ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 108 เพ่าฝู

บทที่ 108 เพ่าฝู

หลังจากที่ฉิงเทียนถามจบ เด็กสาวก็ชูนิ้วโป้งขึ้นมาแล้วใช้ดวงตาที่กลมโตน่ารักของเธอจ้องมาที่เขาและพูดขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนโยน “ข้าไม่มีชื่อเจ้าค่ะ เพราะนายท่านยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ข้าเลยนะเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินที่เด็กสาวพูดฉิงเทียนก็ถามกลับ “อะไรนะ เธออยากให้ฉันตั้งชื่อให้เธออย่างนั้นเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะท่านเป็นนายท่านของข้า ถ้าท่านไม่ตั้งชื่อให้ข้า แล้วใครจะตั้งชื่อให้ข้าล่ะเจ้าคะ?” พูดจบเธอก็มองไปที่ฉิงเทียนอย่างจริงจัง

ฉิงเทียนรู้สึกพ่ายแพ้ต่อดวงตาที่ใส่ซื่อบริสุทธิ์ของสาวน้อยยิ่งนัก “ก็ได้ ฉันจะตั้งชื่อให้เธอเอง”

เมื่อได้ยินว่าฉิงเทียนตกลงที่จะตั้งชื่อให้เธอ เด็กสาวก็ร้องขึ้นอย่างมีความสุข “เยี่ยมไปเลย นายท่านจะตั้งชื่อให้ข้าล่ะเจ้าค่ะ จะต้องเป็นชื่อที่น่ารักเหมาะกับตัวข้าแน่ๆเจ้าค่ะ”

“จะตั้งชื่อเจ้าว่าอะไรดีนะ?” ฉิงเทียนลูบคางของเขาแล้วคิด “เสี่ยวเหมยเป็นไง?” ฉิงเทียนบอกชื่อที่เขาคิดออกมา

“ไม่เอาๆ ชื่อดูธรรมดาไปเจ้าค่ะ”

ทันทีที่เขาเอ่ยชื่อขึ้นมา ก็ถูกเด็กสาวปฏิเสธทันทันควัน “ถ้าอย่างนั้น เสี่ยวเยว่ล่ะ?”

“ไม่เอาๆ” เด็กสาวส่ายหัวอย่างรังเกียจ

………..

หลังจากที่ถูกเด็กสาวปฏิเสธไปหลายต่อหลายครั้ง

“แล้วเธอจะเอาชื่ออะไร หรือเธอจะตั้งชื่อเองก็ได้นะ!” ฉิงเทียนนั่งลงกับพื้นอย่างยอมแพ้

เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูด เด็กสาวก็ส่ายหัวของเธอแล้วพูดขึ้น “ไม่ได้เจ้าค่ะ ชื่อของข้านั้นจะต้องเป็นนายท่านตั้งให้ข้าเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“โอ้สวรรค์ ได้โปรดช่วยข้าคิดชื่อดีๆด้วยเถอะ” ฉิงเทียนยื่นมือขึ้นไปบนฟ้าแล้วตะโกน

“นายที่ช่างทึ่มจังเลยนะเจ้าคะที่ไม่สามารถคิดชื่อดีๆได้” เธอพูดพร้อมกับยิ้ม

เมื่อได้ยินที่สาวน้อยพูดดูถูก ฉิงเทียนจึงได้พูดอย่างไม่พอใจ “นี่เราถูกเจ้าตัวน้อยแบบนี้ดูถูกซะได้ ดูเหมือนว่าเราจะโชว์ความสามารถให้เธอได้เห็นไม่ได้เลยแฮะ” เขาพูดแบบอยากตาย และคิดอย่างคิ้วขมวด

“จริงด้วยสิ! เรียกเธอว่าเพ่าฝูดีกว่า” ฉิงเทียนพลันนึกถึง*ขนมพัฟเค้กที่เขาชอบจึงได้พูดชื่อนี้ออกไป พูดจบเขามองดูเด็กสาวด้วยสีหน้าที่คาดหวังและคิดในใจ: หวังว่ารอบนี้จะได้นะ (*เพ่าฝูต้านเกา泡芙蛋糕 แปลว่าขนมพัฟเค้ก)

“เพ่าฝู เพ่าฝู” เด็กสาวพูดสองคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา

หลังจากนั้นสักพัก เด็กผู้หญิงก็พูดขึ้นมาอย่างยินดี “ดีล่ะ ต่อไปนี้ข้าจะชื่อว่าเพ่าฝู”

“ขอบคุณนายท่านนะเจ้าคะ ที่ตั้งชื่อให้ข้า”

เมื่อเห็นว่าเพ่าฝูนั้นชอบชื่อนี้มากฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะโล่งอก จากนั้นเขาจึงได้ใช้โอกาสนี้ถามเธอ “เพ่าฝู ตอนนี้เธอพอจะบอกฉันได้หรือยังว่าเธอคือใครกันแน่ แล้วทำไมเธอถึงได้บอกว่าฉันเป็นนายท่านของเธอและมาโผล่ในทะเลความรู้ของฉันได้?”

หลังจากที่ถามไปเป็นชุด ฉิงเทียนก็ได้รอคำตอบจากเพ่าฝู แต่ไม่คิดว่าประโยคแรกของเพ่าฝูที่นั่งอยู่ทะเลความรู้ของฉิงเทียนนั้นหัวเราะออกมา “นายท่านนี่น่ารำคาญจังนะเจ้าคะ ถามคำถามนี้อีกแล้ว”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เธอด้วยสายตามืดมน

“ก็ได้เจ้าค่ะนายท่านซื่อบื้อ ข้าจะบอกให้ก็ได้” เมื่อฉิงเทียนได้ยินที่เพ่าฝูเรียกเขาด้วยฉายาว่านายท่านซื่อบื้อแล้ว ฉิงเทียนก็ได้แต่ยิ้มแบบขมขื่น

มีทะเลสาบปรากฏขึ้นมาในทะเลความรู้ และมีเกาะหนึ่งปรากฏขึ้นมาในทะเลสาบนั้น เมื่อเห็นภาพนี้แล้วฉิงเทียนก็ตกใจมากที่ว่าเธอนั้นสามารถควบคุมทะเลความรู้ได้ดั่งใจ ซึ่งการจะทำเช่นนี้จะต้องอาศัยพลังจิตใจที่กล้าแข็งมาก ซึ่งเขาไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเองแต่เพ่าฝูกลับทำได้

เขาเห็นเพ่าฝูนั้นได้กระพือปีกของเธอบินไปยังตรงเกาะที่อยู่ตรงกลาง เธอนั่งลงอยู่ที่เกาะนั้นและเผยขาขาวเล็กๆของเธอทั้งสองข้างออกมาและเตะน้ำในทะเลสาบนั้น

“เธอเป็นใครกันแน่ เสี่ยวเพ่าฝู” ฉิงเทียนถามเธออีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะบอกท่านก็ได้” เพ่าฝูตอบ “ข้าก็คือภูตที่อยู่ในถาวเป่าสวรรค์ของท่านยังไงล่ะเจ้าคะ”

คำพูดนี้ของเธอทำให้ฉิงเทียนตกใจมาก ถาวเป่าสวรรค์กลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร ถาวเป่าสวรรค์น่าจะเป็นแค่แอพโทรศัพท์มือถือเท่านั้นจะกลายเป็นภูตไปได้อย่างไร?

“นายท่านไม่เชื่อข้าเหรอเจ้าคะ?” เมื่อเห็นท่าทางสงสัยของฉิงเทียน เพ่าฝูก็ได้ตอบเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “ข้าน่ะเป็นภูตของถาวเป่าสวรรค์จริงๆนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะมาอยู่ในทะเลความรู้ของนายท่านได้ยังไงล่ะเจ้าคะ?”

เมื่อเห็นท่าที่จริงจังของเพ่าฝูที่ดูน่ารักนั้น ฉิงเทียนจึงได้ถามอย่างสงสัยด้วยเสียงที่เบาลงและน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น “ถาวเป่าสวรรค์นั้นเป็นแค่แอพโทรศัพท์มือถือไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะมีภูตได้อย่างไร?”

หลังจากที่ถามไป ฉิงเทียนก็รู้สึกว่าเพ่าฝูนั้นมองดูเขาด้วยสายตาเหมือนกับที่มองหนอนแมลงอยู่ ฉิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะพูดต่อ “ฉันพูดผิดเหรอ?”

“นายท่านนี่ซื่อบื้อจริงๆด้วย ใครบอกนายท่านคะว่าถาวเป่าสวรรค์นั้นเป็นแอพโทรศัพท์มือถือล่ะเจ้าคะ” เพ่าฝูตอบ

“ถ้าไม่ใช่แอพโทรศัพท์มือถือแล้วเข้ามาอยู่ในโทรศัพท์ของผมได้อย่างไร?”

เพ่าฝูเตะขาน้อยๆของเธอแล้วอธิบาย “นั้นเป็นเพราะว่าตอนที่ข้าลงมาที่โลกมนุษย์เป็นครั้งแรกนั้น นายท่านเป็นเพียงแค่มนุษย์โลกและไม่มีพลังวิญญาณน่ะสิเจ้าคะ ข้าจึงได้แฝงตัวเองเข้าไปในโทรศัพท์มือถือของท่านยังไงล่ะเจ้าค่ะ”

“แต่ตอนนี้ข้าไม่เป็นจำเป็นต้องแฝงตัวอยู่ในโทรศัพท์มือถืออีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านก็เป็นผู้ฝึกตนแล้วด้วย ข้าจึงได้ย้ายมาอาศัยอยู่ในทะเลความรู้ของนายท่านยังไงล่ะเจ้าค่ะ นายท่านอย่าโทษข้าที่ข้าไม่ได้บอกท่านแต่แรกนะเจ้าคะ” ในขณะที่พูดอยู่เธอก็ก้มหัวลงแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มเข้าหากันแบบจ๋อยๆ

“ไม่ๆ ฉันไม่ได้โกรธเธอที่บอกช้าเลย” ถึงแม้ฉิงเทียนนั้นจะตกใจ แต่ตอนนี้เขาต้องปลอบเพ่าฝูก่อน

“ถ้าอย่างนั้นเพ่าฝู ตอนนี้เธออาศัยอยู่ในทะเลความรู้ของฉันแล้วแบบนี้ จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในถาวเป่าสวรรค์ใช่ไหม?” ฉิงเทียนถามคำถามที่เขากังวลมากที่สุด ฉิงเทียนนั้นกังวลว่าถ้าภูตถาวเป่าสวรรค์นั้นย้ายมาอยู่ในทะเลความรู้แล้วแบบนี้ ทุกสิ่งที่เขามีในถาวเป่าสวรรค์จะเริ่มต้นใหม่หมด เหมือนอย่างตอนที่แอพในโทรศัพท์มือถือนั้นถอนแล้วโหลดลงใหม่ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นฉิงเทียนคงได้ร้องไห้แน่ๆ!

หัวใจของเขานั้นเต้นเร็วเรื่อยๆและรอคำตอบของเพ่าฝู

เพ่าฝูที่มีดวงตากลมโตก็ได้ตอบเขา “มีสิเจ้าคะ”

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ฉิงเทียนก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที “ถาวเป่าของฉัน ร้านของฉัน หินเซียนของฉัน!” ฉิงเทียนร้องออกมาในใจ

“ตอนนี้ท่านมีเพ่าฝูแล้วไง ไม่จำเป็นต้องให้เพ่าฝูไปอยู่ในโทรศัพท์อีกยังไงล่ะเจ้าคะ” เพ่าฝูพูดอย่างน่ารัก

ฉิงเทียนที่ลงไปกลิ้งอยู่กับพื้นนั้นก็ได้ถามเธออย่างกระวนกระวายใจ “ถ้าอย่างนั้นแล้วบัญชีของฉันที่อยู่ในนั้นล่ะ?”

“ยังมีอยู่แน่นอนสิเจ้าคะ มีแค่เพ่าฝูเท่านั้นที่เปลี่ยนที่อยู่ แน่นอนว่าบัญชีของนายท่านยังคงอยู่เจ้าค่ะ” เพ่าฝูพูดแล้วก็มองมาที่ฉิงเทียนด้วยความไร้เดียงสา

“ถ้าบัญชีฉันยังอยู่ดีก็ไม่เป็นไร” ฉิงเทียนรู้สึกโล่งอก “เพ่าฝูตัวน้อยของฉัน อย่าทำให้นายท่านของเธอใจหายเช่นนี้สิ”

“กะแล้วนายท่านต้องโทษข้าจริงๆด้วย ทั้งๆที่ฟังข้าไม่จบดีแท้ๆ” เธอพูดขณะที่ดวงตากลมโตของเธอนั้นกะพริบตาด้วยความเศร้า

“มันเป็นความผิดของฉันเอง เป็นความผิดของนายท่านของเธอเอง” ฉิงเทียนนั้นรีบยอมรับผิดทันที ตั้งแต่ตอนที่ฉิงเทียนและซูเสวี่ยได้คบกันนั้น เขาก็ได้รู้ถึงความไร้เหตุผลของผู้หญิง ถ้าหากว่าพวกเธอบอกว่าเป็นความผิดของเขาเมื่อไร เขาจะต้องรีบยอมรับผิดทันที ถ้าเกิดว่ายอมรับผิดทันท่วงทีแล้วล่ะก็ พวกเธอก็จะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าหลังจากที่ฉิงเทียนยอมรับผิดแล้ว เพ่าฝูที่กำลังจะร้องไห้นั้นก็ได้ยิ้มแล้วหันมามองที่ฉิงเทียนทันที

ทันใดนั้นฉิงเทียนก็รู้สึกได้ว่าอนาคตของเขานั้นมันไม่ง่ายแล้ว แต่ฉิงเทียนก็ยังถามต่อไป “เพ่าฝู เธอช่วยแสดงบัญชีถาวเป่าสวรรค์ของฉันตอนนี้ทีสิ”

“ได้สิเจ้าคะ ไหนดูซิว่านายท่านมีหินเซียนอยู่ในบัญชีเยอะขนาดไหนนะ” เพ่าฝูพูดแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม

ทำไมฉิงเทียนถึงได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติหลังจากที่ได้ยินประโยคนี้