ร้านค้าจากแดนสวรรค์ - บทที่ 5 เปิดร้านขายของในถาวเป่า

บทที่ 5 เปิดร้านขายของในถาวเป่า

ณ บ้านของฉิงเทียนในคอนโดชีจี

มือของฉิงเทียนนั้นเลื่อนจอโทรศัพท์มือถืออย่างต่อเนื่อง ฉิงเทียนนั้นกำลังทำความคุ้นเคยกับระบบการใช้งานต่างๆของถาวเป่าสวรรค์

ในเมื่อเขาโดนไล่ออกเมื่อวานนี้ เขาจึงคิดได้ว่าเขาจะตรากตรำทำงานไปอีกทำไม ในเมื่อเขามีถาวเป่าสวรรค์ที่น่าจะมีแอพเดียวในโลก ทำไมเขาไม่เป็นคนขายของในถาวเป่าสวรรค์แทนเสียล่ะ และขายของในโลกไปยังสวรรค์ เขาคิดว่าถาวเป่าบนโลกนั้นสามารถเปิดร้านขายของเองได้ ถาวเป่าบนสวรรค์เองก็น่าจะเปิดร้านขายของเองได้เหมือนกันสิ

แล้วก็ใช่จริงๆ ฉิงเทียนพบคำสั่งเปิดร้านขายของบนในหน้าอินเตอร์เฟสของเขาในถาวเป่า ฉิงเทียนจึงไม่ลังเลที่จะกดเข้าไปเพื่อเปิดร้านขายของ และปรากฏหน้าจออินเตอร์เฟสหนึ่งขึ้นมา และพบแค่ว่า สำหรับผู้ที่ต้องการจะเปิดร้านขายของนั้นจำเป็นต้องกรอกข้อมูลส่วนตัว ชื่อเต๋า ที่อยู่ และรหัสประจำตัวประชาชน

ฉิงเทียนคิดว่าชื่อเต๋านั้นน่าจะเป็นชื่อของเขา เขาจึงใส่ลงไปว่าฉิงเทียนในส่วนของชื่อเต๋า ส่วนที่อยู่: บ้านเลขที่ 129 คอนโดชีจี เมืองโม๋ตู ประเทศจีน โลก ฉิงเทียนมองดูตรงส่วนกรอกรหัสประจำตัวประชาชนแล้วคิดในใจ: จะกรอกตรงนี้อย่างไรดีล่ะ? บนสวรรค์จะรู้จักรหัสประจำตัวประชาชนบนโลกไหมนะ!

“เอาเถอะ ไม่ว่าทางนั้นจะยอมรับหรือไม่ ลองกรอกดูไปก่อนแล้วกัน” ฉิงเทียนจึงกรอกรหัสประตัวประชาชนของเขาลงไป

หลังจากที่ฉิงเทียนกรอกข้อมูลเรียบร้อย ถาวเป่าก็เปลี่ยนหน้าระบบอินเตอร์เฟสทันที แล้วอินเตอร์เฟสก็แสดงให้กรอกชื่อร้านที่ต้องการจะเปิดและประเภทของสิ่งที่จะขาย

“ใช้ชื่อร้านว่าอะไรดีนะ?” ฉิงเทียนคิดอย่างเปิดกว้างและคิดว่าเขาควรจะตั้งชื่อร้านนี้เป็นชื่อจำง่ายๆหน่อยที่คนอื่นจำได้เพียงมองแค่ปราดเดียว ฉิงเทียนนั้นนึกถึงชื่อร้านดังๆบนโลกที่สามารถจำชื่อร้านได้ทันทีแค่มองผ่านๆ และมันจะสะดวกมากขึ้นเวลาทำธุรกิจต่อไปในอนาคต เขาคิดว่าตรรกะนี้ก็น่าจะใช้ได้ในโลกธุรกิจในโลกแห่งเซียนเช่นกัน

“หรือควรจะตั้งว่าร้านอันดับหนึ่งในสวรรค์โลกาดี” ฉิงเทียนพูดกับตัวเอง “มันดูอหังการเกินไปหน่อย ไม่เอาดีกว่า”

“อืม ร้านของฉันหลักๆคือเพื่อขายของจากบนโลก รึอย่างนั้นควรจะตั้งชื่อว่า ร้านมนุษย์ดี” ฉิงเทียนคิดอยู่พักใหญ่ๆ หลังจากที่เริ่มปลุกปล้ำใช้ความคิดอยู่ระยะเวลาหนึ่ง เขาก็ได้ขยอกเอาหมึกในท้องของฉิงเทียนออกมา(หมึกในท้องหมายถึงมีร่ำรวยความรู้) ในที่สุดฉิงเทียนก็ตั้งชื่อร้านของเขาว่าร้านโลกมนุษย์ ด้วยเหตุผลแรกคือชื่อร้านควรที่จะจำได้ง่าย เหตุผลที่สอง ถาวเป่าในสวรรค์นั้นขายแต่ของบนสวรรค์และไม่ขายของในโลกมนุษย์ ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีร้านค้าไหนๆที่ตั้งชื่อว่าโลกมนุษย์ในถาวเป่าแน่นอน!

เหล่าเทพ-เซียนนั้นจะต้องสงสัยแล้วกดเข้ามาดูเมื่อเห็นชื่อร้านของเขาเป็นแน่ ฉิงเทียนคิด หลังจากที่กรอกชื่อของร้านเรียบร้อยแล้ว เขาก็กรอกประเภทของที่ขายในร้านต่อ ฉิงเทียนกรอกลงไปโดยไม่ต้องคิดเลย: ร้านนี้ขายผลิตภัณฑ์ของมนุษย์หลากรูปแบบในราคาที่เป็นธรรม!

หลังจากที่กรอกข้อมูลหน้านี้เสร็จแล้ว ก็มีอีกหน้าโผล่ขึ้นมาอีก อินเตอร์เฟสนี้ให้ยืนยันว่าจะสร้างร้านค้านี้จริงๆหรือไม่

ฉิงเทียนกดตอบ “ใช่” โดยไม่ลังเล และก็ปรากฏข้อความขื้นมาว่า “ยินดีด้วยคุณเปิดร้านค้าสำเร็จแล้ว” หลังจากนั้นเขาก็ถูกหักเงินออกไป 10000 หินเซียนเป็นค่าเช่าร้าน 1 ปี ก่อนที่จะตามมาด้วยดอกไม้ไฟจำนวนมาก

“บ้าเอ๊ย ยังจะมีค่าเช่าอีกนะ” ฉิงเทียนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเมื่อเขาเห็นอินเตอร์เฟสแจ้งว่าเขาถูกหักค่าเช่าร้านไป “นี่ถ้าไม่ได้ 10000 หินเซียนมาในวันก่อน คงไม่มีปัญญาที่จะจ่าย 10000 หินเซียนแน่” เขาพูดขึ้นมาอย่างหมดแรง 10000 หินเซียนนั้นถือว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉิงเทียนในตอนนี้มา ถ้าเขาไม่ได้เงินมาจากร้านของหงจวินเหล่าจู่ล่ะก็ ฉิงเทียนคงไม่มีเงินสำหรับเปิดร้านเป็นแน่แท้

เมื่อฉิงเทียนคิดถึงอนาคตที่มีความสุขของเขา เขาก็ควรที่จะทำงานเสียแต่ตอนนี้ เขาจึงใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปสิ่งของต่างๆเช่น ทีวี คอมพิวเตอร์ โซฟา เตียงนอน เก้าอี้และของทุกอย่างในบ้านของเขา ฉิงเทียนคิดว่าเขาควรที่จะถ่ายรูปของทุกสิ่งที่เขาสามารถหาได้บนโลก ยกเว้นห้องน้ำเพราะเขาไม่รู้ว่าพวกเซียนนั้นมีการขับถ่ายหรือเปล่า! หลังจากที่วุ่นวายนานกว่า 1 ชั่วโมง ฉิงเทียนก็ได้อัพรูปเหล่านี้ขึ้นไปในร้านของเขา เมื่อฉิงเทียนทำการอัพรูปเสร็จ ทันใดนั้นก็มีอินเตอร์เฟสเด้งขึ้นมา: เพราะคุณได้เปิดร้านในถาวเป่าเป็นคนที่ 1000000 พอดี ถาวเป่าจึงให้คุณสามารถเข้าใช้บริการโฆษณาร้านค้าในถาวเป่าได้ฟรีหนึ่งวัน พวกเราหวังว่าคุณจะร่ำรวยในถาวเป่า

มองดูข้อความที่เด้งขึ้นมา ฉิงเทียนก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ: “วันนี้หนึ่งวัน ร้านของฉันจะได้ขึ้นในหน้าหลักล่ะ” ฉิงเทียนจึงรีบกลับไปที่หน้าหลักและพบร้านของเขาเด้งขึ้นมาในหน้าหลักจริงๆ มันได้เขียนเอาไว้ด้วยว่า: เหล่าเซียนที่ต้องการสินค้าของมนุษย์ต้องไม่พลาดร้านค้านี้ เมื่อเห็นคำเหล่านี้แล้วฉิงเทียนก็ผงกหัวด้วยความพอใจ: “ช่างเป็นบริษัทที่เข้าใจอะไรได้ดีจริงๆ!”

หลังจากที่คิดเช่นนั้น เขาก็รีบอัพรูปและใส่ชื่อสินค้าเข้าไปทันที “เหล่าเซียนที่ไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อน น่าจะไม่รู้ถึงวิธีการใช้งานของสิ่งของเหล่านี้ก็ได้ ดูเหมือนว่าเราคงจะต้องเขียนวิธีใช้งานลงไปด้วยเสียแล้ว”

ลองดูละกัน การใช้งานของTV: ยามที่คุณเบื่อ หรือยามที่คุณไม่มีอะไรทำก่อนที่จะนอนในตอนกลางคืน มันจะสามารถช่วยไล่ความเบื่อของคุณได้

การใช้งานโซฟา: คุณรู้สึกปวดเมื่อยขายานที่คุณนั่งขัดสมาธิบนเบาะขณะที่ฝึกหรือไม่? ด้วยสิ่งนี้จะสามารถทำให้คุณบอกลาอาการปวดเมื่อยขาของคุณไปได้เลย

การใช้งานกระจก: เมื่อคุณรู้สึกยุ่งยากกับการต้องใช้อิทธิฤทธิ์ทุกครั้งในยามที่คุณต้องการจะเห็นใบหน้าที่สวยงามของตัวเอง ด้วยสิ่งนี้จะทำให้คุณสามารถมองเห็นใบหน้าของตัวเองได้ตลอดเวลา

เค้ก: เมื่อคุณต้องการมีวันเกิดที่แสนโรแมนติกกับเธอผู้นั้น หรือเมื่อคุณรู้สึกว่าบรรยากาศนั้นไม่ดีพอ คุณจำเป็นต้องมีมัน

ด้วยเหตุนี้ ฉิงเทียนจึงได้ใส่ทุกภาพลงไปพร้อมกับข้อความที่ดูเกินจริงเหล่านี้ แล้วให้พวกเซียนทั้งหลายได้เห็นแล้วอยากที่จะซื้อพวกมันไป

หลังจากนั้น ฉิงเทียนก็ได้รอดูผลงานของเขาว่าได้ผลหรือไม่ เขานั้นยังรู้สึกว่ายังมีข้าวของน้อยเกินไปในร้านค้านี้ เขาคิดว่าเขาควรที่จะไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของมาขายเพิ่มและเก็บไว้ที่บ้านของเขาเผื่อพวกเซียนซื้อของเหล่านั้นจนหมดสต็อกไป

“จะว่าไป เรายังไม่รู้อยู่ดีว่าจะส่งสินค้าพวกนั้นไปยังไงเลยแฮะ!” ฉิงเทียนจู่ๆก็เพิ่งนึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นมาได้ ถ้าเขาส่งของมาให้ที่โลกด้วยวิธีการนั้น ถ้าอย่างนั้นเขาจะส่งสินค้าของเขาไปบนสวรรค์ได้อย่างไร! ฉิงเทียนจึงได้รีบมองหาส่วนของบริการขนส่งในถาวเป่า

มันมีเขียนอยู่ในส่วนของการบริการขนส่งว่าหากเจ้าของร้านได้กรอกที่อยู่ของลงไปแล้ว พ่อค้าจำเป็นแค่ต้องถ่ายรูปสินค้าที่ต้องการขายด้วยโทรศัพท์มือถือ แล้วของชิ้นนั้นจะไปหาถึงตัวผู้ซื้อโดยอัตโนมัติโดยใช้เวลาเพียงแค่วินาทีเดียว!

เมื่อเห็นระบบการใช้งานขนส่งแล้ว ฉิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: “การขนส่งที่ปราศจากค่าใช้จ่ายนี้ ถ้าถาวเป่าบนโลกมีระบบการทำงานแบบนี้ด้วยนะ ค่าใช้จ่ายของธุรกิจบนอินเทอร์เน็ตคงจะถูกลงไปกว่าครึ่ง ถาวเป่าบนสวรรค์นี่ช่างสุดยอดจริงๆ เทียบไม่ได้กับถาวเป่าบนโลกเลยแฮะ!” แต่ฉิงเทียนก็ยังถอนหายใจกับถาวเป่าบนสวรรค์อยู่ดี

ทันใดนั้น ก็มีเสียง “ติ๊ด” ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือของเขา และถาวเป่าสวรรค์นั้นก็แจ้งมาว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ฉิงเทียนจึงได้เปิดดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่านนั้น ซึ่งโชว์ขึ้่นมาว่า: เพื่อรักษาความถูกต้องของกฏในถาวเป่า ท่านจะต้องทำให้มั่นใจว่าสินค้าในร้านของคุณนั้นเป็นของจริง ถ้าพบว่าร้านค้าของท่านเป็นของปลอมหรือเผยแพร่ข้อความอันเป็นเท็จ ทางเราจะต้องปิดร้านค้าของท่านและไม่อนุญาตให้เปิดร้านได้อีก และจะทำการยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่ท่านมีในถาวเป่าด้วย

“ถาวเป่าสวรรค์นี้ตอบโต้กับการขายของปลอมดีแฮะ! จะมีใครกล้าขายของปลอมไหมนะ?” ฉิงเทียนก็อดที่จะคิดไม่ได้: “ถ้าถาวเป่าในจีนมีมาตรการตอบโต้ของปลอมแบบนี้บ้าง ก็คงไม่มีใครมาต่อว่าถาวเป่าได้แล้ว”

ฉิงเทียนทำการดาวน์โหลดภาพสินค้าต่างๆจากทางอินเทอร์เน็ตแล้วใส่ลงไปในคอมพิวเตอร์ของเขา ตอนนี้เป็นเวลา 23.00 นาฬิกาแล้ว ฉิงเทียนขยี้ตาที่เมื่อยล้าของเขา: “วันนี้พอแค่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเตรียมส่งรูปภาพเหล้านี้พร้อมคำอธิบายลงในร้าน”

ฉิงเทียนเดินไปล้างหน้าล้างตาแล้วไปนอน!