ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 70 - เรื่องเล็กๆ แค่นี้คุณตัดสินใจได้เลย
บทที่ 70 – เรื่องเล็กๆ แค่นี้คุณตัดสินใจได้เลย
บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี
สี่คำนี้ทำให้โจวเจิ้นทั้งตัวแข็งทื่อ
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ผู้จัดการหลี่ที่อยู่ปลายสาย, ดูเหมือนจะคาดการณ์ปฏิกิริยาของเขาไว้แล้ว, น้ำเสียงไม่มีระลอกคลื่นใดๆ, มีเพียงความเย็นชาแบบราชการ
“ผมบอกว่า, บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี, ได้ยื่นหนังสือแสดงเจตจำนงซื้อกิจการฉบับหนึ่งให้ธนาคารเรา”
“พวกเขามีความตั้งใจที่จะเข้าซื้อกิจการสินทรัพย์ทั้งหมดของเทียนเหิง เอเนอร์จี้ในเขตอุตสาหกรรมเมืองใต้, รวมถึงโรงงาน, อุปกรณ์, และสิทธิ์การใช้ที่ดิน”
“ท่านประธานโจว, คุณน่าจะเข้าใจว่านี่หมายถึงอะไร”
โครม
โจวเจิ้นรู้สึกว่ากะโหลกศีรษะของตัวเองถูกค้อนหนักทุบอย่างแรง
เขาหน้ามืด, ต้องพิงโต๊ะถึงจะยืนอยู่ได้
บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี!
หลินโม่!
หนุ่มที่ทำลายหยาดเหงื่อแรงกายทั้งชีวิตของเขา, อาณาจักรพลังงานที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือ, ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง, ทำลายจนสิ้นซาก!
เขาไม่เพียงแต่จะชนะ, เขายังจะกลืนกินซากศพของตัวเองจนหมดสิ้น!
ความรู้สึกอัปยศและความโกรธที่ยากจะบรรยาย, ก็ทลายสติของโจวเจิ้นลงในทันที
“ฝันไปเถอะ!” ในลำคอของโจวเจิ้นดังขึ้นด้วยเสียงคำรามเหมือนสัตว์ป่า, น้ำลายกระเด็นไปที่หูโทรศัพท์
“คุณบอกเขาไป! ผมยอมจุดไฟเผาโรงงานทั้งหมด, ให้กลายเป็นกองเศษเหล็ก, ก็จะไม่ขายให้เขาเด็ดขาด! แม้แต่สกรูตัวเดียวก็จะไม่เหลือไว้ให้เขา!”
“ผมโจวเจิ้นยังไม่ตาย!”
ในห้องทำงาน, ดังก้องไปด้วยเสียงคำรามที่แหบแห้งของเขา
ทว่า, ปลายสาย, กลับเงียบไปนาน, น่าอึดอัด
ความเงียบนี้, มันทำร้ายคนยิ่งกว่าการโต้แย้งใดๆ
นานมาก, เสียงของผู้จัดการหลี่ถึงได้ดังขึ้นอีกครั้ง, ครั้งนี้, เสียงของเขา, แม้แต่ความเกรงใจสุดท้ายก็หายไป, เหลือเพียงความแข็งกร้าวและเย็นชาของเจ้าหนี้
“โจวเจิ้น, คุณอาจจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์”
“เขตอุตสาหกรรมเมืองใต้, คือสินทรัพย์หลักที่คุณใช้ค้ำประกันตอนที่ขอกู้เงินก้อนใหญ่ที่สุดจากธนาคารเรา”
“ตามข้อตกลง, เมื่อบริษัทของคุณเกิดความเสี่ยงในการดำเนินงานที่สำคัญ, มูลค่าสินทรัพย์ต่ำกว่าเงินกู้ต้นและดอกเบี้ยมาก, เรา, ก็คือธนาคาร, มีสิทธิ์ที่จะจัดการหลักทรัพย์ค้ำประกันฝ่ายเดียว, เพื่อกู้คืนเงินกู้”
“เพราะฉะนั้น, เรื่องนี้, เราไม่ได้กำลังเจรจากับคุณ, และไม่ได้กำลังขอความเห็นชอบจากคุณ”
“เรา, กำลังแจ้งให้คุณทราบ”
แจ้งให้ทราบ
คำนี้ทลายความภาคภูมิใจสุดท้ายของโจวเจิ้น
เขาอ้าปากอยากจะโต้แย้ง, แต่กลับพบว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เขาไม่ใช่ประธานโจวที่สามารถนั่งคุยกับผู้จัดการธนาคารได้อย่างเท่าเทียมอีกต่อไปแล้ว
เป็นแค่ลูกหนี้ที่น่าสงสาร, ที่พร้อมจะถูกชำระบัญชีได้ทุกเมื่อ
“นอกจากนี้, โจวเจิ้น, ผมแนะนำให้คุณใจเย็นหน่อย” น้ำเสียงของผู้จัดการหลี่, เจือไปด้วยคำเตือน
“บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยีคือผู้ซื้อรายเดียวในตลาดตอนนี้, ที่มีความสามารถ, และมีความตั้งใจ, ที่จะรับช่วงต่อของเน่าๆ ของคุณทันที”
“ถ้าคุณให้ความร่วมมือ, เราอาจจะยังสามารถต่อรองราคาที่ดีให้คุณได้, ทำให้คุณไม่แพ้จนน่าเกลียดเกินไป”
“ถ้าคุณเลือกที่จะต่อต้าน, หรือทำอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล, เช่นที่คุณพูดเมื่อครู่ว่าจุดไฟเผา…”
ผู้จัดการหลี่หยุดเล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้นเราก็จะต้องเริ่มกระบวนการชำระบัญชีภาคบังคับ ถึงตอนนั้น, สินทรัพย์จะถูกประมูลในราคาต่ำ, ตัวคุณเอง, ยังต้องรับผิดชอบค่าปรับผิดสัญญาและค่ารับผิดทางกฎหมายจำนวนมหาศาล”
“คุณ, จะไม่มีอะไรเหลือ, และยังเป็นหนี้ท่วมหัว, ไม่มีโอกาสพลิกตัวอีกต่อไป!”
“หวังว่าคุณจะคิดให้ดี”
แปะ
โทรศัพท์ถูกวางสาย
โจวเจิ้นกำโทรศัพท์, อยู่ในท่าที่แข็งทื่อ, สีหน้าดูงุนงง
แจ้งให้คุณทราบ
เรากำลังแจ้งให้คุณทราบ
คำพูดไม่กี่คำนี้, ในหัวของเขาดังก้องซ้ำไปซ้ำมา, บดขยี้ศักดิ์ศรีสุดท้ายของเขา
โจวเจิ้นอย่างเหม่อลอย, วางหูโทรศัพท์กลับไปที่เครื่อง
เงยหน้าขึ้น, มองไปทั่วห้องทำงานที่เขาต่อสู้มาครึ่งชีวิตถึงจะได้มา
โซฟาหนังแท้เย็บมือจากอิตาลี, โต๊ะทำงานไม้ไห่หนานฮวงฮวาหลี, ภาพวาดของจางต้าเชียนมูลค่าหลายสิบล้านบนผนัง…
ในอดีต, ของเหล่านี้คือเหรียญตราของเขา, คือเครื่องพิสูจน์ความสำเร็จของเขา
แต่ตอนนี้, พวกมันดูแปลกหน้า, ดูน่าขัน
พวกมันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว
ความรู้สึกหมดแรงอย่างใหญ่หลวง, ก็ดูดพลังทั้งหมดของเขาไปในทันที
เขายืนไม่ไหวอีกต่อไป, โซซัดโซเซถอยหลัง, ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาข้างหลัง
ความโกรธ?
ไม่
ความโกรธที่สามารถเผาผลาญสติได้นั้น, ได้ถูกคำพูดที่เย็นชาและไร้ความปรานีของผู้จัดการหลี่เมื่อครู่, ดับลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ตอนนี้ที่เขารู้สึก, คืออารมณ์ที่ลึกซึ้ง, สิ้นหวังยิ่งกว่า
คือการยอมรับชะตากรรม
เป็นการยอมรับชะตากรรมอย่างสิ้นเชิง, ที่ถูกล้อรถแห่งยุคสมัยบดขยี้อย่างไม่ปรานี, แม้แต่เสียงครวญครางก็ยังเปล่งออกมาไม่ได้
เขาแพ้แล้ว
แพ้อย่างราบคาบ, แพ้จนไม่มีชิ้นดี
เขาอยากจะหัวเราะ, อยากจะเยาะเย้ยความโง่เขลาและความหยิ่งผยองของตัวเอง
แต่เขากระตุกมุมปาก, แต่กลับพบว่ากล้ามเนื้อใบหน้าของตัวเองไม่สามารถควบคุมได้เลย, ได้แต่ส่งเสียง “เฮอะๆ” ที่แปลกประหลาดออกมา” เหมือนเสียงกลองรั่วๆ ที่แปลกประหลาด
ชีวิตนี้ของเขา, ล้วนไล่ตามกระแส, ล้วนคำนวณใจคน, ล้วนเดินอยู่บนขอบของกฎ
เขาคิดว่าตัวเองเป็นนายพรานที่วางแผนอย่างแยบยล
ถึงได้พบว่า, ตั้งแต่หนุ่มที่ชื่อหลินโม่ปรากฏตัวขึ้น, ตัวเองคือเหยื่อที่เดินเข้าไปในกับดักทีละก้าว, แต่ยังคงคิดว่าตัวเองฉลาด
ไม่
กระทั่งเหยื่อก็ยังไม่ใช่
หนุ่มคนนั้น, บางทีตั้งแต่ต้นจนจบ, ก็ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา
เขาแค่ขวางทางของอีกฝ่าย
เพราะฉะนั้น, ถูกเตะทิ้งไปอย่างสบายๆ
ก็แค่นั้น
…
บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี, ห้องพักหลังเวที
เจียงอี้เพิ่งจะเสร็จสิ้นการประชุมทางวิดีโอที่สั้นและมีประสิทธิภาพ
ปลายสายของการประชุม, ก็คือผู้จัดการหลี่แห่งธนาคารเจี้ยนซิงที่เพิ่งจะยื่นคำขาดให้โจวเจิ้น
“ผู้จัดการหลี่, ความอดทนของเรามีจำกัด”
“ข้อเสนอซื้อกิจการฉบับนี้, มีผลภายในสามสิบนาที สามสิบนาทีต่อมา, เราจะหาทางออกอื่น”
“เช่น, สร้างโรงงานเอง”
ในภาพวิดีโอ, นายธนาคารที่แข็งกร้าวต่อหน้าโจวเจิ้น, ในตอนนี้หน้าผากกลับมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา
เขาพยักหน้าไม่หยุด, น้ำเสียงเจือความเอาใจ
“ท่านประธานเจียงวางใจได้! ธนาคารเราจะพยายามอย่างเต็มที่, เพื่อให้ความร่วมมือครั้งนี้สำเร็จ! นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งสองฝ่าย!”
“นี่ไม่ใช่ความร่วมมือ”
เจียงอี้แก้ไขเขาอย่างสงบ
“นี่คือโอกาสเดียว, ที่พวกคุณจะกู้คืนความเสียหายได้”
พูดจบ, เธอก็ตัดการสื่อสารฝ่ายเดียว
เธอวางแท็บเล็ตลง, ถอนหายใจยาว, หัวใจที่เต้นเร็วเพราะความตึงเครียดและความตื่นเต้น, ก็พอจะสงบลงได้บ้าง
เร็วเกินไป
ทุกอย่างเร็วเกินไปอย่างไม่น่าเชื่อ
จากงานแถลงข่าวที่น่าตกตะลึง, จนถึงการล่มสลายของเทียนเหิง เอเนอร์จี้, และตอนนี้ที่กลับมาเป็นฝ่ายควบคุม, บีบคั้นธนาคารให้ยอมจำนน…
กระบวนการทั้งหมด, ไม่ถึงสองชั่วโมง
ตลาดธุรกิจเหมือนสนามรบ
แต่เธอไม่เคยเห็นสงครามสายฟ้าแลบที่รวดเร็ว, ไม่เหลือทางรอดขนาดนี้มาก่อน
ทุกย่างก้าวของหลินโม่, เหมือนผ่านการคำนวณที่แม่นยำที่สุด, เชื่อมต่อกันเป็นห่วงโซ่, โจมตีจุดตายโดยตรง
ต่อหน้าความได้เปรียบทางเทคโนโลยีที่เด็ดขาด, อาณาจักรที่สร้างขึ้นบนทุนและความสัมพันธ์อย่างเทียนเหิง เอเนอร์จี้, ช่างเปราะบางเหมือนปราสาททราย, ผลักทีเดียวก็ล้ม
เธอหันกลับไป, มองไปยังเงาของคนที่อยู่ริมหน้าต่าง
หลินโม่ยังคงยืนอยู่ที่นั่น, มองดูฝูงชนที่จอแจข้างล่างอย่างเงียบๆ, ราวกับเกมการเมืองที่ตัดสินความเป็นความตายของอาณาจักรพันล้านเมื่อครู่, ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
“ท่านประธานหลิน”
เสียงของเจียงอี้เจือไปด้วยความเคารพที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เคยสังเกต
“ทางธนาคาร, ตกลงแล้วค่ะ พวกเขาจะกดดันโจวเจิ้นทันที”
หลินโม่ไม่ได้หันกลับมา, เพียงแค่ “อืม” คำหนึ่งอย่างเรียบเฉย
“เรื่องที่เหลือ, คุณไปจัดการ”
“ฉันเหรอคะ?”
เจียงอี้ตะลึงไปชั่วครู่
“ท่านประธานหลิน, ท่านไม่ปรากฏตัวเหรอคะ?”
หลินโม่โบกมือ “คุณคือ CEO ของหย่วนซิง, เรื่องเล็กๆ แค่นี้คุณตัดสินใจได้เลย”
เจียงอี้: “…”
ท่านเรียกกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับเงินทุนหลายร้อยล้านหรือหลายพันล้านนี้ว่าเรื่องเล็กเหรอคะ?
YOU MAY ALSO LIKE
