ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 45 ความประหลาดใจของทุกคน

บทที่ 45 ความประหลาดใจของทุกคน

ว่าไงนะ?!

คำพูดของฉิงเทียนนั้นได้ทำให้ทุกคนในห้องต้องตกตะลึง

ทุกคนหันมามองที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อทีละคนๆ

รวมถึงซูเสวี่ยเอง เธอก็ไม่คิดว่าฉิงเทียนจะพูดเช่นนี้ขึ้นมา!

ผู้เฒ่าซูได้พูดไว้แล้วว่าเขาสามารถทำได้แค่ทำให้ขาของเธอไม่แย่มากไปกว่านี้และไม่สามารถที่จะรักษาได้ แต่ในเวลานี้กลับมีใครบางคนออกมาบอกว่าเขาสามารถรักษาได้

คนนั้นถ้าไม่ใช่คนบ้าก็คนโง่แล้ว!

สายตาของผู้เฒ่าซูนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยมากขึ้นไปอีก ถึงแม้เขาจะทราบว่าฉิงเทียนนั้นเป็นแฟนหนุ่มของหลานสาวของเขาก็ตามที แต่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขาสามารถรักษาโรคได้ด้วย แล้วยิ่งเป็นโรคที่เขาไม่สามารถรักษาได้อีกต่างหาก

ซูเสวี่ยนั้นนึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเธอในคืนนั้นและสิ่งที่เขาได้พูดกับเธอแล้ว ตาของเธอก็เหมือนไฟลุกขึ้นมาทันใด

บางทีฉิงเทียนอาจจะมีหนทางรักษาจริงๆก็ได้

ซูกังกับหวงโหรวมองมาที่ฉิงเทียนอย่างสงสัย!

มองดูการตอบสนองของทุกคน ฉิงเทียนก็ลูบจมูกแล้วพูดขึ้นมา “พวกคุณไม่เชื่อผมเหรอ?”

“จริงๆเหรอ? คุณสามารถรักษาขาของลูกสาวฉันได้จริงๆเหรอ?”

หลังจากที่ผ่านไปสักพักใหญ่ หวังเห่าก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“มันจำเป็นต้องให้ผมลองสร้างชีพจรขึ้นมาดูก่อน จากนั้นผมถึงจะสามารถรู้ถึงสถานการณ์เฉพาะของเธอได้ แล้วจากนั้นผมจะให้คำตอบคุณอีกทีหนึ่ง!” ฉิงเทียนคิดแล้วตอบกลับไป

ทุกคนๆโดยรอบเงียบกริบ ชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงใบไม้ร่วงหล่นลงพื้นดัง “แปะ” ยังได้ยินชัดเจน!

“ให้เขาทดลองดูเถอะค่ะ!” หวังอี้พูดขึ้นมาด้วยเสียงที่นุ่มนวล

“แม้แต่ผู้เฒ่าซูก็ยังไม่สามารถรักษาได้ ก็น่าจะให้โอกาสเขาลองรักษาดูนะคะ”

ได้ยินเสียงของหวังอี้ หวังเห่าผู้เป็นพ่อก็ถึงกับน้ำตาไหลออกมา

ลูกสาวของเขานั้นไม่สามารถยืนได้เนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ 3 ปีก่อน ซึ่งเป็นการชนที่รุนแรงมากสำหรับเด็กสาวอย่างเธอ

เขาผงกหัวอย่างรุนแรง

แล้วพ่อ-ลูกตระกูลหวังก็ได้ยอมตกลงและก้มหัวให้กับฉิงเทียน ต่อมากลุ่มคนที่อยู่ใกล้ๆต่างก็มองดูฉิงเทียนด้วยทีท่ากระวนกระวาย มีเพียงซูเสวี่ยที่มองดูฉิงเทียนเตรียมทำการรักษาอย่างสบายใจ เธอไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงเชื่อฉิงเทียนอย่างหน้ามืดตามัวว่าเขาจะทำได้สำเร็จหากเขาบอกว่าเขาทำได้ มือของหวังอี้นั้นเพรียวบางมาก และผิวขาวสวยและมีสีแดงเพราะอากาศที่หนาว ฉิงเทียนจึงได้แต่แอบอุทานในใจของเขา: ช่างเป็นมือที่สวยงามจริงๆ

ฉิงเทียนบอกหวังอี้ให้ยื่นมือของเธอออกมา วิธีที่ฉิงเทียนใช้จับชีพจรนั้นต่างไปจากของผู้เฒ่าซูโดยสิ้นเชิง ในตอนแรกเขาใช้เพียงนิ้วเดียวก่อน จากนั้นเพิ่มเป็นสองนิ้ว และสามนิ้วตามลำดับ จนสุดท้ายก็ใช้ทั้งสี่นิ้ว

ผู้เฒ่าซูและซูกังต่างก็คิ้วขมวด พวกเขานั้นฝึกวิชาแพทย์แผนจีนมานานเกือบร้อยปี ผู้เฒ่าซูนั้นนึกในใจว่าช่างเป็นเทคนิคที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย

ส่วนหวังเห่าเองมองดูอย่างกระวนกระวายใจเช่นกัน มีเพียงหวังอี้ที่มองดูอย่างเงียบกริบ แต่ฉิงเทียนนั้นไม่รู้เลยว่าตอนที่เขาจับมือของเธออยู่นั้น ใบหน้าของหวังอี้นั้นแดงขึ้นมาและหัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นมาเช่นกัน!

นี่เป็นครั้งแรกของหวังอี้ที่มีผู้ชายอายุไล่เลี่ยกับเธอมาจับมือของเธอเช่นนี้!

แน่นอนว่า ฉิงเทียนนั้นไม่มีเวลาที่จะมาเดาว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แพทย์แผนจีนโบราณนั้นจำเป็นต้องใช้สมาธิสูงมาก โดยเฉพาะเวลาจับชีพจร ถ้าไม่สามารถสงบนิ่งได้ ก็จะไม่สามารถรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของชีพจรได้ แล้วฉิงเทียนก็คิ้วขมวดเพราะจากชีพจรของหวังอี้นั้น ฉิงเทียนพบว่าชีพจรที่ขาของเธอนั้นไม่มีการเต้นตอบกลับมาราวกับเป็นสระน้ำที่สงบนิ่งยังไงอย่างงั้น และเมื่อสักครู่เข็มของผู้เฒ่าซูนั้นทำแค่กวนน้ำในสระน้ำนั้นไปไม่กี่ครั้งเพื่อทำให้หวังอี้รู้สึกดีขึ้นแค่นั้น!

และสิ่งที่ฉิงเทียนนั้นกำลังจะทำนั้นคือทำให้ขาของเธอนั้นไม่เพียงแต่มีความรู้สึกกลับมา แต่จะทำให้เธอสามารถลุกขึ้นยืนและเดินได้ด้วย ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ยากมาก

ผู้คนรอบๆนั้นต่างก็มองดูฉิงเทียนที่เอามือออกจากหวังอี้ แล้วหวังเห่าก็ถามด้วยความอยากรู้ “เป็นอย่างไรบ้าง คุณพอจะรักษาเธอได้ไหม?”

ทุกคนต่างก็หันมองที่เขาด้วยสายตาที่สงสัย โดยเฉพาะสายตาของผู้เฒ่าซูและซูกังซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยมากที่สุด!

ฉิงเทียนถอนหายใจ “ถ้าเปรียบขาของมนุษย์เป็นเครื่องยนต์ ระบบเส้นลมปราณมากมายที่ขาของหวังอี้นั้นที่ถูกทำลายไปนั้น ก็เช่นเดียวกับสายพานในเครื่องยนต์ถูกทำลายไปนั่นแหละครับ!”

หวังอี้นั้นมีสีหน้าที่ผิดหวัง และหวังเห่าเองก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าเช่นกัน แล้วเขาก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงอ่อยๆ “มันคงเป็นชะตากรรม ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ”

ผู้เฒ่าซูและซูกังเองมองดูอย่างหัวเสีย! พวกเขาคิดว่าฉิงเทียนนั้นอาจจะมีความสามารถที่น่าทึ่งซ่อนอยู่ แต่สุดท้ายก็พูดเช่นเดียวกันออกมา!

แต่ทว่า ฉิงเทียนก็พูดขึ้นมาต่อ “แต่โชคดีนะครับ ที่เธอได้พบกับผม!” ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ สีหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งทุกคนต่างก็รู้สึกได้ถึงความมั่นใจที่เต็มเปี่ยมของเขา และไม่มีใครสงสัยเขาอีก

หวังเห่าก็มองไปที่ทุกรายละเอียดบนใบหน้าฉิงเทียนก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา “คุณมั่นใจมากแค่ไหน!”

สายตาของเขามองไปที่สีหน้าที่คาดหวังของหวังอี้ แล้วฉิงเทียนก็พูดขึ้นมา “ก็ราวๆ 80% ครับ แต่นี่จำเป็นต้องผ่านการรักษาหลายๆขั้นตอนและอาจจะเจ็บมากอยู่นะครับ!”

รอจนกระทั่งฉิงเทียนพูดจบ หวังอี้ก็พูดอย่างตื่นเต้น “ขอเพียงแค่ยืนได้ ต่อให้เจ็บแค่ไหนฉันก็จะทน!” นี่เป็นครั้งแรกของเธอที่ได้ยินว่ามีคนบอกกับเธอว่าสามารถรักษาขาของเธอได้ หวังอี้จึงได้พูดเช่นนี้ออกมา! และหวังเห่าเองก็ผงกหัวอย่างแรง!

ฉิงเทียนมองดูพวกเขาที่ยอมรับการรักษาและหันไปพูดกับผู้เฒ่าซู “ถ้าเป็นไปได้ ผมจะขอยืมเข็มเงินของผู้เฒ่าซูจะได้ไหมครับ?”

ผู้เฒ่าซูที่มองดูฉิงเทียนที่มีความมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมอยู่อย่างเงียบๆนั้น ก็ได้ผงกหัวให้ซูกังแล้วพูดขึ้น “กังเอ๋อ เอาเข็มเงินให้กับเขา!”

ซูกังจึงได้ส่งเข็มเงินในมือของเขาให้ หลังจากที่ฉิงเทียนพูดขอบคุณ เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดกับหวังอี้ “ช่วยถกกระโปรงขึ้นจนถึงต้นขาให้ผมหน่อยนะครับ!”

หวังอี้ก็ผงกหัวอย่างอายๆและถกกระโปรงขึ้นมาอย่างช้าๆ!

ฉิงเทียนหยิบเอาเข็มเงินขึ้นมาด้วยมือขวาของเขาและปักลงไปที่ใต้เข่าของหวังอี้ แล้วจากนั้นก็ค่อยๆหมุนเข็มเงินนั้นและส่งพลังวิญญาณเข้าไปอย่างช้าๆผ่านเข็มเงินในมือของเขา พลังวิญญาณนั้นแผ่เข้าไปในเส้นชีพจรที่ต้นขาของหวังอี้ สิ่งที่ฉิงเทียนทำในเวลานี้นั้นคือการกระตุ้นไปที่จุดฝังเข็มเพื่อทำให้ชีพจรที่ขาของเธอกลับมาทำงาน แล้วจากนั้นก็ปล่อยให้เส้นลมปราณที่เสียหายไปแล้วนั้นฟื้นคืนกลับมาด้วยพลังวิญญาณ!

ความเร็วในการฟื้นคือของเส้นลมปราณนั้นเป็นไปได้ช้ามาก ฉิงเทียนนั้นจำเป็นต้องคอยส่งพลังวิญญาณไปที่ต้นขาของหวังอี้อย่างต่อเนื่อง!

เหงื่อของเขาที่เริ่มไหลออกมา เส้นลมปราณที่ขาของหวังอี้นั้นก็ค่อยๆฟื้นคืนกลับมาเช่นกัน ในที่สุดเส้นลมปราณที่ขาทั้งสองข้างของเธอก็เชื่อมต่อกันสำเร็จ

ฉิงเทียนจึงได้รีบชักเข็มเงินออกจากขาของหวังอี้ แล้วจากนั้นเขาก็หายใจหอบ! ซูเสวี่ยจึงได้รีบเดินมาจากอีกด้านหนึ่งแล้วหยิบเอากระดาษทิชชูในกระเป๋าของเธอออกมา แล้วค่อยๆซับเหงื่อที่หัวของฉิงเทียน! ฉิงเทียนก็ได้หันหน้าไปหาซูเสวี่ยแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เป็นการบอกว่าเขาไม่เป็นไร

“รู้สึกแล้ว รู้สึกแล้ว!” หวังอี้พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น!

คำพูดของหวังอี้ได้ทำให้ผู้เฒ่าซูนั้นตกใจและรีบเดินมาจับที่มือของหวังอี้

“นี่มันปาฏิหาริย์!” เขาพูดออกมาเสียงดัง “ข้าไม่คิดว่าข้าจะได้เห็นการฝังเข็มเช่นนี้! มันน่าทึ่งมากที่สามารถเชื่อมต่อเส้นลมปราณที่เสียหายไปแล้วให้กลับคืนมาได้

เมื่อได้ยินที่ผู้เฒ่าซูพูด หวังเห่าก็ได้เข้าไปจับมือของหวังอี้แล้วถามอย่างตื่นเต้น “อี้เอ๋อ ลูกรู้สึกได้จริงๆเหรอ?”

หวังอี้ผงกหัวอย่างตื่นเต้น หลังจากผ่านไปตั้ง 3 ปี ในที่สุดเธอก็ได้มองเห็นความหวังที่จะรักษาเธอได้! พ่อกับลูกสาวตระกูลหวังต่างก็มองมาที่ฉิงเทียนด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ แล้วฉิงเทียนก็พูดขึ้นมา “ผมแค่ทำการเชื่อมต่อความรู้สึกที่ขาของเธอเท่านั้น ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลามากกว่า 1 ปี ถึงจะรักษาให้หายได้!”

“1 ปี แค่ 1 ปีเอง!” หวังอี้พูดย้ำอย่างตื่นเต้น! ในเวลานี้หวังเห่าที่สามารถฟื้นคืนอารมณ์กลับมาได้แล้วแต่ดูเหมือนจะยังตื่นเต้นอยู่ ก็ได้จับมือของฉิงเทียนแล้วพูดขึ้น “หลานฉิงเทียน นับจากนี้อี้เอ๋อต้องพึ่งคุณในการรักษาแล้ว! คุณคิดเงินเท่าไรก็ว่ามาได้เลย”

ในขณะที่เขากำลังจะพูดบางอย่างออกไปนั้น ฉิงเทียนก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาแล้วล้มลงไปนอนกับพื้น!