ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 298 อาจารย์อาฉิง

บทที่ 298 อาจารย์อาฉิง

ฉิงเทียนด่าเขาในใจทันที ไป๋กงหยางเจ้าตัวร้าย ก่อนหน้านี้ก็ได้พูดกันแล้วว่าหากติดต่อกับหลี่ว์ตงปิน ได้ เขาจะไม่บังคับให้เราเป็นศิษย์ของเขาอีก แต่ดูจากที่เขาพูดเมื่อสักครู่แล้ว เขาได้ทำผิดข้อตกลงที่ให้ไว้เฉยเลย

ส่วนหลี่ว์ตงปิน ที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ได้เหงื่อแตกพลั่กๆ และคิดว่าลูกศิษย์ของเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ตัวตนของฉิงเทียนในโลกเซียนนั้นเป็นถึงน้องชายของซุนหงอคง เอ้อหลางเสิน ไท่ไป๋จินซิงและอื่นๆ ถ้าเกิดว่าเขารับฉิงเทียนเป็นศิษย์แล้ว ฉิงเทียนนั้นก็จะเป็นหลานศิษย์ของเขา

หากว่าซุนหงอคงและคนอื่นๆรู้เรื่องนี้เข้าเขาคงได้ถูกไล่ฆ่าแน่ เมื่อคิดเช่นนี้แล้วหลี่ว์ตงปิน จึงได้ทำเป็นยิ้มแล้วพูดขึ้น “หยางเอ๋อ สหายเต๋าฉิงเทียนคนนี้นั้น ถ้าหากว่ากันตามตรงเจ้าคงจะต้องเรียกเขาว่าอาจารย์อาฉิง!”

“อาจารย์อาฉิง เขาน่ะเหรอ?” ไป๋กงหยางกวาดสายตาหันไปมองฉิงเทียนด้วยสายตาที่เบิกกว้างและไม่อยากจะเชื่อ เจ้าเด็กคนนี้เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรในระดับหยวนยิงเท่านั้น แต่ท่านอาจารย์กลับให้เรียกเขาว่าอาจารย์อา มันเป็นไปได้อย่างไร?”

“ท่านผู้เฒ่า กำลังมองอะไรอยู่? อาจารย์ของท่านบอกให้คุณเรียกผมว่าอาจารย์อา คุณยังไม่เรียกอีกเหรอ?” หลังจากที่พูดจบฉิงเทียนก็ได้มองไปที่ไป๋กงหยางที่เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว

“ท่านอาจารย์ เขาอยู่แค่ในระดับหยวนยิงเองนะขอรับ” ไป๋กงหยางลังเลที่จะพูด

มองไปที่ศิษย์ของเขาที่มีสีหน้าลังเล หลี่ว์ตงปิน ก็ได้พูดด้วยสีหน้าที่ซื่อตรง “ไป๋กงหยาง สหายฉิงและข้าสามารถเรียกชื่อกันได้ แต่เจ้าจะเรียกเขาพล่อยๆไม่ได้!”

ไป๋กงหยางรู้สึกได้ว่าเสียงของอาจารย์ของเขานั้นเอาจริงและรู้ดีว่าเขาจะต้องเรียกฉิงเทียนว่าอาจารย์อาแล้ว จากนั้นจึงได้หันหน้าไปหาฉิงเทียนด้วยสีหน้าที่ขมขื่นราวกับว่ามีคนติดหนี้เขาเอาไว้ และลังเลที่จะคำนับฉิงเทียน “ข้าขอคารวะอาจารย์อาฉิง”

“ดีๆ หลานไป๋” ฉิงเทียนก็ได้ตบไหล่ร่างวิญญาณของไป๋กงหยางด้วยอารมณ์แบบผู้อาวุโสแล้วพูดขึ้น “เสี่ยวไป๋ต่อไปหากมีใครรังแกเจ้า บอกอาจารย์อาได้นะ แล้วอาจารย์อาฉิงของเจ้าจะช่วยเจ้าล้างแค้นให้!”

เมื่อไป๋กงหยางได้ยินที่ฉิงเทียนพูดเช่นนี้ เขาก็อยากที่จะกระอักเลือดออกจากปาก ตัวตนที่เป็นถึงระดับจินเซียนอย่างเขากำลังต้องมีเรียกคนในระดับหยวนยิงว่าอาจารย์อา พระเจ้าทำไมคุณถึงได้ล้อเล่นกับเราเช่นนี้ ในโลกเซียนนั้นผู้ที่อยู่ในระดับผู้บำเพ็ญเพียรต่างก็เรียกเขาว่าอาจารย์ทั้งนั้น

แน่นอนว่าอาการไม่เต็มใจของไป๋กงหยางนี้ฉิงเทียนเองก็เห็นเช่นกัน แต่ในความคิดของฉิงเทียนนั้นมันไม่ใช่สาระสำคัญอะไรสำหรับเขา การที่ให้คนในระดับจินเซียนมาเป็นหลานศิษย์ของเขานั้นก็รู้สึกดีแล้ว ฉิงเทียนแอบรู้สึกสดชื่นขึ้นมา

และในขณะที่ฉิงเทียนกำลังแอบสดชื่นอยู่นั้นเอง ริมฝีปากของหลี่ว์ตงปิน ก็ได้แอบยิ้มแบบมีเลศนัยขึ้นมา

“สหายฉิง ในเมื่อหยางเอ๋อเป็นหลานศิษย์ของเจ้าแล้ว ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้อาวุโส เจ้ายินดีที่จะช่วยเหลือหยางเอ๋อใช่หรือไม่?” หลี่ว์ตงปิน ถาม

ในเวลานี้ฉิงเทียนกำลังชื่นมื่นไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขาไม่ได้ยินที่หลี่ว์ตงปิน พูดเลยและผงกหัวตอบ “ได้สิ ได้!”

เมื่อเห็นว่าฉิงเทียนตอบตกลงแล้ว ที่มุมปากของหลี่ว์ตงปิน ก็ได้ยกสูงขึ้นมาอีก รอคำพูดนี้อยู่แล้ว หลี่ว์ตงปิน แอบคิดเช่นนี้อย่างยินดี

“ถ้าอย่างนั้น หยางเอ๋อที่อยู่บนโลก ข้าวานสหายฉิงช่วยดูแลเขาให้หน่อยก็แล้วกัน” หลี่ว์ตงปิน พูดในทำนองไหว้วาน

“เรื่องเล็ก เรื่องเล็ก…….อะไรนะ คุณบอกให้ผมช่วยดูแลไป๋กงหยางเนี่ยนะ?” ฉิงเทียนที่เพิ่งรู้สึกตัว ก็พบว่าเขานั้นตกหลุมพรางของหลี่ว์ตงปินเรียบร้อยแล้ว

หลี่ว์ตงปิน ก็ได้พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เป็นธรรมชาติ “หยางเอ๋อนั้นเป็นเหมือนรุ่นน้องของเจ้า สหายฉิงคงจะไม่ทอดทิ้งเขาใช่หรือไม่ อีกอย่างน้องฉิงเองก็เพิ่งตอบตกลง”

“ผมตอบตกลงตั้งแต่เมื่อไร?” ฉิงเทียนพูดตวาดใส่หลี่ว์ตงปิน จอมเจ้าเล่ห์ เมื่อสักครู่เขาไม่ได้ยินอะไรเลย เขาตกหลุมพรางซะได้

“แต่เจ้าตกลงแล้ว หยางเอ๋อเจ้าก็ได้ยินใช่ไหม?” หลี่ว์ตงปิน ถาม

“ใช่ขอรับ อาจารย์อาฉิงตอบตกลงแล้ว!” ไป๋กงหยางรีบตอบด้วยสีหน้าที่เชื่อฟัง แต่จริงๆแล้วในใจของเขานั้นแอบหัวเราะอยู่ เขาต้องแทบกระอักเลือดเพราะเจ้าหนูนี่ ในที่สุดท่านอาจารย์ก็ได้ล้างแค้นให้เขาแล้ว ทำให้เขารู้สึกชื่นชมอาจารย์ของเขามากกว่าเดิม!

“เขาเป็นลูกศิษย์ของท่านนี่นา ไม่ว่าท่านพูดอะไรเขาก็ต้องตอบว่าใช่น่ะสิ!” ฉิงเทียนยังปฏิเสธที่จะยอมรับ ถ้าเขาจะต้องพาชายชราเช่นนี้ไปไหนมาไหนด้วยแล้ว เขาขอฆ่าตัวตายดีกว่า

“ก็ได้ ถ้าเจ้าปฏิเสธ ข้าจะเล่นให้คนในกลุ่มฟังทีหลังว่าน้องฉิงเทียนไม่ยอมช่วยเขาทั้งๆที่เขาก็เป็นหลานศิษย์ของเขาแท้ๆ ไม่รู้เลยว่าน้องฉิงจะยังได้เป็นเจ้าหน้าที่บนสวรรค์อยู่หรือเปล่า? เฮ้อข้าล่ะเป็นห่วงเจ้าจริงๆ!” หลี่ว์ตงปิน ทำเป็นถอนหายใจ

“ท่าน ท่าน!” ฉิงเทียนชี้ไปที่หลี่ว์ตงปิน ผ่านทางจอ นี่เป็นครั้งแรกเลยสำหรับเขาที่รู้สึกว่าเซียนบนสวรรค์เองก็มีคนที่เจ้าเล่ห์เช่นนี้อยู่ด้วย

“ข้าพูดอะไรผิดรึ?”หลี่ว์ตงปิน พูดด้วยสีหน้าเฉยชา แต่รอบยิ้มที่หน้าของเขานั้นดูสดชื่นมากที่ล่อลวงฉิงเทียนได้

“ก็ได้ คุณชนะหลี่ว์ตงปิน ” ฉิงเทียนพูดอย่างกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แต่ลูกศิษย์ของท่านจะต้องทำตามเงื่อนไขของผม และผมก็ไม่หาข้าวหาปลาให้ลูกศิษย์ของท่านด้วย

“น่า วางใจได้ลูกศิษย์ของข้าไม่จำเป็นต้องกินหรือดื่มอยู่ เพราะว่าเขานั้นเป็นแค่ร่างวิญญาณแล้ว ขอแค่เจ้าเอาไอ้นี่ให้เขา!” หลี่ว์ตงปิน กล่าว หลังจากที่พูดจบก็ได้มีหน้าจอหนึ่งปรากฏขึ้นมาที่โทรศัพท์มือถือของฉิงเทียน “หลี่ว์ตงปิน ได้ส่งของให้ท่านผ่านทางส่งด่วนของถาวเป่าสวรรค์ จะกดยอมรับหรือไม่?”

ฉิงเทียนนั้นไม่ลังเลที่จะกดรับ แล้วก็มีสิ่งที่ดูคล้ายกับกระถางกำยานปรากฏขึ้นมาในมือของฉิงเทียน และมีรูปมังกรสองตัวสลักอยู่ด้านข้างทั้งสองด้านของกระถางกำยานนั้น

“นี่คืออะไรรึ?” ฉิงเทียนวางกระถางกำยานไว้ที่มือของเขาแล้วมองดูซ้ายขวา แต่ไม่พบฝาปิดเปิดเลย

“หน้าที่หลักๆของกระถางกำยานนี้คือใช้ปกป้องดวงวิญญาณน่ะ” หลี่ว์ตงปิน อธิบาย

“การทำงานของกระถางกำยานนี่ไม่เลว ขอบคุณสำหรับของขวัญมาก ผมขอรับเอาไว้” พูดจบฉิงเทียนก็ได้เอากระถางกำยานเก็บเอาไว้ในแหวนเก็บของ

“นั่นไม่ใช่สำหรับเจ้านะ!” หลี่ว์ตงปิน รีบพูดกลับไป

“ถ้ามันไม่ใช่ของผม แล้วทำไมมันถึงอยู่ในมือผมได้ล่ะ?” ฉิงเทียนจงใจทำเป็นพูดอย่างไม่เข้าใจ แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่ของของเขา กระถางกำยานนี้เป็นของสำหรับไป๋กงหยาง แต่ใครบอกให้หลี่ว์ตงปิน วางกับดักใส่เขาเมื่อสักครู่ล่ะ เขาจะขุดหลุมฝังเขาบ้างล่ะ!

ในเวลานี้ไป๋กงหยางได้พูดอย่างอ่อนแรง “เอ่อ อาจารย์อาฉิงขอรับ กระถางกำยานนี่มันเป็นของศิษย์ขอรับ!”

“ของของคุณ แล้วทำไมของสิ่งนี้ถึงอยู่ในมือผมได้ล่ะ หลานไป๋เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?” ฉิงเทียนแกล้งทำเป็นเมินเฉย ถ้าเกิดว่าหลอกเขาแล้ว เขาไม่เอาคืนล่ะก็ ก็ไม่ใช่ฉิงเทียนแล้ว

เมื่อไป๋กงหยางมองไปที่ฉิง ก็รู้ว่าเขานั้นไม่คิดที่จะเอากระถางกำยานคืนให้เขาง่ายๆแน่ เวลานี้เขารู้สึกอยากจะร้องไห้และมองไปที่อาจารย์ของเขาหลี่ว์ตงปิน

ด้วยความหลี่ว์ตงปิน นั้นเป็นถึงเซียน เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าฉิงเทียนนั้นไม่ได้ไม่พอใจแค่เพราะเขาหลอกฉิงเทียนเมื่อสักครู่แน่

แต่เขาไม่ได้ขอให้ฉิงเทียนอธิบาย แต่เขากลับพูดกับไป๋กงหยาง “หยางเอ๋อ เจ้าได้ตกลงอะไรไว้กับฉิงเทียนหรือเปล่า? บอกข้ามาซิ”

สายตาของไป๋กงหยางจับจ้องไปที่แหวนเก็บของของฉิงเทียน เมื่อเขาได้ยินที่อาจารย์ของเขาถาม เขาก็ได้หันหน้ากลับมาอย่างยึกยักแล้วพูดขึ้น “เรียนท่านอาจารย์ ข้าได้พนันกับอาจารย์อาฉิงไว้ว่า หากเขาสามารถติดต่อกับท่านอาจารย์ได้ ข้าก็จะต้องไม่ฝืนบังคับเขาเป็นศิษย์อีก และข้าจะต้องทำตามที่เขาขอหนึ่งข้อ”

หลี่ว์ตงปิน ถึงกับตกใจ ว่าเจ้าลูกศิษย์โง่ของเขานั้นทำไมถึงได้ไปรับท้าพนันคนอื่นเช่นนี้ ถ้าไป๋กงหยางนั้นสามารถกลับมาได้ เขาจะสั่งสอนไป๋กงหยางไม่ให้พนันกับคนอื่นอีก ซึ่งเรื่องนี้ทำเอาเขารู้สึกอยากจะกระอักเลือดออกมา!

หลี่ว์ตงปิน ก็ได้มองไปที่ฉิงเทียน “น้องฉิง เจ้าต้องการอะไรรึเปล่า?”