ลูกเขยมังกร Royal Dragon Husband - บทที่ 160 นายน้อยเฉิน เชิญครับ

บทที่ 160 นายน้อยเฉิน เชิญครับ

ตอนนี้เฉินเฟิงกลับบอกว่า เขาซื้อคฤหาสน์บนยู่ฉวนซานไว้

ถึงเฉินเฟิงจะสามารถทำได้จริง แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินแล้วนะ

เพราะคนที่สามารถเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์บนยอดยู่ฉวนซาน ล้วนเป็นคนสำคัญมีชื่อเสียง ให้พวกเขายอมขายที่ของตัวเองให้คนอื่น ใครเขาจะยอม?

“พ่อหนุ่ม ลุงไม่มีเวลาเป็นเพื่อนเราเล่นสนุกนะ รีบลงไปเลย ลุงต้องไปรับแขกคนอื่นอีก” คนขับรถพูดอย่างรำคาญ เขาไม่อยากขึ้นเขาไปแล้วโดนยามไล่ลงมา

“ที่รัก เราลงรถกันเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยามองเฉินเฟิงหนึ่งที คนขับรถไม่ยอม เธอก็หมดหนทาง

เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาลงรถน่ะได้ แต่เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ พึ่งได้รับบาดเจ็บมาไม่กี่วัน จะเหนื่อยไม่ได้

“ลุง เอางี้ ลุงพาพวกเราไปส่งยอดเขา ผมให้เพิ่มอีกห้าร้อย” เฉินเฟิงบอก โบราณว่าไว้ มีเงินทำได้ทุกอย่าง เขาไม่เชื่อหรอกว่าลุงคนขับรถจะไม่ชอบเงิน

“เราพูดจริงหรอ?” นั่นไง พอได้ยินเฉินเฟิงบอกจะให้เพิ่มอีกห้าร้อย ดวงตาลุงคนขับรถเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาออกมาวิ่งรถ วันหนึ่งหาเงินได้อย่างมากแค่สองสามร้อย เฉินเฟิงจะให้เพิ่มห้าร้อยนี่ เท่ากับค่าแรงเขาสองวันเลยทีเดียว เขาไม่มีทางไม่หวั่นไหวหรอก

เฉินเฟิงไม่พูดอะไรอีก หยิบแบงค์ห้าร้อยออกมายื่นให้เขาทันที

ลุงคนขับรถดีใจมาก รีบรับเงินมา

“ได้ พ่อหนุ่ม ลุงขับไปส่งยอดเขาให้” เขาหน้าชื่อตาบาน เงินถึงมือแล้ว เขาค่อยสบายใจหน่อย

“แต่ว่าพ่อหนุ่ม ลุงพูดก่อนเลยนะ ถ้าตอนขึ้นไปกลางเขาแล้ว ยามเขาไม่ให้พวกเราเข้าไป ห้าร้อยนี่ลุงไม่คืนให้หรอกนะ” เหมือนกลัวเฉินเฟิงเปลี่ยนใจ ลุงรีบย้ำ

เฉินเฟิงยิ้มบาง: “ลุงครับ ขับไปเถอะ เดี๋ยวผมคุยกับยามเอง”

“โอเค นั่งดีๆนะ”

ไม่นาน รถก็ขับมาถึงกลางเขา แต่เป็นที่น่าแปลกใจของลุงคนขับรถคือ ยามไม่สกัดกั้นรถเขา

ทำให้ลุงคนขับรถถอนหายใจโล่งอก ที่แท้มาตรการความปลอดภัยของยู่ฉวนซานก็ไม่ได้เข้มงวดอย่างที่เขาลือกัน

ที่จริงลุงเขาแค่ไม่รู้ว่า จุดที่ยู่ฉวนซานมีมาตรการความปลอดภัยเข้มงวดมีแต่จุดเดียว คือเขตคฤหาสน์บนยอดเขา

เขตคฤหาสน์นี่สุดยอดเข้มงวดอย่างที่เขาพูดกันจริงๆ

ครั้งที่แล้วที่เฉินเฟิงมา แค่ถึงยอดเขาก็โดนยามขวางไว้ ถ้าไม่ใช่เสิ่นหงชังปรากฏตัว เฉินเฟิงเข้าไปไม่ได้แน่ๆ

หลายนาทีต่อจากนั้น รถแท็กซี่ก็ถึงยอดเขา

ลุงคนขับรถเห็นกลุ่มยามใส่ชุดเครื่องแบบสีดำแต่ไกล

“พ่อหนุ่ม ลงตรงนี้เถอะ” ลุงยังหวั่นๆ ยามพวกนี้แต่ละคนรูปร่างใหญ่โต เกิดกรูกันเข้ามาขวางเขาจะทำยังไง?

“ลุง มาถึงนี่แล้ว ขับเข้าไปเรื่อยๆเถอะ” เฉินเฟิงเริ่มเหนื่อยใจ คฤหาสน์ของเขาอยู่ด้านในสุด ห่างจากนี่ไม่น้อยเลย

“พ่อหนุ่ม ลุงบอกแล้วนี่ ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคลนะ เขาไม่ให้เข้าไปหรอก แถมที่นี่อยู่กับแค่สิบครอบครัวเอง รถและคนที่เข้าออก ยามพวกนี้เขารู้หมด ลุงขับรถแท็กซี่มา แถมยังมีพวกเธอสองคนนั่งมาด้วย เขาให้เราสามคนเข้าไปสิแปลก” ลุงคนขับรถพูดอย่างเป็นหลักการ

“ลุง ผมบอกลุงแล้วนี่ ผมซื้อคฤหาสน์ที่นี่ไว้แล้ว ยามพวกนี้รู้จักผม” เฉินเฟิงถอนหายใจยาว ทำไมตาลุงนี่ไม่ยอมเชื่อเขาสักทีนะ

“พ่อหนุ่ม นี่มันเวลาอะไรแล้ว อย่ามามัวล้อเล่นอยู่เลย เธอรู้ไหมว่าตารางเมตรที่นี่ตารางเมตรละเท่าไหร่หะ?”

“ห้าแสน! ต่อให้เราขายตัวเอง ยังขายได้ไม่เยอะขนาดนี้เลย” ลุงคนขับรถแค่นเสียงเยาะ ถ้าไม่เห็นแก่ที่เฉินเฟิงให้เขาเพิ่มมาห้าร้อยนะ เขายังอยากด่าเฉินเฟิงเลย

“ลุง เอางี้นะ ลุงขับเข้าไป ถ้ายามพวกนี้กล้าขวางลุง ผมจะให้เพิ่มอีกห้าร้อย” เฉินเฟิงหัวเราะพลางบอก คำเดิมอีกนั่นแหละ มีเงินทำได้ทุกอย่าง วันนี้เขาจะให้ตาลุงคนขับรถนี่ขับรถแท็กซี่เข้าไปในคฤหาสน์ให้ได้

“จริงหรอ?” ลุงเริ่มหวั่นไหวอีก

เจ้าโง่อย่างเฉินเฟิงนี่ ปีหนึ่งเขาได้เจอแค่ไม่กี่ครั้ง วันนี้อุตส่าห์เจอแล้ว ต้องล่อเอาเงินซักยกล่ะ

“จริง” เฉินเฟิงยิ้มบางบอก

“โอเค ไป” ลุงคนขับรถกัดฟัน ทำใจสู้ พวกยามมีอะไรน่ากลัวกัน อย่างมากก็แค่โดนซ้อมซักรอบ ต่อให้โดน ก็เฉินเฟิงโดนก่อน เขาจะกลัวอะไร

จากนั้น ลุงเหยียบคันเร่งพุ่งไปที่ประตูใหญ่เขตคฤหาสน์อย่างเร็ว

เป็นอย่างที่คิด พวกยามทำทีราวข้าศึกบุก คว้าตะบองที่เอวยกขึ้นสูง ปราดเข้ามาตะโกนให้หยุดรถ

ลุงคนขับแตะเบรกอย่างเร็ว รถแท็กซี่จอดลงในที่สุด

ยามหลายคนสีหน้าไม่ดีนักปราดเข้ามา ตั้งแต่เขตคฤหาสน์ยู่ฉวนซานสร้างเสร็จจนตอนนี้ ยังไม่มีรถแท็กซี่คันไหนกล้าขับขึ้นมาเลย

กระจกรถถูกลดลง ยามหัวหน้าตะคอกเสียงเย็นว่า: “ใครให้นายขับรถมาถึงบนนี้?”

ลุงคนขับสีหน้าอมทุกข์ เจ้าบ้านี่ทำฉันซวยแล้วไง เขาทำท่าจะเอ่ยปากอธิบาย ตอนนี้เองกลับมีเสียงเรียบแทรกขึ้นมาจากที่นั่งด้านหลัง

“ฉันเอง”

ยามหัวหน้าหันไปตามเสียง และเห็นเฉินเฟิงที่สีหน้าไร้อารมณ์

เขาชะงักเบิกตากว้างประหนึ่งแข็งเป็นหิน ทำไมเป็นนายน้อยเฉินล่ะ?!

เรื่องเฉินเฟิงนั้น ยามทุกคนที่นี่จำได้แม่นเลย เพราะหวังต้าไห่หัวหน้ายามคนก่อนโดนเสิ่นหงชังไล่ออกไปเพราะเสียมารยาทกับเฉินเฟิง

ดังนั้นต่อให้นายน้อยเฉินจะมาที่เขตคฤหาสน์นี่น้อยมาก แต่พวกยามก็จำหน้าเขาไว้ได้แม่น กลัววันไหนจะทำผิดเหมือนหวังต้าไห่อีก

“ฉันเข้าไปได้ไหม?” เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ

“ได้ครับได้ครับ นายน้อยเฉิน เชิญครับ” ได้สติกลับมาปุ๊บ หัวหน้ายามรีบเปิดปาก ท่าทีบอกเลยว่าเคารพนบนอบ

นายน้อยเฉิน?

พอได้ยินสรรพนามนี้ ลุงคนขับรถเหงื่อผุดที่ไรผมทันที ทำไมยามคนนี้เรียกเจ้านี่ว่านายน้อยเฉิน?

หรือว่าเจ้านี่จะมีบ้านที่นี่จริงๆ?

ลุงคนขับรถเริ่มหวั่นๆ

“เอ่อ พ่อหนุ่ม เรามีบ้านที่นี่จริงหรอ?” ลุงคนขับปาดเหงื่อที่ขมับพลางถาม

เฉินเฟิงหัวเราะบอก: “ผมบอกลุงหลายรอบแล้วนะ”

“เอ่อ…” ลุงคนขับหัวเราะแหะๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี พี่ชาย คุณเป็นเจ้าของคฤหาสน์ของยู่ฉวนซานแล้ว ทำไมยังมานั่งแท็กซี่อีกล่ะ ทำไมไม่หาคนขับรถให้ตัวเองหา?

ผ่านด่านยามเข้าไป ถนนด้านหลังยิ่งปล่อยให้รถแท็กซี่ผ่านตลอด

สามนาทีหลังจากนั้น รถแท็กซี่ได้จอดลงที่หน้าคฤหาสน์ที่สวยงามหรูหราแห่งหนึ่ง