ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 258 ข้อเสนอของคุณดี แต่ฉันไม่ต้องการมัน (2/2)

บทที่ 258 ข้อเสนอของคุณดี แต่ฉันไม่ต้องการมัน (2/2)

ถึงแม้จะมีทีมลาดตระเวนแล้ว ก็ยังถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับปัญหาทั้งหมด

การสร้างเครือข่ายข่าวกรองภายในองค์กรเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง

ขณะนี้ ราชินีผึ้งได้จัดตั้งองค์กรข่าวกรองที่มีประสิทธิภาพและเป็นระบบไว้ต่อหน้าหลินโมแล้ว

นี่เป็นสิ่งล่อใจอย่างมาก

เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของหลินโมเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาต้องการองค์กรแบบนั้นอย่างแน่นอน

แต่เขารู้ดีว่าการมอบหูและตาของเมืองให้กับผู้หญิงที่ทะเยอทะยานอย่างราชินีผึ้งนั้นหมายความว่าอย่างไร

นั่นก็เหมือนกับการยื่นมีดให้ศัตรูที่อาจเกิดขึ้นได้

“หมายความว่า จะจัดตั้งหน่วยข่าวกรองในเมืองใหม่ใช่ไหม?” น้ำเสียงของหลินโมสงบและเยือกเย็น ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

“ถูกต้องแล้ว” รอยยิ้มของราชินีผึ้งกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

“หน่วยงานที่รับผิดชอบต่อคุณเพียงผู้เดียว จะเรียกว่า ‘กรมกิจการภายใน’ หรือ ‘กรมสารสนเทศ’ ก็ได้ ชื่อไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือมันสามารถช่วยคุณกำจัดภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้ตั้งแต่ต้นเหตุ”

เธอมองไปที่หลินโมแล้วอธิบายเงื่อนไขของเธอ

“เพื่อแลกเปลี่ยน ผมต้องการที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร 5 ที่นั่ง และผมจะต้องเป็นหัวหน้ากระทรวงใหม่นี้”

“หัวหน้าคะ นี่มันอันตรายเกินไป!” ในที่สุดไนติงเกลก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

หากลูกน้องของราชินีผึ้งกระจายตัวอยู่ทั่วเมืองใหม่แล้ว เมืองใหม่นั้นก็จะไม่มีความลับใด ๆ สำหรับเธออีกต่อไป

ราชินีผึ้งได้ยินคำพูดของนกไนติงเกล แต่เพียงแค่ยิ้มและไม่ได้โต้แย้งอะไร

เธอรู้ว่าอำนาจในการตัดสินใจที่แท้จริงนั้นอยู่ในมือของหลินโมแต่เพียงผู้เดียว

เธอเชื่อว่าไม่มีผู้นำคนไหนปฏิเสธข้อเสนอที่เธอยื่นให้ได้

เครือข่ายข่าวกรองที่เข้าถึงได้ง่ายและกลุ่มผู้ที่คอยรับฟังและสังเกตการณ์อย่างภักดี คือเครื่องมือที่คมที่สุดในการควบคุมเมือง

หัวใจของไนติงเกลเต้นแรงขณะที่เธอมองดูใบหน้าด้านข้างของหลินโม รอคอยการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเขา

เธอไม่อยากให้เจ้านายเห็นด้วย แต่เหตุผลบอกเธอว่าข้อเสนอนั้นเย้ายวนใจเกินกว่าจะต้านทานได้

“ข้อเสนอของคุณยอดเยี่ยมมาก”

ในที่สุดหลินโมก็พูดออกมา น้ำเสียงของเขาสงบและราบเรียบ

รอยยิ้มของราชินีผึ้งกว้างขึ้น และเธอก็เอนตัวไปด้านหลัง พร้อมที่จะฟังเงื่อนไขของหลินโมในการยอมรับเธอ

หลินโมกล่าวต่อว่า “ระบบอัจฉริยะที่พัฒนาเต็มที่แล้ว” แต่แล้วก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน “แต่ผมไม่ต้องการมัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของราชินีผึ้งแข็งค้างในทันที

เธอคิดว่าตัวเองได้ยินผิด

“คุณหลิน คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ?” น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ผู้นำของกลุ่มใดๆ ก็ตามล้วนต้องการข้อมูลข่าวสาร ต้องการ…”

“สิ่งที่ฉันต้องการคือความไว้วางใจ ไม่ใช่ความสงสัย” หลินโมขัดจังหวะเธอพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอโดยตรง “เมืองใหม่นี้สร้างขึ้นทีละก้อนอิฐ ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดของทุกคน”

“คนงานทำงานหนักในสถานที่ก่อสร้างเพื่อมอบที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัยให้แก่ครอบครัว ทหารลาดตระเวนตามกำแพงเมืองเพื่อปกป้องแสงสว่างของบ้านเรือนนับไม่ถ้วน พวกเขาได้มอบแรงงานและความจงรักภักดี และฉันตอบแทนพวกเขาด้วยอาหาร ความปลอดภัย และความหวัง”

“นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมและโปร่งใส”

“แล้วเจ้าล่ะ” สายตาของหลินโมเหลือบไปเห็นใบหน้าที่แข็งทื่อของราชินีผึ้ง “ส่งสายลับไปแอบฟังคำร้องเรียน บันทึกความไม่พอใจ แล้วนำสิ่งเหล่านั้นมาใช้เสริมสร้างอำนาจการปกครองของข้า?”

“เมืองแบบนั้นเน่าเฟะถึงแก่น”

“คุณหลิน คุณไร้เดียงสาเกินไป” ท่าทีที่เย้ายวนและสุขุมของราชินีผึ้งหายไปอย่างสิ้นเชิง “จิตใจคนเราเปลี่ยนแปลงได้ วันนี้พวกเขาอาจยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณ แต่พรุ่งนี้พวกเขาอาจทรยศคุณเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองก็ได้ ถ้าไม่มีตาและหู คุณก็เหมือนคนตาบอดและหูหนวก!”

“อย่างนั้นเหรอ?” น้ำเสียงของหลินโมแฝงด้วยความขบขันเล็กน้อย

ไม่ว่าการตัดสินใจของฉันจะถูกหรือผิด คุณก็สามารถเห็นได้ด้วยตัวคุณเอง

“แต่ฉันจะพูดอีกครั้ง แผนของคุณใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอก”