ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 287-2 คำวิงวอนขอความช่วยเหลือจากปราชญ์: ถ้าเราไม่ย้ายที่อยู่ตอนนี้ เราจะล่มสลาย!

บทที่ 287 คำวิงวอนขอความช่วยเหลือจากปราชญ์: ถ้าเราไม่ย้ายที่อยู่ตอนนี้ เราจะล่มสลาย! (2/2)

ข่าวที่ว่าเมื่อวานนี้ฐานปฏิบัติการประภาคารเกิดความวุ่นวายเนื่องจากนโยบายใหม่ของเมืองนั้น มาถึงหูเขาในทันที

ชายผู้ชาญฉลาดรีบกลับมาในชั่วข้ามคืน คาดว่าเพื่อจัดการกับเรื่องวุ่นวายนี้

ปลายสายอีกด้านหนึ่งเงียบไปสองวินาที

“มันไม่อาจระงับได้” เสียงของชายผู้ฉลาดเจือด้วยความสิ้นหวัง “ฉันยังประเมินผลกระทบของระบบของคุณต่อชนชั้นล่างต่ำไป”

“ตอนนี้ นอกจากพวกเรานักวิจัยที่ยังคงสงบสติอารมณ์ได้แล้ว บรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พนักงาน และแม้แต่พนักงานทำความสะอาดที่ฐานทัพต่างก็คลุ้มคลั่งกันหมด”

“พวกเขาปิดกั้นทางออกที่นำไปสู่พื้นดิน พร้อมตะโกนว่าพวกเขาต้องการไปยังเมืองใหม่ เพื่อขนอิฐในสถานที่ก่อสร้าง และเพื่อฆ่าซอมบี้เพื่อสะสมเกียรติยศทางทหาร”

“คำพูดของผมไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว พวกเขาใส่ใจแต่คะแนนผลงานและความดีความชอบทางทหารเท่านั้น”

ชายผู้ฉลาดพูดช้าๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

แต่หลินโมสามารถรับรู้ถึงความปั่นป่วนภายในที่ถูกกดไว้ภายใต้ท่าทีสงบนั้นได้

“คุณหลิน ผมทราบดีถึงสถานการณ์ปัจจุบันของประภาคาร หากผมบังคับให้พวกเขาอยู่ต่อ มันจะยิ่งพังทลายเร็วขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าเรารีบออกไป ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยของเราจะไม่ได้รับการรับประกันเท่านั้น แต่ยังจะทำให้ยากต่อการขนย้ายข้อมูลทั้งหมดที่ประภาคารรวบรวมไว้ด้วย”

หลินโมฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ขัดจังหวะ

ภาพที่ปราชญ์เล่ามานั้นแทบจะเหมือนกับสิ่งที่เขาจินตนาการไว้ทุกประการ

เมื่อการเอาชีวิตรอดและความหวังตกอยู่ในอันตราย ความภักดีและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจะเปราะบางอย่างยิ่ง

ในที่สุดชายผู้ฉลาดก็พูดเข้าประเด็นว่า “ผมมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ”

หลินโมกล่าวอย่างสุภาพว่า “เชิญพูดได้เลยครับ”

ชายผู้ชาญฉลาดผู้นั้นยังมีความคิดเชิงปฏิบัติและแสดงเจตจำนงที่จะนำประภาคารเข้ามาในเมืองใหม่ตั้งแต่เนิ่นๆ

แม้ว่า Hive จะมาก่อน แต่ก็ยังต้องแสดงความปรารถนาดีที่จำเป็นอยู่ดี

“คุณหลิน ผมหวังว่าคุณจะสามารถจัดขบวนรถเพื่อช่วยในการย้ายป้อมประภาคารทั้งหมดได้”

“พวกเราทุกคน รวมทั้งนักวิจัย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และผู้รอดชีวิตทั้งหมด จะถูกย้ายไปยังเมืองใหม่ของคุณ”

“ฉันได้ยินเรื่องการย้ายรังผึ้งมาบ้างแล้ว ถ้ามีการคุ้มครองจากกองทัพ การย้ายประภาคารก็น่าจะราบรื่น”

หลังจากที่ปราชญ์ผู้นั้นพูดจบในคราวเดียว ผู้สื่อสารก็เงียบไปอีกครั้ง

ฉันสามารถโอนให้คุณได้

คำตอบของหลินโมนั้นสั้น กระชับ และเด็ดขาด โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ชายผู้ชาญฉลาดที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอยิ่งขึ้น

“อย่างไรก็ตาม” หลินโมเปลี่ยนเรื่อง “การย้ายฐานทัพของรังผึ้งเป็นเพียงเรื่องของการที่ผู้คนย้ายออกไป แต่ประภาคารของคุณนั้นแตกต่างออกไป”

“คุณมีเครื่องมือที่ทันสมัยมากมาย ข้อมูลการวิจัย และโครงการทดลองที่ยังดำเนินอยู่ สิ่งเหล่านี้มีค่ามากกว่าคนของคุณเพียงไม่กี่ร้อยคนเสียอีก”

“การเคลื่อนย้ายประภาคารทั้งหลังไปยังเมืองใหม่ไม่ใช่ภารกิจคุ้มกันธรรมดา แต่เป็นการย้ายสถานที่ขนาดใหญ่ที่ต้องใช้ความรู้ด้านวิศวกรรมอย่างมาก”

น้ำเสียงของหลินโมนั้นตรงไปตรงมาและไม่เกินจริง เขาเพียงแค่กล่าวถึงข้อเท็จจริงเท่านั้น

ชายผู้ฉลาดนั้นจึงนิ่งเงียบ

เขาย่อมตระหนักถึงความยากลำบากที่เกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

อุปกรณ์บางอย่างต้องใช้เวลาหลายวันในการถอดประกอบ และการกระแทกและการสั่นสะเทือนระหว่างการขนส่งอาจทำให้เกิดความเสียหายที่ไม่สามารถแก้ไขได้

“คุณหลิน คุณหมายความว่าอย่างไรครับ?” ชายผู้ฉลาดถามอย่างระมัดระวัง

“หมายความว่า ควรทำสิ่งต่างๆ ทีละขั้นตอน”

ปลายนิ้วของหลินโมแตะลงบนที่วางแขน

“ฉันสามารถส่งทีซานไปนำทีมไปที่นั่นทันที เพื่อพาผู้รอดชีวิตธรรมดาของคุณทั้งหมดไปที่นั่น เมื่อพวกเขาไปถึงเมืองใหม่แล้ว ความไม่สงบภายในฐานของคุณก็จะสงบลงเอง”

“คุณพักอยู่ที่ประภาคารกับทีมวิจัยหลักของคุณ และมุ่งเน้นไปที่การถอดประกอบและบรรจุอุปกรณ์”

“เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว เราจะดำเนินการในขั้นตอนที่สองของการขนย้าย ซึ่งจะช่วยให้มั่นใจในความปลอดภัยของบุคลากรของเราและรักษาผลการวิจัยของคุณไว้ให้ได้มากที่สุด”

แผนที่หลินโมเสนอมานั้นชัดเจน มีเหตุผล และจัดระเบียบอย่างดี

อันดับแรก ให้แก้ไขปัญหาที่ท้าทายที่สุดในด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล จากนั้นค่อยจัดการกับปัญหาอุปกรณ์ที่ซับซ้อนที่สุด

ชายผู้ฉลาดไม่ได้คิดนานนัก

“เราจะทำตามที่คุณหลินบอก!” เขาตอบตกลงทันที “ผมจะไปแจ้งให้ประชาชนทราบทันทีว่ากองเรือของเมืองใหม่จะมาถึงในไม่ช้า ขณะเดียวกัน ผมจะจัดทำรายการอุปกรณ์และเอกสารที่ต้องโอนย้ายอย่างละเอียด”

“ดีมาก” หลินโมตอบ “ส่งรายชื่อมาให้ผม ผมต้องประเมินยานพาหนะและระดับความปลอดภัยที่จำเป็นสำหรับการขนส่ง คอยติดต่อสื่อสารกันอยู่เสมอ”