วิวาห์หวาน นายซาตานที่รักของฉัน - บทที่ 210

เขาลุกขึ้นจากเก ้าอี้ แล ้วจ ้องมองไปที่โทรศัพท์ด ้วยสีหน้าซีดเผือด

เลขาฯของเขาเพิ่งกลับมาจากข ้างนอกและรายงานเขาด ้วยความ เคารพว่า “ประธานมู่ ประชุมคณะกรรมการจะเริ่มขึ้นในอีกสิบนาที”

มู่ยั่นเจ๋อนั่งนิ่งไม่ได ้พูดอะไร

ผ่านไปหลายวินาทีจนกระทั่งในที่สุดเขาก็พูดขึ้นว่า “โอเค ผมรู้แล ้ว คุณออกไปก่อน”

เลขาฯจึงพยักหน้าแล ้วจากไป

มู่ยั่นเจ๋อหายใจเข ้าลึกๆเพื่อระงับความขุ่นเคืองในใจเขา จากนั้นกด โทรศัพท์โทรออก

หลังจากเสียงในสายดังได ้ไม่กี่ที ฝ่ ายตรงข ้ามก็รับสายขึ้น จิ่งเสี่ยว หย่าพูดด ้วยความประหลาดใจว่า “พี่เจ๋อคะ”

“ทําอะไรอยู่？ ”

“ฉัน……” จิ่งเสี่ยวหย่านั่งอยู่ในโรงพยาบาลมองมาทางอานเฉียว แล้วพูดอย่างหวาดกลัวว่า “ฉันไม่ได้ทําอะไรอยู่ค่ะ อยู่ที่กองถ่ายไง”

“อยู่ที่กองถ่ายอย่างนั้นเหรอ？ เหอะๆ！ มองดูแล้วคงไม่รู้สินะว่าใน โลกออนไลน์เกิดอะไรขึ้น？ ”

จิ่งเสี่ยวหย่าผงะเล็กน้อย เธอรู้สึกกังวลขึ้นมา

“โลกออนไลน์เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ？ ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ เข้าไปดูผลงานตัวเองแล้วกัน！ ”

มู่ยั่นเจ๋อพูดจบก็วางสายไปอย่างดุเดือด

จิ่งเสี่ยวหย่าถูกเขาตะคอกใส่จนหน้าซีดเธอตกตะลึงอยู่หลายวินาที ก่อนที่จะได้สติกลับคืนมา แล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูweibo

เธอพบว่ามีการวิพากษ์วิจารณ์มากมายบนอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับวิดีโอ ที่ถ่ายติดเธอ

ผลการค้นหาอันดับหนึ่ง อีกทั้งในพื้นที่แสดงความคิดเห็นเต็มไป ด้วยถ้อยคําด่าทอเธอ

สีหน้าของจิ่งเสี่ยวหย่าเปลี่ยนไปทันที เธอรีบกดดูวิดีโอจากนั้นก็ โมโหอย่างสุดขีด

“สาระเลว！ ”

“เป็นนางนั่นแน่ๆ！ ”

เป็นแผนของจิ่งหนิงแน่นอน เธอยังว่าอยู่ทําไมถึงดูแปลกๆ ตามปกติแล้วจิ่งหนิงจะมองมู่ยั่นเจ๋อด้วยสายตาเยือกเย็น ทําไมวันนี้ ถึงได้กระตือรือร้นแบบนี้？

จิ่งหนิงตั้งใจพูดคําเหล่านั้นออกมาเพื่อให้เธอโมโห จากนั้นก็บอกให้ คนแอบถ่ายคลิปนี้มาประจาน

หนังผู้หญิงร้ายกาจคนนี้！

จิ่งเสี่ยวหย่าตื่นตระหนกขึ้นมา เธอทําตัวไม่ถูก เมื่อนึกได้ถึงนํ้าเสียง อันโกรธของมู่ยั่นเจ๋อเมื่อสักครู่เธอก็ยิ่งกระวนกระวาย

จากนั้นรีบโทรกลับไปยังเบอร์เดิม

ทันทีที่รับสายเธอก็รีบอธิบายว่า “พี่เจ๋อคะ เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่พี่ เห็นนะ จิ่งหนิง！ นี่เป็นแผนของเธอ ที่จริงไม่ได้เป็นอย่างที่ใน อินเทอร์เน็ตพูดกันนะคะ”

นํ้าเสียงของมู่ยั่นเจ๋อถามขึ้นอย่างเยือกเย็นว่า “แล้วฝ่ ามือที่ตบลงไป นั้น คุณหมายถึงว่าเธอเดินมาให้คุณตบอย่างนั้นเหรอ？ ”

จิ่งเสี่ยวหย่า “……”

“พี่เจ๋อคะ พี่ต ้องเชื่อฉันนะ ฉันไม่ได ้ตั้งใจจะตบเธอแต่เธอมายั่ว โมโหฉันก่อน ฉัน มันแค่เป็นอารมณ์ชั่ววูบ……”

จิ่งเสี่ยวหย่าทนไม่ได ้อีกต่อไป เธอร้องไห ้สะอึกสะอื้นพูดว่า “ทําไม พี่ถึงทําเกินไปขนาดนี้นะ！ จะวางแผนจัดการฉันก็ช่างเถอะทําไม ต้องทําให้เรื่องราวใหญ่โตแบบนี้ด้วย เธอรู้อยู่แก่ใจว่าการที่ฉัน พยายามในครั้งนี้มีมันสําคัญขนาดไหน”

ขณะเดียวกันคุณหมอก็เดินเข้ามาแล้วพูดกับเธอว่า “จิ่งเสี่ยวหย่า เชิญใส่ยา”

มู่ยั่นเจ๋อได้ยินเสียงนั้นก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “อยู่ที่ไหน？ ”

“ฉัน” จิ่งเสี่ยวหย่าลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

อานเฉียวที่นั่งอยู่ข้างๆทนไม่ได้อีกต่อไป รีบเข้ามาคว้า โทรศัพท์มือถือไปแล้วพูดด้วยความโมโหว่า “คุณชายมู่ คุณได้แต่ โทษพี่จิ่งเสี่ยวหย่าไม่เคยรู้เลยว่าเธอถูกผู้หญิงใจร้ายคนนั้นตบจน เป็นสภาพแบบนี้ก็เพราะคุณ！

“ฉันจะบอกกับคุณให้ก็ได้ตอนนี้พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาล พี่เสี่ยว หย่าถูกตบไปสองทียังไม่เท่าไหร่ แต่ยังถูกเตะอีกด้วย คุณหมอบอก ว่าพี่จิ่งเสี่ยวหย่ามีอาการของกระดูกซี่โครงร้าว ถ้าไม่รีบมารักษาให้ ทันเวลาอาจจะมีผลในระยะยาวก็ได้！ ”

“อานเฉียว พูดอะไรกัน”

จิ่งเสี่ยวหย่ารีบคว ้าโทรศัพท์มือถือกลับคืนมา เธอพูดด ้วยท่าทาง กังวลว่า “พี่เจ๋อคะ ฉันไม่เป็นไร พี่ไม่ต ้องเป็นห่วง พี่จิ่งหนิงเธอ…… เธอค่อนข ้างจะเป็นคนแข็งแกร่งแบบนี้ตลอดมาอยู่แล ้ว เธอไม่ได ้ตั้ง ทําฉันหรอก”

จิ่งเสี่ยวหย่าและอานเฉียวกลั้นหายใจรอคําตอบจากเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาหายใจเข ้าลึกๆจากนั้นนํ้าเสียงก็ค่อนข ้างอ่อนลง

“คุณบาดเจ็บเหรอ？ ”

จิ่งเสี่ยวหย่าส่ายหัว “ก็แค่บาดเจ็บเล็กๆน้อยๆค่ะ ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”

“ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไหนผมจะไปหาคุณ？ ”

จิ่งเสี่ยวหย่ากัดฟันแล้วพูดออกมาว่า “พี่เจ๋อคะ ทําอย่างนี้จะรบกวน เวลางานคุณหรือเปล่า？ ”

“ไม่หรอก บอกที่อยู่ผมมา”

“ถ้าอย่างนั้น……ก็ได้ค่ะ”

หลังจากวางสายลง จิ่งเสี่ยวหย่าก็รีบส่งตําแหน่งให้แก่เขา

อานเฉียวมองไปที่ใบหน้าของเธอแล ้วพูดว่า “เมื่อคุณชายมู่รู้ว่าคุณ ได ้รับบาดเจ็บก็รีบมาเลย แสดงว่าเขาแคร์มากจริงๆ”

จิ่งเสี่ยวหย่าพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล ้ว”

บัดนี้เธอจึงได ้รู้สึกวางใจขึ้นมาบ ้าง

ไม่ว่าจิ่งหนิงจะใช ้แผนการอะไรในการจัดการกับเธอ แต่พี่เจ๋อก็ยังรัก เธออยู่ดี

ไม่อย่างนั้นเมื่อเขาได ้ยินว่าเธอบาดเจ็บจะรีบทิ้งงานมาโรงพยาบาล ได ้ยังไง？

พี่เจ๋อเป็นห่วงเธอนี่เป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัย

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงจิ่งเสี่ยวหย่าก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนเมื่อสักครู่ เธอเดินไปให้พยาบาลใส่ยา

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง มู่ยั่นเจ๋อก็มาถึงโรงพยาบาล

ยังมีถงซูที่มากับเขาด้วย

คลิปที่ถูกเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตนั้นเธอได้ดูมันแล้ว

และได้กําชับคนให้ไปจัดการโดยไม่นึกถึงค่าใช ้จ่ายทั้งหมด ที่ สําคัญคือต้องลบผลการค้นหายอดนิยมออกไป

แม ้เธอจะรู้อยู่แก่ใจว่านี่ก็ผ่านไปกว่าครึ่งวันแล ้ว ในจุดนี้เกรงว่าจะไม่ สามารถควบคุมได ้อีกต่อไป การลบผลการค ้นหายอดนิยมออกไป นั้นเกรงว่าจะไม่ได ้ผลเท่าไหร่

แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ทําอะไรเลย

ถงซูพยายามปลอบใจตัวเอง จากนั้นมองไปทางจิ่งเสี่ยวหย่า แล ้วรีบ เดินหน้าเข ้ามามองดูเธอ ถามขึ้นด ้วยความเป็นห่วงว่า “เป็นยังไง บ ้างไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม？ ”

จิ่งเสี่ยวหย่ากัดริมฝีปากแล้วส่ายหัว

เธอมองมายังมู่ยั่นเจ๋อที่อยู่ด้านหลังถงซูด้วยดวงตาที่อ่อนแอใกล้จะ ร้องไห้

“พี่เจ๋อคะฉันขอโทษ ฉันไม่ควรจะทําให้คุณเดือดร้อน”

สีหน้าของมู่ยั่นเจ๋อไม่ดีนัก

เรื่องในวันนี้เกินกว่าที่เขาจะคาดคิดเอาไว้

เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าจิ่งเสี่ยวหย่าจะหุนหันพลันแล่นถึงขนาดลงไม้ลง มือในกองถ่าย

ลงมือก็ลงมือไป แต่กลับถูกคนถ่ายไว ้ได ้ ท ้ายที่สุดแล ้วไม่มีผลดี อะไรกับเธอเลย

ช่างโง่เง่าเสียจริงๆ！

ลึกๆในใจแล้วเขาโมโหมาก แต่เมื่อมองเห็นท่าทางที่อ่อนแอของจิ่ง เสี่ยวหย่า เขาจึงไม่อาจระบายมันออกไปได้ ทําได้เพียงระงับความ โกรธเอาไว้ในใจแล้วพูดด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็นว่า “เล่าให ้ผมฟัง หน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พูดให ้ละเอียด！ ”

ดังนั้นจึงจิ่งเสี่ยวหย่าและอานเฉียวก็ผลัดกันอธิบายเหตุการณ์ที่ เกิดขึ้นในกองถ่ายให ้เขาฟัง

แน่นอนว่าเรื่องราวโดยมากเป็นความจริง แต่เธอก็ใส่รายละเอียด เล็กๆเข ้าไปเพื่อให ้ตัวเองดูดีขึ้น

เมื่อพูดจบแล ้วจิ่งเสี่ยวหย่าก็หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดนํ้าตาด ้วยสี หน้าหดหู่

“ฉันยอมรับว่าฉันอารมณ์ร้อนเกินไปนะคะ แต่พี่สาวก็ทําเกินเหตุ จริงๆ ฉันก็เพียงแค่ไปถามเธอสองสามประโยค เธอกลับให ้บอดี้ การ์ดของเธอมาทําท่าทางป่ าเถื่อนแบบนี้กับฉัน！ ”

มู่ยั่นเจ๋อเห็นเธอที่นั่งร้องไห ้ฟูมฟายก็รู้สึกรําคาญ

เขาโบกไม ้โบกมือแล ้วพูดว่า “เอาเถอะ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง สอง วันนี้คุณไม่ต ้องไปที่กองถ่าย ผมจะบอกกับหลินซูฝานให ้ รอให ้เรื่อง นี้ผ่านไปก่อนแล ้วคุณค่อยกลับไป”

จิ่งเสี่ยวหย่ากัดริมฝีปากของตัวเอง ผ่านไปชั่วครู่เธอจึงได ้พยักหน้า อย่างอ่อนแรง