สวรรค์บันดาล: ข้าพเจ้าสร้างวิถี - บทที่ 657 ง่ายมาก แค่กวาดล้างไปก็พอ

“ทำลายตัวเอง?”
หลินหยวนมองเปลวเพลิงแห่งความโกลาหลที่ค่อยๆ สลายไปความคิดเกิด
ระลอกคลื่น
การทำให้มหาปราชญ์แห่งความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่ทำลายตัวเองนั้นยาก
มาก
ผู้ที่สามารถฝึกฝนจนถึงขอบเขตโกลาหลขั้นสมบูรณ์ได้
จิตใจจะแข็งแกร่งเพียงใด?
ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้สามารถถูกสังหารได้ สามารถถูกปราบได้ แต่การทำลาย
ตัวเองโดยสมัครใจนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้
การสลายไปของจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ในตอนนั้น เกิดจากการฝืนหลุดพ้น
จากวังวนแห่งกาลเวลา
แต่มหาปราชญ์จิ่วเฟิ่ง?
กลับทำลายตัวเองต่อหน้าหลินหยวน
แน่นอนว่าเป็นเพราะพลังของหลินหยวน แต่ต่อให้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ก็ไม่มีมหา
ปราชญ์แห่งความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่คนใดเต็มใจทำลายตัวเอง
เช่นหลินหยวน ต่อให้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลาที่อยู่เหนือทุกสิ่ง
หากไม่มีทางหนีจริงๆ ก็คงไม่ยอมแพ้ แต่จะต้องต่อต้านและดิ้นรน
ในภาพเส้นเวลาที่เห็นจากหม้อมรรคาสุญญาทัณฑ์ หลังจากทำลายสถาน
ที่พิเศษนั้นโดยสิ้นเชิง หลินหยวนทำลายร่างกายและจิตวิญญาณของตัวเอง
โดยสมัครใจ เพราะยังมีโลกต้นกำเนิดเป็นทางออก
ไม่ใช่การตายจริงๆ
แต่มหาปราชญ์จิ่วเฟิ่ง…
หลินหยวนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าการลุกไหม้ของมหาปราชญ์จิ่วเฟิ่ง
เป็นการลุกไหม้โดยสมบูรณ์ ไม่ได้เหลือสิ่งของใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับเหตุและผล
ของตัวเองไว้
ส่วน ‘การกลับชาติมาเกิด’?
หลินหยวนก็ไม่รู้สึกถึงความผันผวนใดๆ ของจิตวิญญาณและเจตจำนงที่
หลอมรวมเข้ากับกฎแห่งวิถีของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลเพื่อกลับชาติ
มาเกิด
นั่นคือ มหาปราชญ์จิ่วเฟิ่งกำลังเดินไปสู่ความตายโดยสมบูรณ์
“เหตุและผลสิ้นสุดลงแล้ว”
หลินหยวนมองเปลวเพลิงแห่งความโกลาหลที่สลายไปอย่างรวดเร็ว รู้สึก
ว่าไม่มีร่องรอยใดๆ ของเหตุและผลของมหาปราชญ์แห่งความโกลาหลผู้ยิ่ง
ใหญ่ทั้งสอง คิดในใจ
ตั้งแต่จักรวาลบ้านเกิดล่มสลายก่อนกำหนด จนถึงการนำอารยธรรม
มนุษย์เข้าสู่ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ล้วนเกิดจากมหาปราชญ์แห่ง
ความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองนี้
ตอนนี้อีกฝ่ายสลายไปโดยสมบูรณ์ ความแค้นและเหตุและผลระหว่างทั้ง
สองฝ่ายถือว่าสิ้นสุดลงแล้ว
ฟู่~
เปลวเพลิงแห่งความโกลาหลสลายไป
มีผลึกสีแดงเพลิงที่ใสสะอาดปรากฏขึ้นที่นั่น
ยื่
หลินหยวนเหลือบมอง ยื่นมือขวาออกไป หยิบผลึกสีแดงเพลิงทีใสสะอาด
นั้นมา
ภายในผลึกมีเปลวเพลิงแห่งความโกลาหลอยู่ ถึงแม้จะไม่มากแต่บริสุทธิ์
มาก
“นี่คือผลแห่งวิถีที่มหาปราชญ์จิ่วเฟิ่งรวบรวมมาตลอดชีวิต?”
หลินหยวนมองผลึก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใด ต่ำกว่าระดับ 12 หรือระดับผู้
บุกเบิก ขอบเขตปกครอง ขอบเขตโกลาหล หากหลอม
รวมผลึกนี้ ก็สามารถเดินตามเส้นทางการพัฒนาวิถีพลังแห่งความโกลาหล
ของมหาปราชญ์จิ่วเฟิ่งได้อย่างรวดเร็ว
พูดง่ายๆ คือผลึกนี้สามารถสร้างมหาปราชญ์แห่งความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่
ได้อย่างรวดเร็ว
สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ แม้แต่หลินหยวนก็เคยได้ยิน แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน
แม้แต่จักรพรรดิ’เซียนฮวง’ เจ้าหอโมยวี่ มหาปราชญ์ผู้ไร้เทียมทานเช่นนี้ก็
ไม่เคยเห็นมาก่อน
เพราะมันยากเกินไป
ต้องเป็นขอบเขตโกลาหลขั้นสมบูรณ์ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ละทิ้งทุกอย่าง
ละทิ้งการพัฒนาสู่ระดับ 13 ละทิ้งการกลับชาติมาเกิด ถึงจะมีหวังรวบรวมได้
การทำให้มหาปราชญ์แห่งความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่ทำเช่นนี้ แทบจะเป็นไป
ไม่ได้
และที่สำคัญที่สุดคือ ต่อให้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งความโกลาหลคนนี้เต็มใจทำเช่นนี้
สุดท้ายก็อาจไม่สามารถรวบรวมผลแห่งวิถีเช่นนี้ได้
“หากวิถีของตัวเองสามารถสืบทอดต่อไปได้ ก็ไม่ถือว่าสลายไปโดย
สมบูรณ์”
นั้
หลินหยวนมองผลึกสีแดงเพลิงในมือ เก็บมันไว้ในจักรวาลภายใน จากนั้นก็
หันหลังกลับไปยังทวีปแห่งความโกลาหลหยินเหอ
โลกต้นกำเนิด
ในสถานที่ล้ำค่า
ร่างจริงในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลก้าวเข้าสู่ขอบเขตโกลาหล ร่าง
จริงในโลกต้นกำเนิดนี้ก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตโกลาหลเช่นกัน
“กาลอวกาศแห่งนี้?”
หลินหยวนนั่งขัดสมาธิ รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลในร่างกาย
หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตโกลาหล สาระสำคัญของชีวิตก็เปลี่ยนแปลง
และยกระดับ
หลินหยวนรู้สึกอีกครั้งว่าการปราบปรามของกาลอวกาศในสถานที่ล้ำค่าที่
มีต่อเขานั้นแทบจะไม่มีอยู่จริง
“ต้นกำเนิดของโลกต้นกำเนิด…”
หลินหยวนมองอย่างลึกซึ้ง มองเห็นกาลอวกาศที่ลึกกว่าผ่านกาลอวกาศ
ของสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้
แก่นแท้ของสถานที่ล้ำค่า คือการแยกตัวออกจากโลกต้นกำเนิดหาก
เปรียบโลกต้นกำเนิดเป็นต้นไม้ใหญ่ สถานที่ล้ำค่าก็คือผลไม้ทีต้นไม้นั้นให้
กำเนิด
ผลไม้ที่ร่วงหล่นลงมา ได้ตัดขาดการติดต่อกับต้นไม้ใหญ่แล้วนั่นคือรังหยก
ดำและสถานที่ล้ำค่าอื่นๆ
ส่วนสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้ เพิ่งปรากฏขึ้น ความสัมพันธ์กับโลกต้นกำเนิด อยู่
ในสภาพที่แยกออกและไม่แยกออก
และด้วยระดับปัจจุบันของหลินหยวน จึงสามารถรับรู้ถึงแก่นแท้บางอย่าง
ของต้นไม้ใหญ่ที่เป็นตัวแทนของโลกต้นกำเนิดผ่านการเชื่อมต่อที่ขาดครึ่งนี้ได้
วูบ~
ในเวลานี้
ร่างแยกของจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินของอาณาจักรเสวียนอินมาถึง
“จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ ท่านพิจารณาไปถึงไหนแล้ว?”
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินดูหมดความอดทน
ตั้งแต่ 600 ปีก่อน เขาต้องการแลกเปลี่ยนเสาแสงแก่นแท้ทีอาณาจักรของ
เขายึดครองกับจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ เพื่อผลประโยชน์จำนวนมาก
จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอคนนี้ก็พิจารณาอยู่ตลอด บอกว่าเรื่องใหญ่เช่นนี้
เขาตัดสินใจไม่ได้
ตอนแรกจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินยังเข้าใจ เพราะเงื่อนไขที่เขาเสนอนั้น
มากเกินไป เรียกได้ว่าเป็นการฉวยโอกาสซ้ำเติม
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินรู้ดีว่าตัวเองกำลังฉวยโอกาสซ้ำเติมจักรพรรดิ
สวรรค์หยินเหอและอาณาจักรเลี่ยหยางก็รู้เช่นกัน แต่สถานการณ์ในสถานที่
ล้ำค่าในปัจจุบัน ต่อให้จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอและอาณาจักรเลี่ยหยางไม่
เต็มใจแค่ไหน หากต้องการได้สถานทีล้ำค่าแห่งนี้ ก็ทำได้เพียงยอมให้พวกเขา
ฉวยโอกาสซ้ำเติม
แต่
600 ปีผ่านไป
จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอก็ยังคงบอกว่ากำลังพิจารณา
การแลกเปลี่ยนที่เรียบง่าย
กลับถูกจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอถ่วงเวลาไป 600 ปี?
สิ่งนี้ทำให้ความอดทนของจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินหมดลง
หากไม่ใช่เพราะเงื่อนไขที่เขาเสนอให้อาณาจักรเลี่ยหยางนั้นสูงกว่าอาณา
จักรต้าฝูมาก จากมุมมองของผลประโยชน์ การแลกเปลี่ยนกับจักรพรรดิสวรรค์
หยินเหอจะได้ประโยชน์มากกว่า
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินคงหันไปทำการแลกเปลี่ยนกับอาณาจักรต้าฝูแล้ว
“พิจารณาสิ่งใด?”
หลินหยวนเหลือบมองจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยิน
“พิจารณาสิ่งใด?”
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินตกตะลึง
600 ปีผ่านไปแล้ว จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอกลับถามว่าพิจารณาสิ่งใด?
หรือว่า 600 ปีนี้เขาเสียเวลาเปล่า?
“จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ ความอดทนของข้ามีจำกัด”
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินพยายามระงับความโกรธ ถึงแม้ว่าจักรพรรดิ
สวรรค์หยินเหอจะเป็นจักรพรรดิสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เขาไม่ได้เป็น
ตัวแทนของตัวเอง แต่เป็นตัวแทนของอาณาจักรเสวียนอิน
การตอบกลับอย่างล้อเล่นของจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ ทำให้จักรพรรดิ
สวรรค์ซู่หยินโกรธมาก รู้สึกเหมือนถูกหลอก
“เจ้ากล้าพูดกับข้าด้วยท่าทีเช่นนี้?”
หลินหยวนมองจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยิน
ตูม!
หลินหยวนโบกมือ ความผันผวนของกาลอวกาศก็บดขยีจักรพรรดิสวรรค์
ซู่หยิน
ร่างแยกของจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินสลายไปทันที
“จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ ท่าน…”
ไม่นาน จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ด้วยพลังของเขา
การสร้างร่างแยกนั้นง่ายมาก
เพียงแต่จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินที่ปรากฏตัวขึ้นใหม่ จ้องมองหลินหยวน
ด้วยความโกรธ ไม่เชื่อสายตาตัวเอง
หากอยู่นอกสถานที่ล้ำค่า การที่เขาพูดกับจักรพรรดิสวรรค์ทีแข็งแกร่ง
ที่สุดด้วยท่าทีแบบนี้ แน่นอนว่าต้องถูกลงโทษ
แต่นี่คือในสถานที่ล้ำค่า และอาณาจักรเลี่ยหยางกำลังขอความช่วยเหลือ
จากอาณาจักรเสวียนอิน
ในสถานการณ์เช่นนี้ เหตุใดจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอถึงกล้าลงมือกับร่าง
แยกของเขาอย่างไม่เกรงกลัว?
หรือว่ายอมแพ้การแย่งชิงสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้จริงๆ แล้ว?
แต่นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินรู้ดีว่าถึงแม้ว่าเงื่อนไขที่เขาเสนอจะมากเกินไป แต่
หากพิจารณาในระยะยาว ก็ยังเป็นประโยชน์ต่ออาณาจักรเลี่ยหยาง ดีกว่าที่
อาณาจักรต้าฝูจะได้สถานที่ล้ำค่าแห่งนี้ไป
“สิ่งที่ข้าต้องการ ไม่จำเป็นต้องได้มาผ่านการแลกเปลี่ยน”
หลินหยวนเหลือบมองจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยิน จากนั้นก็พูดอย่างหัวเสีย
“ยังไม่ไสหัวไปอีก!”
ตูม!
ร่างแยกของจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินระเบิดอีกครั้ง
ครั้งนี้จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นอีก
“ดี ดีมาก”
ทางอาณาจักรเสวียนอิน จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินมีสีหน้าบึ้งตึงการกระทำ
และคำพูดของจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ ทำให้เขารู้ว่าการแลกเปลี่ยนระหว่าง
ทั้งสองแทบจะเป็นไปไม่ได้
ถึงแม้ว่าจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินจะไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ
ถึงทำเช่นนี้ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือรีบทำการแลกเปลี่ยนกับอาณาจักร
ต้าฝูให้เสร็จสิ้น
หากชักช้า ปล่อยให้อาณาจักรต้าฝูรู้เรื่องนี้ และตัดสินว่าอาณาจักรเลี่ย
หยางอาจจะยอมแพ้การแย่งชิงสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้เงื่อนไขที่เขาเสนอ คาดว่า
จะถูกลดลงมากกว่าครึ่ง
“จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ อาณาจักรเลี่ยหยาง!”
จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินสูดหายใจเข้าลึกๆ ส่งจิตสำนึกไปยังเสาแสงแก่น
แท้ขนาดยักษ์ที่อาณาจักรต้าฝูยึดครองทันที
ไม่นานหลังจากขับไล่จักรพรรดิสวรรค์ซู่หยิน
จักรพรรดิสวรรค์หลิงยู่ของอาณาจักรต้าหลิงก็มาถึง
“จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอ พิจารณาอย่างไรบ้าง?”
จักรพรรดิสวรรค์หลิงยู่ก็มาเร่งเรื่องการแลกเปลี่ยนเช่นกันตอนนี้การแย่ง
ชิงสถานที่ล้ำค่าใกล้จะถึงช่วงท้ายแล้ว ในเวลานี้เขาต้องการทำการแลกเปลี่ยน
ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด
“ไม่ต้องพิจารณาแล้ว”
หลินหยวนมองจักรพรรดิสวรรค์หลิงยู่ พูดโดยตรงว่า
“หากเจ้าต้องการแลกเปลี่ยนกับต้าฝู ก็ไปเลย”
“เจ้า…”
จักรพรรดิสวรรค์หลิงยู่ตกตะลึง ไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิสวรรค์หยินเหอถึง
พูดเช่นนี้
คนที่มีสายตาก็เห็นได้ว่าหากอาณาจักรต้าหลิงทำการแลกเปลี่ยนกับอาณา
จักรต้าฝู จำนวนเสาแสงแก่นแท้ที่อาณาจักรต้าฝูหลอมรวมจะเหนือกว่าอย่าง
มาก
อาณาจักรเลี่ยหยางจะไม่มีความหวังใดๆ อีกต่อไป
ในสถานการณ์เช่นนี้ ตราบใดที่จักรพรรดิสวรรค์หยินเหอยังมีเหตุผลอยู่
บ้าง ก็ควรจะพยายามทำการแลกเปลี่ยนกับอาณาจักรต้าหลิงไม่ใช่หรือ?
“ไสหัวไป”
หลินหยวนโบกมือ ร่างแยกของจักรพรรดิสวรรค์หลิงยู่ก็สลายไปทันที
“หยินเหอ นี่ท่าน…”
จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนเดินออกมา เขายังสงสัยว่าทำไมหลินหยวนถึงไล่
ร่างแยกของจักรพรรดิสวรรค์ซู่หยินไป ผลปรากฏว่าร่างแยกของจักรพรรดิ
สวรรค์หลิงยู่ก็ถูกไล่ไปอีก
สิ่งนี้ทำให้จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนไม่ทันตั้งตัว
“ไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนกับพวกเขาแล้ว”
หลินหยวนมองจักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยน ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า
“จักรพรรดิสวรรค์ของอาณาจักรโบราณเหล่านี้ รู้จักแต่เรียกร้อง”
อื่
ล้ำ
ไม่ต้องพูดถึงข้อเรียกร้องอื่นๆ การยึดครองสมบัติล้ำค่าแปดส่วนหรือสิบ
ส่วนที่สถานที่ล้ำค่าแห่งนี้ให้กำเนิดในช่วง 10 ล้านล้านปีแรกทำให้หลินหยวน
รับไม่ได้
“ข้อเรียกร้องนั้นมากเกินไปจริงๆ”
จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง
การที่อาณาจักรเสวียนอินและอาณาจักรต้าหลิงฉวยโอกาสซ้ำเติม เขาก็
เห็นได้ จักรพรรดิสวรรค์คนอื่นๆ ของอาณาจักรเลี่ย
หยางก็เห็นเช่นกัน แต่ตอนนี้หากต้องการแย่งชิงสถานที่ล้ำค่า ก็ทำได้เพียง
ตกลง
“หืม?”
จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็
เปลี่ยนไป
“อาณาจักรต้าฝูได้ทำการแลกเปลี่ยนกับอาณาจักรเสวียนอินและอาณา
จักรต้าหลิงเสร็จสิ้นแล้ว”
“จบสิ้นแล้ว”
จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนถอนหายใจ
เรื่องที่อาณาจักรโบราณทั้งสามทำการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นแล้วนั้น ไม่ใช่
ความลับ แม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ฝูซูก็จงใจเผยแพร่ออกไป
“อาณาจักรโบราณทั้งสามนี้ ยึดครองและหลอมรวมเสาแสงแก่นแท้เกือบ
180 ต้น เกินครึ่งหนึ่งของเสาแสงแก่นแท้ทั้งหมด บวกกับเสาแสงแก่นแท้ของ
อาณาจักรเหลยถิง…”
จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนกังวลมาก แม้กระทั่งสิ้นหวัง
ลี่
ที่ล้ำ
นี้
“อาณาจักรเลี่ยหยางของเราจะแย่งชิงสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้กับอาณาจักร
ต้าฝูได้อย่างไร…”
จนถึงตอนนี้ จักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยนไม่เห็นความหวังใดๆ ต่อให้อาณา
จักรหมานฮวงและอาณาจักรเลี่ยหยางร่วมมือกัน เสาแสงแก่นแท้ที่ยึดครอง
และหลอมรวมรวมกันก็ยังน้อยกว่าต้าฝูมาก
“ง่ายมาก…”
หลินหยวนเหลือบมองจักรพรรดิสวรรค์ฉื่อเยี่ยน พูดอย่างใจเย็น
“แค่กวาดล้างไปก็พอ”