วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย - บทที่ 110 สังหารขอบเขตจันทรา! ขอเฉลิมฉลองแด่เผ่ามนุษย์!
วันนี้… มีอัจฉริยะผู้หนึ่งจากเจียงหนาน สังหารมารร้าย ชโลมโลหิตมารหลอมกายาทองคำ สำแดงอานุภาพแห่งต้าเซี่ยให้สะท้านฟ้าสะเทือนดิน!
ประกายแสงสีทองอร่ามสาดส่องสว่างไสวไปทั่วสวรรค์และปฐพี ประดุจดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋วที่แฝงไว้ด้วยอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว
ซูอวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสาดประกายสีทองเจิดจ้า!
ชั่วพริบตานั้น ร่างของซูอวี่พลันกลายสภาพเป็นลำแสงสีทอง พุ่งทะยานตัดอากาศไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้ายอดฝีมือหมื่นเผ่าพันธุ์ระดับ ‘ขอบเขตกายาทองคำ’ ตนหนึ่ง!
มันคือยอดฝีมือกายาทองคำแห่งเผ่าหมี ร่างกายใหญ่โตกำยำสูงถึงสี่เมตร!
เมื่อเห็นมนุษย์ที่ดูตัวเล็กจ้อยราวกับมดปลวกกล้าพุ่งเข้ามาหา ยอดฝีมือเผ่าหมีก็เดือดดาลเลือดขึ้นหน้าทันที
“เพิ่งจะก้าวเข้าสู่กายาทองคำหมาดๆ ก็บังอาจมาเหิมเกริมกับข้าเรอะ! รนหาที่ตายนัก!”
กายาทองคำเผ่าหมีแผดเสียงคำรามลั่น ฝ่ามือยักษ์หนาเตอะราวกับพัดใบกล้วย ฟาดตะปบลงมาใส่หัวซูอวี่ในชั่วพริบตา! พลังทำลายล้างดุดันมหาศาลราวกับจะบดขยี้ผืนแผ่นดินให้แหลกเป็นผุยผง!
เผชิญหน้ากับการโจมตีสุดกำลังของกายาทองคำเผ่าหมี ซูอวี่เพียงแค่กระตุกยิ้มหยันที่มุมปาก
<ดาบพิฆาตมาร> ในมือพลิกตวัดวูบเดียว!
ใบดาบทมิฬปะทะเข้ากับฝ่ามือยักษ์ของกายาทองคำเผ่าหมีเข้าอย่างจัง!
วินาทีต่อมา…
ปราณสีดำขลับอันเข้มข้น พลันปะทุพวยพุ่งออกมาจากใบดาบพิฆาตมาร!
หากมองจากที่ไกลๆ มันดูราวกับหลุมดำมรณะที่พร้อมจะกลืนกินจิตวิญญาณสรรพสิ่ง เพียงแค่ปรายตามองแวบเดียว ก็รู้สึกคล้ายกับว่าวิญญาณทั้งดวงกำลังจะถูกกระชากหลุดออกจากร่าง!
สัญชาตญาณอันตรายพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองของเผ่าหมี มันตื่นตระหนกคิดจะชักฝ่ามือกลับ ทว่าทุกอย่าง… สายเกินไปเสียแล้ว!
คมดาบพิฆาตมารของซูอวี่ สับฉับลงมาอย่างไร้ปรานี!
“ทลายสวรรค์!”
ใบดาบตวัดฟาดฟันเร็วดุจสายฟ้าแลบ! พลังทำลายล้างบ้าคลั่งราวกับจะสับแยกสวรรค์และปฐพีให้ขาดสะบั้นออกจากกัน!
เพียงแค่ปะทะกันในเสี้ยววินาทีเดียว…
ตูม!!
ขุมพลังมหาศาลสุดขีดระเบิดทะลักออกจากดาบพิฆาตมาร! ปราณดาบรูปร่างดั่งจันทร์เสี้ยวสีดำทมิฬพุ่งทะยานแหวกอากาศขึ้นมาจากผืนดิน!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง มันสับฝ่ามือยักษ์ของเผ่าหมีกายาทองคำจนแหลกละเอียดกลายเป็นละอองเลือดไปอย่างดื้อๆ!
เลือดสีแดงสด พุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุ!
ใบหน้าของยอดฝีมือเผ่าหมีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัส มันเพิ่งจะอ้าปากเตรียมแผดเสียงร้องโหยหวน ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า… ปราณดาบมรณะอีกสายหนึ่งพลันระเบิดตามมาติดๆ!
ฉัวะ!! ครืนนนน!
ร่างยักษ์สูงสี่เมตรของยอดฝีมือกายาทองคำเผ่าหมี… ถูกสับขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว!
ประกายแสงสีทองสาดกระจาย เลือดสดๆ ไหลทะลักเจิดนองย้อมสมรภูมิ!
ขอบเขตกายาทองคำ… สิ้นชีพ!
ซูอวี่จ้องมองซากศพตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น เขายื่นมือออกไปคว้า ‘แก่นพลัง’ ของมันมากำไว้ ก่อนจะโยนเข้าปากและกลืนกินลงไปอย่างหน้าตาเฉย
พลังปราณเชี่ยวกรากพุ่งซัดสาดอาละวาดหล่อเลี้ยงร่างกายของซูอวี่อีกครั้ง
…
บนฟากฟ้าเบื้องบน ขุมพลังมหาศาลน่าสะพรึงกลัวกำลังกดทับสวรรค์และปฐพี หมู่เมฆหนาทึบถูกแรงกดดันฉีกกระชากจนขาดวิ่น
ร่างเงาที่ถูกโอบล้อมด้วยปราณมารมืดมิด ตวัดฝ่ามือซัดหวังหลงจนกระเด็นปลิวถอยร่นไปไกล พร้อมกับแสยะยิ้มเหยียดหยาม
“ไอ้ขยะเผ่ามนุษย์!”
ยอดฝีมือเผ่ามาร ‘ระดับจันทรา’ แค่นเสียงเย็นชา ทว่าจู่ๆ มันก็ราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง จึงหันขวับก้มลงไปมองเบื้องล่าง…
และได้เห็นฉากที่ซูอวี่สับยอดฝีมือเผ่าหมีกายาทองคำขาดสองท่อนเข้าพอดิบพอดี!
สายตาของเผ่ามารระดับจันทราหยุดชะงัก ล็อกเป้าไปที่ใบดาบทมิฬในมือของซูอวี่
วินาทีที่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังลึกลับที่แผ่ซ่านสะกดจิตใจจนตัวมันเองยังต้องแอบลอบขนลุก สีหน้าของเผ่ามารระดับจันทราก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!
“ดาบเล่มนั้น…”
“นั่นมัน <ดาบพิฆาตมาร>!!”
มันอุทานลั่น ภายในหัวพลันผุดภาพความทรงจำฝังใจอันเลวร้ายในอดีตขึ้นมาเป็นฉากๆ!
ในยุคนั้น มันยังเป็นเพียงยอดฝีมือระดับ ‘เหินเวหาห้าบงกช’ ทว่ามันจำได้ฝังใจไม่มีวันลืม… ในมหาสงครามนองเลือดครั้งนั้น…
มีปรมาจารย์เผ่ามนุษย์ผู้หนึ่ง ถือดาบมารสีดำสนิทเล่มหนึ่ง… อาละวาดไล่สับยอดฝีมือระดับ ‘ขอบเขตโหว’ ของเผ่ามารจนตายอนาถไปอย่างหน้าตาเฉย!
ต้องเข้าใจก่อนว่า ตัวตนระดับ ‘ขอบเขตโหว’ นั้น เทียบเท่าได้กับ ‘บงกชเก้าดอก’ เชียวนะเว้ย!
ต่อให้เป็นในเผ่ามารอันยิ่งใหญ่ ก็ถือเป็นตัวตนระดับเสาหลักค้ำยันเผ่าพันธุ์! แต่ระดับตำนานเช่นนั้น… กลับถูกมนุษย์แค่ระดับปรมาจารย์สับหัวหลุด!
ในศึกครั้งนั้น แม้ปรมาจารย์มนุษย์ผู้นั้นจะฝืนใช้พลังจนตัวตายตกตามกันไป แต่ราคาค่างวดที่เผ่ามารต้องจ่ายไปแลกมา… กลับหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะรับได้!
และอุปกรณ์วิญญาณสยบมารเล่มนั้น… ดาบที่สามารถกดข่มอานุภาพปราณมารของพวกมันได้เด็ดขาด ก็ได้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในศึกนั้นเอง
เผ่ามารพลิกแผ่นดินตามหามันมายาวนาน... คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะได้มาเผชิญหน้ากับดาบมัจจุราชเล่มนี้อีกครั้ง!
“อัจฉริยะมนุษย์นั่นก็คือ…. เป้าหมายที่ต้องลอบสังหารในครั้งนี้งั้นสินะ?”
ยอดฝีมือเผ่ามารระดับจันทราหรี่ตาแคบลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอำมหิตสุดขีด
“ดีเลย! จะได้จัดการรวบยอดบดขยี้มันไปพร้อมกับดาบเวรนี่ซะทีเดียว!”
สิ้นเสียงพึมพำ ร่างทมิฬก็พุ่งทะยานแหวกอากาศ ดิ่งลงไปหมายหัวซูอวี่ในชั่วพริบตา!
หวังหลงที่กระอักเลือดอยู่ด้านข้างเห็นเป้าหมายของศัตรู สีหน้าก็ซีดลงทันที เขารีดเร้นพลังพุ่งเข้าไปสกัดกั้นอย่างไม่คิดชีวิต!
“ไอ้สวะเผ่ามาร! คู่ต่อสู้ของแกคือฉันต่างหากโว้ย!”
มีหรือที่หวังหลงจะดูไม่ออกว่าเป้าหมายของมันคืออะไร ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของซูอวี่ หรือ <ดาบพิฆาตมาร> ในมือเด็กหนุ่ม หวังหลงล้วนรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าห้ามปล่อยให้มันเข้าถึงตัวซูอวี่ได้เด็ดขาด!
ทว่า…
ยอดฝีมือเผ่ามารระดับจันทราเพียงแค่ขมวดคิ้วรำคาญใจ ก่อนจะคำรามต่ำ
“ไสหัวไปให้พ้น!”
มันตบฝ่ามือส่งๆ ออกไปเพียงครั้งเดียว ทว่าอานุภาพกลับมหาศาลกระแทกร่างหวังหลงให้ปลิวลิ่วร่วงหล่นไปไกลหลายลี้ราวกับว่าวสายขาด!
“อั้ก!” หวังหลงกระอักเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดเต็มอากาศ
เดิมทีเขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตจันทราได้ไม่นาน ซ้ำยังบอบช้ำสาหัสจากการต่อสู้เสี่ยงตายก่อนหน้านี้ เมื่อต้องมาปะทะกับเผ่ามารจันทราที่มีพลังเหนือกว่าแต่แรก ย่อมไม่มีทางต้านทานเอาไว้ได้เลย
ดวงตาของชายชราแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจสุดขีด
“ม่ายยย!!” เขาแผดเสียงคำรามด้วยความสิ้นหวัง
แต่ในวินาทีนั้น… เงามัจจุราชของเผ่ามารระดับจันทรา ก็ได้พุ่งทะยานลงมาประชิดตัวซูอวี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว!
ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ทั่วสมรภูมิต่างเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด!
“แย่แล้ว! ระยำเอ๊ย! ยอดฝีมือระดับจันทราของเผ่ามาร ถึงกับกล้าลดตัวลงมาลอบกัดอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของเราเลยรึวะ!”
“จบสิ้นกัน! ระดับจันทราลงมือเองแบบนี้… ซูอวี่ไม่รอดแน่!”
หัวใจของนักสู้เผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วนราวกับถูกบีบรัดด้วยความเจ็บปวด
ใครบ้างจะไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของซูอวี่นั้นสูงเหนือสามัญสำนึกเพียงใด! ขอเพียงเขาไม่ด่วนตายจากไปเสียก่อน อนาคตอย่างน้อยที่สุดก็ต้องผงาดขึ้นเป็นเสาหลักระดับ ‘ขอบเขตโหว’ ได้อย่างแน่นอน!
แต่อัจฉริยะแห่งยุคเช่นนี้… กลับต้องมาจบชีวิตอนาถด้วยน้ำมือของขยะเผ่ามารในวันนี้แล้วงั้นหรือ?!
เหล่าครูฝึกแห่งค่ายอัจฉริยะยิ่งรู้สึกโศกเศร้าและเคียดแค้นจนแทบคลั่ง! ขนาดปรมาจารย์หวังหลงยังสกัดมันไม่อยู่ แล้วคนระดับพวกเขาล่ะจะไปทำส้นตีนอะไรได้!
ทางด้านยอดฝีมือระดับจันทราของเผ่าเทพและเผ่าเซียนบนฟากฟ้า ต่างพากันเหยียดยิ้มเย็นชา
“ก็แค่อัจฉริยะที่ยังไม่โตเต็มวัย… พลิกฝ่ามือเดียวพวกข้าก็บดขยี้มันได้แล้ว!”
พวกมันหัวเราะเยาะ ราวกับจินตนาการภาพซูอวี่ถูกบดขยี้แหลกคามือเผ่ามารระดับจันทราไปล่วงหน้าแล้ว
ณ ใจกลางสมรภูมิรบ... ซูอวี่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลดั่งภูเขาขนาดยักษ์ที่หล่นทับลงมา ร่างกายของเขาราวกับถูกตรึงล็อกเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น กระทั่งจะขยับนิ้วยังยากลำบาก!
และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองรูปลักษณ์ของมัจจุราชที่พุ่งเข้ามาอย่างชัดเจน สีหน้าก็พลันถมึงทึงดุดัน!
เผ่ามารระดับจันทรา!
สัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตรายระดับวิกฤตดังก้องในสมอง!
ทว่าซูอวี่หาได้หวาดกลัวไม่ แววตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ไปด้วยความอำมหิตคลุ้มคลั่ง!
“ไอ้พวกลัทธิมารสวะก็จ้องจะเด็ดหัวฉัน! ขยะเผ่ามารระดับจันทราก็จะมาผสมโรงด้วยอีก! คิดว่าพ่อคนนี้เป็นขนมหวานรังแกกันได้ง่ายๆ นักหรือไงวะ!”
“วันนี้แหละ… ซูอวี่แห่งต้าเซี่ยคนนี้ จะสับไอ้สวะขอบเขตจันทราอย่างแกให้ดูเป็นขวัญตา!”
ซูอวี่แผดเสียงคำรามลั่นด้วยโทสะเดือดพล่าน!
ปราศจากความลังเลใดๆ เด็กหนุ่มปลดล็อกผนึกชั้นที่สองที่ซ่อนอยู่ภายใน <ดาบพิฆาตมาร> ออกในชั่วพริบตา!
นี่คือไพ่ตายก้นหีบ... การโจมตีครั้งที่สองของท่านอาจารย์หลินอวี่!
“ไปตายซะเถอะไอ้พวกสวะ!!”
ซูอวี่พลิกฝ่ามือ แผ่นหยกวิญญาณปรากฏขึ้น ก่อนที่เขาจะออกแรงบีบมันจนแตกละเอียดคามือ!
ฟู่บบบ!!
พลังงานอันแสนบ้าคลั่งไร้ขีดจำกัดปะทุพวยพุ่งทะลักทะลายออกจากเศษหยก! ก่อตัวเป็นร่างเงาโปร่งแสงเลือนรางร่างหนึ่ง ยืนตระหง่านอย่างสง่าผ่าเผยค้ำยันสวรรค์และปฐพี!
“นี่มัน…”
รูม่านตาของเผ่ามารระดับจันทราหดเล็กลงเท่ารูเข็ม! มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแสนคุ้นเคยบนร่างเงาเลือนรางนั้น…
กลิ่นอายเดียวกับไอ้ปีศาจมนุษย์ที่เคยสับยอดฝีมือระดับโหวของพวกมันเมื่อครั้งอดีตกาล!
ร่างเงาโปร่งแสงนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง มันเงื้อดาบฟาดฉับลงมาอย่างเรียบง่าย ทว่าคมดาบโปร่งแสงกลับตวัดชี้ล็อกเป้าตรงไปยังยอดฝีมือเผ่ามารจันทราแต่ไกล!
“ฉับ!”
กลิ่นอายพลังทำลายล้างที่ไม่อิงหลักเหตุผลและข้ามผ่านทุกกฎเกณฑ์บนโลก พลันระเบิดออกในพริบตา!
คลื่นพลังมรณะโอบล้อมกดทับลงบนร่างของเผ่ามารขอบเขตจันทราอย่างสมบูรณ์แบบ!
ครืนนนน!!!
ตูมมมมมมม!!!
เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกแตกดับ! เมื่อพายุแรงระเบิดค่อยๆ สลายตัวไป…
ร่างทมิฬของยอดฝีมือเผ่ามารระดับจันทรา… ระเบิดแหลกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผงในชั่วพริบตา! เหลือทิ้งไว้เพียง ‘แก่นพลัง’ สีดำสนิทเม็ดหนึ่ง ที่ลอยเคว้งคว้างอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสวรรค์และปฐพี
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งสมรภูมิรบอันกว้างใหญ่ พลันตกอยู่ในความเงียบกริบดุจป่าช้า… ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
ท่ามกลางเศษซากศพและกลิ่นคาวเลือด… ซูอวี่ใช้ <ดาบพิฆาตมาร> ปักค้ำยันร่างกายของตัวเองเอาไว้ เขายืนตระหง่านอย่างหยิ่งทะนงอยู่ใจกลางสมรภูมิรบ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น แผดเสียงประกาศก้องสะท้านวิญญาณ…
“วันนี้! ซูอวี่แห่งต้าเซี่ย… สังหารขอบเขตจันทราเผ่ามาร... ขอเฉลิมฉลองเกียรติยศนี้ แด่เผ่ามนุษย์!!”
YOU MAY ALSO LIKE
