ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 262 แม้แต่ราชาหินก็ยังหัวเราะ การกระทำนี้ช่างน่าพอใจจริงๆ (1/2)

บทที่ 262 แม้แต่ราชาหินก็ยังหัวเราะ การกระทำนี้ช่างน่าพอใจจริงๆ (1/2)

นิ้วของหลินโมหยุดเคาะแล้ว

เขามองไปที่กัปตันบนหน้าจอ สีหน้าของกัปตันดูเคร่งเครียด

“เป้าหมายเดียวกัน” เขาพูดซ้ำคำนั้นเบาๆ

“คุณพูดถูก” หลินโมกล่าวอย่างช้าๆ “เมืองที่สร้างขึ้นบนพื้นฐานของการค้าเพียงอย่างเดียว ก็คือตลาด ไม่ใช่บ้าน”

กัปตันที่อยู่อีกฝั่งของจอแสดงสีหน้าโล่งใจเล็กน้อย

“ผมดีใจที่คุณเข้าใจครับ คุณหลิน”

“เมื่อทุกคนมาพร้อมแล้ว ผมจะนำเสนอเป้าหมายนี้ต่อทุกคนในการประชุมอย่างเป็นทางการครั้งแรกของคณะกรรมการเทศบาล” น้ำเสียงของหลินโมสงบ แต่แฝงไปด้วยความมั่นใจอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

กัปตันพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและไม่พูดอะไรอีก

บางเรื่องก็ไม่ควรพูดออกไป

หลังจากตัดการติดต่อกับยานอวกาศแล้ว หลินโมก็หันไปหาไนติงเกล

“เชื่อมต่อกับป้อมปราการหิน ราชาแห่งหิน”

“ใช่.”

การโทรเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว และใบหน้าบึกบึนของราชาแห่งร็อคก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เขามีท่าทีค่อนข้างหงุดหงิด โดยมีกำแพงสูงตระหง่านของป้อมปราการหินและเสียงลมที่พัดโหมกระหน่ำอยู่เบื้องหลัง

“หลินโม? เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว? ไม่มีฝูงซอมบี้ใหม่ๆ เข้ามาทางทิศไห่โจวเลย ถ้ามี ฉันคงบอกเธอไปแล้ว” น้ำเสียงของเหยียนหวางแข็งกร้าวและก้าวร้าว

“ราชาหิน ข้าขอแจ้งให้ทราบว่าเราต้องเตรียมการโยกย้ายบุคลากร” หลินโมไม่สนใจน้ำเสียงของราชาหิน นั่นเป็นเพียงบุคลิกของเขา เขาพูดตรงประเด็น “ที่นั่งในสภาเทศบาลได้ถูกจัดสรรแล้ว ราชาหินมีที่นั่งในสภาสูง 1 ที่นั่ง และในสภาล่าง 3 ที่นั่ง”

กษัตริย์หยานขมวดคิ้ว แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ได้ที่นั่งในสภาล่างเพียงสามที่นั่ง ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องจำนวนที่นั่งในสภาบนและสภาล่างมาก่อนเลย เป็นการตัดสินใจของหลินโมทั้งหมด

จากนั้นหลินโมก็กล่าวเสริมว่า “นิวซิตีและกองกำลังหลักทั้งสี่ต่างก็มีที่นั่งในสภาสูงเพียงที่เดียว ในขณะที่สภาล่าง นิวซิตีและอาร์กมีสี่ที่ และร็อค ไลท์เฮาส์ และไฮฟ์ต่างก็มีสามที่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของร็อค คิงก็อ่อนลงเล็กน้อย

ปรากฏว่ามันไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เขา

ที่จริงแล้วราชาแห่งหินค่อนข้างเข้าใจถึงความเป็นไปได้ที่จะมีที่ว่างเพิ่มในเกม Arknights

“โอเค มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีแล้ว ผมจะวางสายนะครับ” ร็อค คิง กล่าวขณะเตรียมวางสาย

แม้ว่าเขาจะตัดสินใจให้คนอื่นๆ จากเมืองร็อคซิตี้ไปอยู่ที่เมืองใหม่เพื่อชีวิตที่ดีกว่า แต่ตัวเขาเองตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปเมืองใหม่ และไม่ได้มีความผูกพันกับหลินโมมากนัก ดังนั้นเขาจึงรอไม่ไหวที่จะตัดความสัมพันธ์กับเขา

“ราชินีผึ้งมาถึงแล้ววันนี้” หลินโมกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

อีกด้านหนึ่งของหน้าจอ การเคลื่อนไหวของราชาหินหยุดชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด และดวงตาของเขาก็หรี่ลง

“ราชินีผึ้งเหรอ? ผู้หญิงคนนั้นมาด้วยตัวเองเหรอ?” น้ำเสียงของร็อค คิงแฝงด้วยความระแวงเล็กน้อย “เธอเต็มใจมาที่นี่ด้วยความคิดริเริ่มของตัวเอง แสดงว่าเจตนาของเธอต้องสำคัญมาก”

หลินโมกล่าวอย่างใจเย็นว่า “เธอต้องการที่นั่งในสภาผู้แทนราษฎร 5 ที่นั่ง และยังต้องการจัดตั้งหน่วยงานข่าวกรองในเมืองใหม่ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเธอด้วย”

เขาเล่าถึงข้อเสนอแนะของราชินีผึ้งและเรื่องตลกที่เกิดขึ้นตรงทางเข้าหอพักโดยย่อ

เมื่อร็อค คิงได้ยินว่าหญิงสาวจากรังผึ้งรู้สึกรังเกียจบ้านสำเร็จรูปหลังนั้นและกำลังอาละวาดอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจ

เขารังเกียจคนที่เอาแต่ร้องไห้และบ่นมากที่สุด

เมื่อหลินโมกล่าวว่าเขาได้ส่งคนนำเต็นท์และแบบแปลนมาให้เพื่อให้ผู้หญิงสามารถสร้างบ้านด้วยตนเอง ใบหน้าเคร่งเครียดของเหยียนหวางก็พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม

ตอนแรกมีเสียงครางเบาๆ ที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงหัวเราะของร็อค คิงนั้นหยาบกระด้างและดังสนั่น ก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงบผ่านอุปกรณ์สื่อสาร

“เยี่ยมไปเลย! โธ่เอ๊ย! สะใจสุดๆ!” ร็อค คิงตบต้นขาตัวเองพลางหัวเราะจนเกือบล้ม “ให้พวกผู้หญิงพวกนั้นขุดหลุมเองแล้วสร้างบ้านเองเหรอ? ฮ่าๆ! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ! ยัยราชินีนั่น หน้าดำกว่าก้นหม้ออีกไม่ใช่เหรอ?”