สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 319 เจ้าชอบข้าใช่หรือไม่?
บทที่ 319 เจ้าชอบข้าใช่หรือไม่?
เหลียงเฟยออกจากประตูหมอเทวดา ระหว่างทางกลับบ้านตระกูลเย่ เมื่อมาถึงถนนชามาที่อยู่นอกเมืองหลวง ไม่คิดว่าจะเจอกับโจรจากค่ายเทียนเซี่ยและได้เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น
เห็นเพียงเย่หลิวซูพุ่งเข้าไปหาชายอ้วนที่มีวรยุทธ์ระดับขั้นสูงปราชญ์ยุทธ์ชายอ้วนผู้นั้นเมื่อเห็นสถานการณ์ ดูเหมือนจะตั้งใจทำลายชื่อเสียงของพวกพี่ใหญ่อ้วนทั้งหลาย ถึงกับหัวเราะอย่างลามกทันที
“ฮ่า ๆ ๆ น้องสาวสวย เจ้าชอบข้าใช่หรือไม่?”
เย่หลิวซูได้ยินดังนั้น จึงแค่นเสียงเย็นชา โบกดาบเซียนพุ่งขึ้นไปข้างหน้า ฟันออกไปเป็นประกายดาบสีขาวสวยงามหลายสาย พุ่งเข้าใส่ชายอ้วนอย่างบ้าคลั่ง
ชายอ้วนดูเหมือนจะมีพลังไม่อ่อนแอเลย เมื่อเผชิญกับการโจมตีอันรุนแรงของเย่หลิวซูไม่เพียงแต่ไม่กลัวเลย แต่ยังคงหัวเราะอย่างลามกต่อไป ไม่ได้ออกท่าโจมตี เพียงแค่กระพริบร่างหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง
แต่หลังจากที่เขากระพริบร่างหลบหลายครั้งแล้วยังหลบไม่พ้น สีหน้าของเขาจึงเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย ตระหนักว่าแม้เย่หลิวซูจะเป็นสตรีอ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ
“น้องสาวสวย ฝีมือเจ้าไม่เลวนี่! พี่ชายจะลงมือแล้ว เจ้าต้องระวังนะ ถ้าบาดเจ็บ ก็จะไม่สดใสอย่างนี้แล้ว!”
ได้ยินชายอ้วนพูดประโยคน่ารังเกียจพร้อมกับกระพริบร่างหลบไปมา และยังทำหน้าตาน่ารังเกียจอีกด้วย จากนั้นก็ยกมือขึ้น ปรากฏแส้ยาวขึ้นมา
บนแส้มีแสงไหลเวียน ดูแล้วไม่ใช่อาวุธธรรมดา เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด กลับเป็นอาวุธมารชั้นเลิศ!
วรยุทธ์ระดับขั้นสูงปราชญ์ยุทธ์!
อาวุธมารชั้นเลิศ!
ดูเหมือนว่าพลังของชายอ้วนผู้นี้ไม่อ่อนแอเลย!
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น หลังจากที่ชายอ้วนปรากฏแส้ยาวขึ้นมา เขาก็เริ่มเหวี่ยงแส้ แส้ยาวเคลื่อนไหวไปมาในอากาศเหมือนงูที่กำลังเลื้อย กระจายเงาแส้สีเลือดอันแปลกประหลาดหลายสาย พุ่งเข้าชนกับประกายดาบที่เย่หลิวซูปล่อยออกมา
เมื่อเงาแส้และประกายดาบ พลังอันยิ่งใหญ่สองสายปะทะกัน แทบจะไม่มีเสียงดังมากนัก เพียงแค่เสียงทุ้มหนักไม่กี่เสียง ประกายดาบก็ถูกสลายไปจนหมดสิ้น
จากเหตุการณ์นี้จะเห็นได้ว่า…
พลังการโจมตีของชายอ้วนนั้นเหนือกว่าการโจมตีของเย่หลิวซูมากนัก!
ด้วยเหตุนี้ เขามองดูเย่หลิวซูผู้งดงามราวกับความฝัน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะด้วยความยินดี
“น้องสาวคนสวย เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก อย่าต่อต้านโดยไร้ประโยชน์เลย ยอมจำนนอย่างว่าง่ายเถิด ข้าจะอ่อนโยนมาก ทำให้เจ้ารู้สึกสบายมาก ๆ เลย!”
“ไปให้พ้น เจ้าคนลามกไร้ยางอาย วันนี้ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”
“โอ้โห ข้าว่าน้องสาวคนสวยทำไมถึงไม่รู้จักกาลเทศะเลยนะ? แม้ว่าพวกเราทั้งคู่จะมีวรยุทธ์ระดับขั้นสูงปราชญ์ยุทธ์แต่ข้าเดินทางในยุทธภพมาหลายปี ผ่านร้อยศึก ประสบการณ์มากกว่าเจ้ามากนัก พลังของข้าเมื่อเทียบกับเจ้าแล้วแข็งแกร่งกว่ามากนัก!”
เย่หลิวซูไม่สนใจ เห็นเพียงนางสายตาเย็นชา ตั้งใจฟันดาบใช้ท่าเก้าสายฟ้าเทพสายฟ้า ไม่นานก็สำเร็จการโจมตีอันทรงพลัง
จากนั้นก็เห็นฟ้าดินมืดมัว เหนือศีรษะของชายอ้วนรวมตัวเป็นเมฆดำก้อนหนึ่ง ไม่นานก็มีสายฟ้าขนาดมหึมาฟาดลงมาอย่างกะทันหัน
ชายอ้วนเห็นดังนั้น รีบเหวี่ยงแส้อย่างต่อเนื่อง เงาแส้สีเลือดหลายสิบสายพุ่งออกไป ยากเย็นแสนเข็ญกว่าจะรับสายฟ้าแรกได้ สุดท้ายยังได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้ ชายอ้วนอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจ
“พลังที่แข็งแกร่งเหลือเกิน!”
ในเวลาเดียวกัน เห็นเพียงสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง บนใบหน้าที่จริงจังปรากฏความหวาดกลัวและความตึงเครียดขึ้นมา!
เย่หลิวซูในตอนนี้มุมปากเริ่มปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า
“ประสบการณ์ของเจ้าจะมากมายเพียงใด แต่เจ้าก็ไม่รู้ว่า สาวงามเปรียบดั่งงูพิษ ไม่อาจรังแก!”
“อ้ายย่ะ!”
คนอ้วนร้องตะโกนเสียงดัง โบกแส้ยาวพุ่งเข้าใส่เย่หลิวซูราวกับอยากจะฆ่านางให้ตายในทีเดียว!
แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดคือ ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำกลับมีสายฟ้าขนาดมหึมาพุ่งลงมาอีกครั้ง กระหน่ำเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง
คนอ้วนดูเหมือนไม่เคยเห็นพลังของเก้าสายฟ้าเทพมาก่อน เมื่อเผชิญกับการโจมตีเช่นนี้ เขาเกือบจะรับมือไม่ไหว หากไม่ใช่เพราะพลังที่ไม่ต่ำของเขา ก็คงจะรับมือไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถูกสายฟ้าฟาดจนเป็นแผลเลือดไหลอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง
พลังจากบาดแผลและไฟฟ้าทำให้ร่างของคนอ้วนชาไปทั้งตัว เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
เย่หลิวซูเห็นดังนั้น ก็ยังคงยิ้มพลางกล่าวว่า
“ฮ่ะ ๆ ๆ ท่านมีประสบการณ์มากเพียงใด แต่ก็ไม่รู้ว่าความโกรธจะทำให้ตาบอด ทำให้ตัวเองสนใจแต่การโจมตีศัตรู แต่ไม่มีวันคาดเดาได้ว่าศัตรูจะรับมือกับตัวเองอย่างไร!?”
คนอ้วนได้ยินดังนั้น รู้สึกเหมือนถูกเล่นงานตามใจชอบ
และคนที่เล่นงานเขา วรยุทธ์ก็ไม่ได้สูงส่งอะไรนัก เพียงแค่เท่ากับเขาเท่านั้น อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง!
คนอ้วนนึกถึงวีรกรรมของตนที่เคยโอ้อวดไปทั่ว เคยใช้แส้ฟาดคนที่มีวรยุทธ์สูงกว่าจนตาย บัดนี้เขาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา พูดไม่ออกเลยทีเดียว
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ขณะที่เขายังคงหงุดหงิด ท้องฟ้าก็มีสายฟ้าพุ่งลงมาอีกเจ็ดสาย แต่ละสายแรงกว่าสายก่อนหน้า
คนอ้วนรับมือได้หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง… แต่ไม่อาจรับมือกับสายฟ้าที่เหลือได้อีก!
สุดท้ายเขาก็ถูกเย่หลิวซูสังหารด้วยเก้าสายฟ้าเทพอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง สิ่งที่แสดงว่าเขาไม่ได้อ่อนแอและยังคงเป็นลูกผู้ชายคือ แม้สายฟ้าที่เก้าจะตกลงบนร่างและหายไปแล้ว เขาก็ยังคงมีลมหายใจอยู่
แต่ลมหายใจนี้ไม่ได้เหลือไว้ให้เขาต่อต้าน แต่เพื่อให้เย่หลิวซูได้ดูถูกและเยาะเย้ย ให้เขาตายอย่างหงุดหงิด!
เห็นเย่หลิวซูค่อย ๆ บินมาตรงหน้าแล้วกล่าวว่า
“ฮ่ะ ๆ ๆ สุดท้ายข้าอยากบอกเจ้าว่า แม้เจ้าจะมีประสบการณ์มากมาย แต่ไม่รู้ว่าในการต่อสู้ สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือจิตใจไม่มั่นคง ไม่แปลกที่เจ้าจะตาย!”
คนอ้วนร้องเสียงดัง สุดท้ายก็ตายไปอย่างไม่ยอมรับ!
บางทีวิญญาณของเขาอาจจะสาบานว่า หากมีการเวียนว่ายตายเกิด ได้กลับมาเกิดใหม่ เขาจะไม่โง่เขลาเหมือนวันนี้อีก!
ความฉลาดทั้งชีวิต มาพังทลายเพราะผู้หญิงคนเดียว!
ในขณะที่เย่หลิวซูกำลังจัดการกับคนอ้วนนั้น คนอื่น ๆ ก็กำลังต่อสู้กับโจรอย่างดุเดือด!
เห็นยอดฝีมือสามคนที่เหลือ ชายร่างกำยำคนนั้นไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนคนอ้วน เขามองดูเซียวหนิงเสวี่ยที่พุ่งเข้าหาเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
ชายร่างกำยำเผชิญหน้ากับเซียวหนิงเสวี่ยที่มีวรยุทธ์สูงกว่าเขาสองขั้น เขาถึงกับไม่อาจหยิ่งผยอง ก้าวแรกเขาสร้างอาวุธขึ้นมาทันที
แต่ท่าทางการสร้างอาวุธของคนผู้นี้ช่างแปลกประหลาดอย่างยิ่ง!
สำหรับคนส่วนใหญ่ มักจะมองคู่ต่อสู้ สายตาเย็นชา ยกมือขึ้น แล้วอาวุธก็จะปรากฏขึ้นในมือ
แต่คนผู้นี้กลับพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ตีลังกาพลิกตัวยืนด้วยมือ เท้าทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่าทันใดนั้นก็มีแสงสีดำประหลาดไหลผ่าน ราวกับสวมรองเท้าคู่หนึ่ง ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
จากนั้น
เซียวหนิงเสวี่ยยังไม่ทันได้ลงมือ ชายร่างกำยำเห็นนางค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ก็กระโดดเตะออกไปก่อน เท้าทั้งสองข้างคล่องแคล่วยิ่งกว่ามือ เตะใส่เซียวหนิงเสวี่ยอย่างรุนแรง ขณะที่เตะใส่เซียวหนิงเสวี่ยยังกวาดแสงสีดำออกมามากมาย สร้างการโจมตีใหม่ ๆ อย่างต่อเนื่อง
การโจมตีที่ดุดันเหลือเกิน!
ดูเหมือนว่าชายร่างใหญ่กำยำจะรู้สึกหวาดกลัวเซียวหนิงเสวี่ยอยู่ในใจ ไม่ได้ประมาทเหมือนอย่างคนแคระหรือคนอ้วนเลยแม้แต่น้อย
แต่เซียวหนิงเสวี่ยกลับไม่กลัวชายร่างใหญ่กำยำที่ระเบิดพลังออกมา มุมปากของนางกลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า
“ฮ่ะ ๆ ๆ ดูเหมือนว่าแม้ข้าจะเจอคนที่อ่อนแอที่สุด แต่กลับเป็นคนที่รับมือยากที่สุด ช่างโชคดีจริง ๆ !”
YOU MAY ALSO LIKE
