ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 281-2: การปรากฏตัวครั้งแรกของยานรบ歩兵! เหมือนการเข้าไปในดินแดนร้าง!

ตาดา…

เสียงโลหะดังสนั่นหวั่นไหวพัดกระหน่ำไปทั่วทั้งถนนในชั่วพริบตา

นั่นไม่ใช่การยิงรัวของปืนไรเฟิลธรรมดา หรือการยิงเป็นจังหวะยาวสั้นของปืนกล แต่มันคือกระแสน้ำแห่งความตายที่ถาโถมเข้ามาเหมือนสายฝนเหล็กกล้า

กระสุนเรืองแสงสีส้มแดงพุ่งเป็นวิถีอันตรายผ่านอากาศ ครอบคลุมศพทั้งหมดอย่างแม่นยำ

ซอมบี้ที่อยู่แนวหน้าถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นฉีกกระชาก เนื้อและเลือดกระเด็นไปทั่วทุกหนแห่ง แขนขาและส่วนที่ขาดวิ่นถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศด้วยพลังงานจลน์มหาศาล

ภายใต้อำนาจการยิงของปืนกลหนัก ร่างกายของพวกเขาไม่สามารถคงรูปทรงเดิมได้เลย และถูกทำลายในทันทีจนกลายเป็นกองเนื้อที่เลือนราง

เสียงปืนดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

ซอมบี้หลายร้อยตัวถูกกำจัดจนหมดสิ้น

ถนนหนทางเต็มไปด้วยคราบเลือด และไม่พบศพที่ยังคงสภาพสมบูรณ์แม้แต่ศพเดียว

“นี่…นี่คือทั้งหมดแล้วเหรอ?”

จากภายในรถ SUV คันหลัง เสียงของชายผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแห้งๆ

ขณะที่ทุกคนยังคงตกอยู่ในอาการตกใจ รถหุ้มเกราะก็ยังไม่หยุด

มันค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และใช้ส่วนหน้าของมันดันรถยนต์ที่ถูกทิ้งร้างหลายคันที่กีดขวางถนนออกไปอย่างง่ายดาย เพื่อเปิดทางให้ผ่านไปได้

กระบวนการทั้งหมดดำเนินไปอย่างลื่นไหลและงดงาม เต็มไปด้วยความสวยงามของความรุนแรง

“จงก้าวต่อไปข้างหน้า”

เสียงอันสงบนิ่งของเทียนซานดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าการต่อสู้เมื่อครู่นี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

ขบวนรถเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้งและค่อยๆ ขับผ่านถนนที่เปื้อนเลือด

ผู้ที่ตื่นขึ้นมาภายในรถออฟโรดมองไปยังโครงร่างของรถรบ歩兵สามคันที่อยู่ข้างหน้า และความคิดของทุกคนก็เปลี่ยนไป

ความดีความชอบทางทหาร!

เราต้องสร้างผลงานดีเด่นทางทหาร!

ความคิดนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลายเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

ไม่ว่าพวกเขาจะเจอกับกลุ่มศพเล็กๆ นับสิบศพ กลุ่มศพขนาดใหญ่นับร้อยศพ หรือแม้แต่พวกกลายพันธุ์ขั้นพื้นฐาน ก็ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดขบวนรถได้เลยแม้แต่น้อย

รถรบ歩兵 3 คันผลัดกันยิง ปืนกลหนักขนาด 14.5 มม. ยิงอย่างไม่หยุดยั้ง ทำลายล้างศัตรูทุกตัวที่ขวางทางจนยับเยิน

ผู้ที่ตื่นขึ้นมานั้นมีอาการตั้งแต่ตกใจสุดขีดไปจนถึงชา และในที่สุดก็กลายเป็นอาการคลุ้มคลั่ง

พวกเขาได้กลายเป็นเพียงผู้ชมไปแล้ว

นี่ไม่ใช่ภารกิจคุ้มกันแต่อย่างใด นี่คือขบวนพาเหรดติดอาวุธ

ขบวนพาเหรดติดอาวุธเพื่อแสดงให้พวกเขาเห็นถึงอำนาจที่แท้จริงของเมืองใหม่

ขบวนเดินทางราบรื่นและในไม่ช้าก็มาถึงบริเวณรอบนอกของฐานที่มั่นของไฮฟ์

บนหอสังเกตการณ์ของฐานที่มั่นไฮฟ์ เหล่าทหารยามที่กำลังเข้าเวรต่างหาวอย่างเซื่องซึม

นับตั้งแต่ราชินีผึ้งสั่งให้ทุกคนย้ายที่อยู่ ฐานทัพทั้งหมดก็อยู่ในสภาวะวุ่นวาย ในขณะที่ผู้ที่อยู่ตามด่านหน้าไม่มีอะไรทำเลย

ในขณะนั้นเอง ยามเหลือบไปเห็นควันลอยขึ้นมาจากขอบฟ้าไกลๆ ด้วยหางตา

เขารีบคว้ากล้องส่องทางไกลและเล็งไปยังทิศทางที่มีควันและฝุ่นฟุ้งกระจาย

ในวินาทีต่อมา มือของเขาก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง และกล้องส่องทางไกลเกือบหลุดจากมือเขา

“ศัตรู…ศัตรูโจมตี!”

เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นทำลายความสงบสุขเหนือฐานที่มั่นของเหล่าไฮฟ์ในทันที

ผู้รอดชีวิตซึ่งกำลังเก็บกระเป๋าและเตรียมเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่างตกใจกับสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน และสีหน้าตื่นเต้นของพวกเขาก็แข็งค้างไปทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ซอมบี้กำลังโจมตีอยู่หรือเปล่า?”

เหล่าทหารยามที่ตื่นขึ้นของรังผึ้งรีบลงมือปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว บุกทะลวงกำแพงและตั้งอาวุธ

เมื่อทุกคนเห็นกลุ่มผู้มาเยือนจากระยะไกล ต่างก็ตกตะลึง

นั่นไม่ใช่กองศพ

นั่นคือขบวนรถเหล็ก

รถถังเหล็กขนาดมหึมาสามคันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาในรูปแบบการโจมตีในแนวหน้า ตามมาด้วยรถบรรทุกหุ้มเกราะหนักนับสิบคันและยานพาหนะออฟโรดที่คล่องตัวอีกหลายสิบคัน

ขบวนรถทั้งหมดพวยพุ่งด้วยฝุ่นฟุ้งกระจาย มุ่งหน้าตรงไปยังป้อมปราการด้วยพลังที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทาง