาน ก็ต้องใช้เวลา ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปชุดแรกเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน”
“ได้” หลินโม่รับคำ “ของเตรียมเสร็จแล้วค่อยติดต่อผม ผมจะให้ที่อยู่สำหรับส่งของกับคุณ”
“ไม่มีปัญหาครับ” จ้าวเจิ้นกั๋วรับปากทันที แล้วพูดอย่างลังเลเล็กน้อย “คุณหลินครับ เบื้องบนให้ผมถามคุณหน่อยว่า สูตรที่คล้ายๆ กันนี้ คุณยังมีอีกไหมครับ?”
ปลายสายเงียบไปนาน
ความเงียบชั่วครู่นี้ ทำให้หัวใจของจ้าวเจิ้นกั๋วเต้นไม่เป็นส่ำ ฝ่ามือมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
“ก็พอมีอยู่บ้าง”
เสียงของหลินโม่ดังขึ้นอีกครั้ง เจือความสงบนิ่งที่น่าขบขัน
“แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา นายพลจ้าว ข้าวต้องกินทีละคำ ทำเรื่องปัจจุบันให้เสร็จก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องอื่น”
มีจริงๆ!
แต่หลินโม่กลับไม่พูดให้หมด
นี่ทำให้จ้าวเจิ้นกั๋วรู้สึกเหมือนมีกรงเล็บร้อยอันข่วนอยู่ในใจ
แต่เขาก็โต้แย้งไม่ได้
เพราะความร่วมมือเกี่ยวกับอัลลอย ‘ทะเลลึก’ ยังไม่เสร็จสิ้น ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปและรถรบหุ้มเกราะที่พวกเขาสัญญาไว้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่ชิ้นเดียว
ในสถานการณ์แบบนี้ การจะเรียกร้องสูตรเพิ่มเติม มันก็ไม่ค่อยจะเหมาะสมจริงๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น ในใจของจ้าวเจิ้นกั๋วก็มีแผนแล้ว ตอบกลับไปว่า “ผมเข้าใจแล้วครับ คุณหลิน รอของมาถึง เราค่อยมาคุยเรื่องความร่วมมือครั้งต่อไป”
“ได้” คำตอบของหลินโม่ก็ตรงไปตรงมาเช่นกัน