ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 279-1 รังผึ้งทั้งหมดถูกย้ายที่แล้ว!

ราชินีผึ้งรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว ความเย็นยะเยือกแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ

รากฐานของสี่มหาอำนาจหลักนั้นเปราะบางและอ่อนแออย่างยิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับกฎเกณฑ์ที่เรียบง่ายและโหดเหี้ยมของหลินโม

เมื่อประภาคารอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง รังผึ้งก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน

หากเธอขัดขวางไม่ให้คนของเธอไปเมืองใหม่ เธอจะทำลายอนาคตของพวกเขา และพวกเขาก็จะถูกทุกคนทอดทิ้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ถ้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ตามลำพัง อีกไม่นานคนเหล่านี้จะไม่ใช่คนของไฮฟ์อีกต่อไป แต่จะกลายเป็นคนของเมืองใหม่

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้นที่หน้าประตู

“ได้ยินหรือยัง? ทีม Awakened จาก Rock และ Ark ได้ลงทะเบียนเข้าร่วมภารกิจลาดตระเวนแล้ว!”

“ไม่เพียงเท่านั้น ผมยังได้ยินมาว่า คุณหลินได้ประกาศแล้วว่าหน่วยไนท์เบลดในเมืองใหม่จะยกเลิกภารกิจนี้และมอบโอกาสให้กับผู้ตื่นรู้คนใหม่!”

“นี่ไม่ใช่คะแนนความดีความชอบทางทหาร 500 คะแนนฟรีๆ เหรอ? เราจะรออะไรอยู่ล่ะ?”

“ราชินีผึ้งกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? ถ้าเราไม่รีบลงมือ คนอื่นจะแย่งความดีความชอบทั้งหมดจากท่าเรือโลจิสติกส์ไปแน่!”

“ถูกต้องเลย! เราคือผู้ตื่นรู้ ไม่ใช่นกคานารีที่ถูกจับขัง!”

แม้ว่าจะพูดด้วยเสียงเบา แต่คำพูดนั้นก็ดังเข้ามาในห้องอย่างครบถ้วนทุกคำ

ใบหน้าของผึ้งตัวเมียที่ปลุกให้ตื่นซีดเผือดราวกับคนตาย ขณะที่จ้องมองผึ้งนางพญาด้วยความหวาดกลัว

ราชินีผึ้งสงบลงทันที ความตื่นตระหนกและความโกรธบนใบหน้าของเธอก็หายไป

“บอกต่อๆ กันไป”

เสียงของราชินีผึ้งนั้นสงบมาก

“ทุกคน รีบเก็บของโดยด่วน!”

“พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะย้ายไปเมืองใหม่กันหมดเลย!”

หญิงสาวผู้ตื่นรู้ได้ออกจากห้องไป และหลังจากที่ข่าวสารถูกส่งต่อ เสียงเชียร์ก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งฐานที่มั่นของเหล่าไฮฟ์

สิ่งนี้ยิ่งทำให้สีหน้าของราชินีผึ้งดูไม่น่ามองมากขึ้นไปอีก

แต่เธอไม่ใช่คนธรรมดาที่จะสร้างรังผึ้ง เธอจึงปรับความคิดและหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมาใช้ได้อย่างรวดเร็ว

เสียงหึ่งๆ ของกระแสไฟฟ้าดังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

“ผมคือหลินโม”

ราชินีผึ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกำเครื่องสื่อสารไว้แน่น

“คุณหลิน ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” เธอพยายามทำเสียงให้สงบ “ทีมงานไฮฟ์ทั้งหมดจะย้ายไปเมืองใหม่ในวันพรุ่งนี้ค่ะ”

อีกฝ่ายไม่ลังเลแม้แต่น้อยครึ่งวินาทีด้วยซ้ำ

“ยินดีต้อนรับ.”

แค่สองคำ แต่กลับสื่อถึงความสงบเยือกเย็น ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม

หัวใจของราชินีผึ้งหดตัวลงอย่างกะทันหัน

“ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันท่าน” หลินโมกล่าวเป็นประโยคสุดท้าย

บี๊บ

สายถูกตัดไปอย่างกระทันหัน

…

เมืองใหม่

หลินโมวางเครื่องสื่อสารลง ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

การตัดสินใจของราชินีผึ้งเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ทุกประการ

เขาหยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมาแล้วกดหมายเลขของไนติงเกล

“ประกาศ: เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย สมาชิกหน่วยไนท์เบลด และตัวแทนจากทุกแผนก โปรดมารวมตัวกันที่สนามฝึกซ้อม”

สักครู่ต่อมา สนามฝึกซ้อมก็เต็มไปด้วยผู้คนอีกครั้ง

คราวนี้บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าเดิม ทุกคนต่างมีสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

สายตาของหลินโมกวาดมองไปยังใบหน้าที่ตื่นเต้นของผู้คนด้านล่าง

“เราเพิ่งได้รับข่าวว่าฐานทัพของเผ่าไฮฟ์ตัดสินใจย้ายไปยังเมืองใหม่ทั้งหมดในวันพรุ่งนี้”

ข่าวนี้ไม่ได้สร้างความวุ่นวายมากนัก ภายใต้ระบบคะแนนสะสมและคุณความดีทางทหาร การรวมกองทัพหลักทั้งสี่กองเข้าด้วยกันนั้นถือเป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้แล้วในสายตาของประชาชน

พวกเขากำลังรอฟังคำพูดต่อไปของหลินโม

“การเดินทางจากฐานที่มั่นของรังไปยังเมืองใหม่มีระยะทางกว่า 30 กิโลเมตร และต้องผ่านพื้นที่เมืองร้างหลายแห่ง ทำให้เป็นการเดินทางที่ค่อนข้างอันตราย”

“ด้วยเหตุนี้ ผมจึงตัดสินใจออกคำสั่งแต่งตั้งผู้มีความสามารถทางทหารใหม่”