สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 273 พลังอันยิ่งใหญ่

บทที่ 273 พลังอันยิ่งใหญ่

เห็นได้ชัดว่า

เหลียงเฟยนั้นอยู่ในภาวะลืมตัวเอง ฝึกฝนจนถึงระดับสูงส่งเพียงใด

เมื่อเฉียซือนั่งลงเรียบร้อยแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นถามว่า “ท่านแม่ ถ้าเขาจากไปจริงๆ ล่ะเจ้าคะ”

เย่าเหม่ยซือได้ยินคำพูดนั้น จึงก้มหน้ามองนาง ถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มจางๆ พูดว่า “วางใจเถิด ข้าเชื่อว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ เขาจะไม่ไปแน่นอน”

พูดจบ นางก็ไม่รู้ว่าทำไม จึงเดินมานั่งบนก้อนหินด้วย พอดีอยู่อีกข้างไหล่ของเหลียงเฟย

ช่างน่าอึดอัดจริงๆ

หญิงงามคนเดียวก็ทำให้คนทนไม่ไหวแล้ว ยังมาเพิ่มอีกคน

ที่น่ากลัวที่สุดคือ โลกของสำนักหมอเทวดานั้น กำลังเป็นฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอุ่น สาวๆ ชอบสวมกระโปรง ไม่ใช่เพื่ออวดโฉม แต่เพราะรักสวยรักงาม

สำหรับแม่ลูกที่รักความงามอย่างเย่าเหม่ยซือและเฉียซือ แน่นอนว่าพวกนางย่อมไม่พลาดที่จะสวมกระโปรง และกระโปรงของพวกนาง ไม่ต้องคิดมาก แน่นอนว่าคลุมศีรษะของเหลียงเฟยอย่างปกติธรรมดาเพียงแค่แลดูเล็กน้อย ก็สามารถเห็นทิวทัศน์อันงดงามได้แล้ว

อีกทั้งหญิงสองคนนี้

ช่างงดงามเหลือเกิน

ขาของพวกนางช่างยาวเรียว อ่อนนุ่มราวกับจะบีบน้ำออกมาได้

ภายใต้การยั่วยวนเช่นนี้

หากเหลียงเฟยยังสามารถอดทนได้ เขาก็คงไม่ใช่บุรุษแล้ว

ดังนั้น

เนินเขาเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่านั้น ค่อยๆ กลายเป็นรูปร่างของ เหลียงเฟย

น่าเสียดายที่มารดาและบุตรสาวตระกูลเย่ายังไม่ทันสังเกตว่าสิ่งที่พวกนางนั่งอยู่นั้นไม่ใช่เนินเขาเล็กๆ แต่เป็นคน และเป็นเหลียงเฟยเสียด้วย

ที่น่าโมโหที่สุดคือ พวกนางไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ ยังพูดว่า เนินเขาเล็กๆ นี้แปลกจริง นั่งแล้วอุ่นๆ ไม่เย็นเฉียบเลยเหลียงเฟยรู้สึกทั้งหงุดหงิดและขบขันจึงส่งเสียงร้องเบาๆสองครั้ง

มารดาและบุตรสาวของเย่าเหม่ยซือในที่สุดก็รู้สึกตัว พวกนางร้องกรี๊ดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับถูกเข็มทิ่มหรือถูกสปริงดีดจึงรีบกระโดดออกไปทันที

เฉียซือนั้นอ่อนโยนจริงๆ ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร

แต่มารดาของนางนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง ราวกับไม่ใช่มารดาแท้ๆของนาง ดูรุนแรงกว่ามาก พอกระโดดออกไปก็รวบรวมพลังทันที จะฟาดฟันใส่เหลียงเฟย

โชคดีที่เฉียซือจำเหลียงเฟยได้อย่างทันท่วงที จึงห้ามเย่าเหม่ยซือไว้

มิเช่นนั้น เหลียงเฟยเผชิญหน้ากับพลังของเหยาเทพยุทธ์ แม้จะมีร่างกายจินกังที่ไม่มีวันพังทลาย ก็คงหนีไม่พ้นโศกนาฏกรรม

“เหลียงเฟย เจ้าอยู่ที่นี่หรือ” เย่าเหม่ยซือถามประโยคหนึ่ง สีหน้าดูแปลกๆ

ไม่รู้ว่านางเขินอายเพราะนั่งอยู่บนบ่าของเหลียงเฟย หรือเพราะเมื่อครู่พูดอะไรออกไปทำให้เหลียงเฟยเดาอะไรได้

แต่เหยาเทพยุทธ์กลับไม่กังวลกับสองเรื่องนี้เลย เพราะสีหน้าของนางเร็วๆนี้ก็ปรากฏแววชื่นชม เห็นได้ชัดว่านางยกย่องเหลียงเฟยอย่างมากในระดับที่เหนือธรรมชาติ

อย่าลืมว่า นางมีวรยุทธ์ระดับเทพยุทธ์นะกลับไม่ทันสังเกตเห็นเหลียงเฟยเลย ยังเข้าใจผิดว่าเป็นเขาเล็ก แถมยังเอาก้นเล็กๆ ที่ยังน่ารักและนุ่มนิ่มของนางไปนั่งทับเขาอีก

เหลียงเฟยเพียงแค่ตอบรับเบาๆ โดยไม่พูดอะไรมาก

สำหรับความจริงบางอย่างที่จางหลิงพูดซึ่งทำให้เขายอมรับไม่ได้ รวมถึงสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินด้วยตาตัวเองเมื่อครู่นี้

ย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

เสี่ยวซือมองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างนางกับมารดา ก็เดาใจเขาออกอย่างรวดเร็ว จึงก้มหน้าลงเหมือนเด็กน้อยที่ทำผิด

ส่วนมารดาของนางเย่าเหม่ยซือ มองดูนาง แล้วมองดูเหลียงเฟย สายตาหันไปมาระหว่างคนหนุ่มสาวทั้งสอง สุดท้ายก็ถอนหายใจ ก้าวเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เหลียงเฟย กินข้าวแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”

เหลียงเฟยตอบรับ แต่กลับยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

จากนั้นเขาก็ไม่ลังเลมากนัก ถามอย่างตรงไปตรงมาจนดูกะทันหันว่า “ท่านป้าบอกข้าสิ ทำไมท่านถึงมั่นใจนักว่าข้าจะไม่จากประตูเทพหมอไป”

ไม่คาดคิดว่าเย่าเหม่ยซือเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็ยังอยู่ที่นี่ ไม่ได้จากไปไหนนี่”

เหลียงเฟยไม่เกรงใจ หันหลังกลับแล้วพูดทันทีว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ออกจากประตูเทพหมอ” เสี่ยวซือได้ยินดังนั้น เงยหน้าขึ้นมองดูเหลียงเฟยแวบหนึ่ง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมา

ส่วนเย่าเหม่ยซือ นางดูเหมือนจะรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เพียงแค่ชี้นิ้วไปที่เงาหลังของเหลียงเฟยแล้วแค่นเสียงเย็นชาว่า “เจ้า เจ้าไอ้เด็กเวร…”

เหลียงเฟยกลับไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เดินตรงไปข้างหน้าทันที

จนกระทั่งถึงตอนนี้

เย่าเหม่ยซือถึงได้พูดต่อในที่สุด “เจ้าหยุดอยู่กับที่เดี๋ยวนี้”

อย่างไรก็ตาม คำพูดเช่นนี้ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบต่อเหลียงเฟยแม้แต่น้อย เขายังคงเดินต่อไปข้างหน้า ย่างก้าวมั่นคง เช่นเดียวกับสีหน้าที่แน่วแน่ไม่หวั่นไหว

เย่าเหม่ยซือรวบรวมพลังงานสายหนึ่งอย่างเงียบๆ

เหลียงเฟยรู้สึกถึงลมหายใจอันน่าสะพรึงกลัว แต่ก็ยังคงเดินไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในที่สุด เย่าเหม่ยซือมองเสี่ยวซือแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ปล่อยพลังอันน่ากลัวนั้นออกมา เพียงแค่พูดเรียบๆ ว่า “เหลียงเฟย เจ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว ที่ข้ายืนยันว่าเจ้าไม่มีทางไป นั่นเป็นเพราะข้ารู้ว่า ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ยังไม่มีทางเดินออกจากประตูเทพแพทย์ได้

ห้าทางออกใหญ่ ห้าสถานที่อันตรายของประตูเทพแพทย์ มันรบกวนผู้คนทั้งหมดในประตูเทพแพทย์ หากผู้ใดต้องการเดินออกไปจากที่นี่ ก็จำเป็นต้องมีพลังอันแข็งแกร่ง มีเพียงเช่นนั้น ถึงจะสามารถมีชีวิตรอด และมีชีวิตที่ดีในโลกภายนอกอันซับซ้อนวุ่นวายนั้นได้” เหลียงเฟยได้ยินคำพูดนั้นแล้ว มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ “ฮึๆ ห้าพื้นที่อันตราย ข้าอยากไปท้าทายดูสักหน่อย ดูซิว่าจะออกไปได้หรือไม่”

เย่าเหม่ยซือตอนนี้ก็หาคำพูดไม่ได้แล้ว จึงเบนสายตาไปมองเสี่ยวซือ ส่งสายตาเย็นชาให้นาง หวังว่านางจะมีความกล้าหาญขึ้นมาบ้าง

เสี่ยวซือเมื่อเจอสายตาของนาง กลับก้มหน้าลง

เหลียงเฟยยังคงเดินไปข้างหน้า ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ

เย่าเหม่ยซือแอบแค่นเสียงเย็นชา แล้วเริ่มรวบรวมพลังอีกครั้ง แสงสีแดงสดเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ บนมือของนาง

ในขณะนี้

เสี่ยวซือเห็นการกระทำของท่านแม่ จึงกำมือแน่น ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น แต่นางเพียงแค่เรียกเหลียงเฟยหนึ่งครั้งเท่านั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะการสนทนาเมื่อครู่และความลับที่ซ่อนอยู่ ทำให้นางพูดอะไรไม่ออก

เหลียงเฟยหันกลับมามองนางหนึ่งครั้ง ในดวงตามีความผิดหวังอยู่บ้าง

สิ่งสำคัญคือเขาสังเกตเห็นจากท่าทางของนางว่า เสี่ยวซือรู้ถึงแผนการของท่านแม่

นั่นก็คืออาจมีความจริงที่ยอมรับไม่ได้มากกว่านี้ซ่อนอยู่ นั่นก็คือ แผนการอันแยบยลเหล่านี้ อาจเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเป็นการร่วมมือกันระหว่างเสี่ยวซือและเย่าเหม่ยซือแม้ว่าเสี่ยวซือจะดูอ่อนโยนและน่ารักภายนอก แต่ลึกๆ แล้วนางมีความคิดแยบยลมากมาย นางเป็นบุตรสาวของเย่าเหม่ยซือจริงๆ

ดังนั้น

เหลียงเฟยจึงเดินต่อไปข้างหน้า

เมื่อเย่าเหม่ยซือเห็นดังนั้น นางก็ไม่ลังเลที่จะปล่อยพลังออกมา กวาดไปที่พื้นข้างกายเหลียงเฟย ทันใดนั้นก็เกิดหลุมขนาดมหึมา

พลังอันยิ่งใหญ่

ไม่มีใครกล้าจินตนาการว่าหากตกลงบนร่างของคน จะเกิดผลลัพธ์เช่นไร

จากนั้นนางจึงกล่าวว่า “เหลียงเฟย ข้าเข้าใจเจ้าผิดไปแล้ว ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนไร้น้ำใจเช่นนี้ เจ้ารีบร้อนจะไปถึงเพียงนี้ กินอาหารเย็นเสร็จแล้วพวกข้าส่งเจ้าไป ไม่ได้หรือ”

เหลียงเฟยได้ยินดังนั้น อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและยิ้มบางๆ รู้สึกว่าเรื่องราวในโลกนี้ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน

นึกถึงเมื่อก่อน หญิงสาวทุกคนต่างไม่แยแสข้า

มาถึงตอนนี้ กลับมีหญิงสาวหลายคน และเป็นหญิงสาวที่งดงาม อีกทั้งยังเป็นหญิงสาวที่ชายหลายคนไล่ตาม กลับหลงรักข้าอย่างลึกซึ้ง