สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 433 แข็งแกร่งมากจริง ๆ

บทที่ 433 แข็งแกร่งมากจริง ๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้ อย่ามาเรียกตัวเองว่าข้าต่อหน้าข้า ฟังแล้วไม่สบายหู! พวกเจ้าไม่ต้องมาพูดมากแล้ว! วันนี้เป็นวันมงคลของข้ากับเซียวหนิงเสวี่ยข้าไม่อยากเปื้อนเลือด พวกเจ้ารู้จักประสาแล้วก็รีบหลีกทางไป ไม่เช่นนั้น อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ!”

เหลียงเฟยพูดจบ เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาลงอีกหลายส่วน เย็นจนทำให้อากาศหนาวเหน็บของฤดูหนาวดูเหมือนจะลดลงอีกหลายองศา เย็นจนทำให้คนสั่นสะท้าน เย็นจนทำให้คนหนาวใจ มีคนพูดว่า สายตาสามารถฆ่าคนได้!

เรื่องนี้ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อตาเดียวหูหนวกเจอกับสายตาของเหลียงเฟยเขาก็หันหน้าไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว ราวกับไม่กล้ามอง ผ่านไปสักพัก เขาจึงพูดว่า

“ไอ้จองหอง ให้ข้าเพิ่มความรู้ให้เจ้า คนข้างข้านี่ คือหนึ่งในสามหมาป่าเหนือ ลู่ป๋อ!”

เหลียงเฟยยังคงยิ้มบาง ๆ มองชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนจะน่ากลัวมากด้วยสายตาเฉียง ๆ

“สามหมาป่าเหนือ อะไรกัน? ฟังแล้วเหมือนหมาสามตัวไม่ใช่หรือ ทำไมกลายเป็นคนได้?”

ตาเดียวหูหนวกได้ยินดังนั้น ชั่วขณะหนึ่งหาคำพูดไม่ได้ แต่กลับได้ยินเสียงวิจารณ์เกี่ยวกับสามหมาป่าเหนือจากคนสองข้างถนน ได้ยินมีคนตะโกนใส่เหลียงเฟย

“เหลียงเฟยเจ้าต้องระวังให้ดี! สามหมาป่าเหนือนี่ไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้ง่าย ๆ สำนักคุ้มกันสุ่นฟงที่เคยโด่งดังในอดีต หลายปีมานี้ไม่เคยเสียของที่คุ้มกัน แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนเจอกับสามหมาป่าเหนือ กลับถูกฆ่าจนหมดเกลี้ยง ของที่คุ้มกันก็ถูกปล้น!”

เหลียงเฟยได้ยินคำพูดนี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ไม่คิดว่าภาพลักษณ์ของตนในใจทุกคนจะดีขนาดนี้ ชายร่างใหญ่และตาเดียวหูหนวกได้ยินคำพูดนั้น มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย แต่ดูภูมิใจอย่างมาก มองดูเหลียงเฟยอย่างเรียบ ๆ ความหมายแฝงเหมือนกำลังพูดว่า ไอ้หนู ตอนนี้เจ้ารู้แล้วใช่ไหมว่าข้าเก่งแค่ไหน ถ้ารู้จักประสา ก็รีบไสหัวไป!

เหลียงเฟยกลับไม่สนใจเลย เพียงแต่พูดเสียงดังว่า

“ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าไม่ได้สนใจพวกมันเลยสักนิด!”

พูดถึงตรงนี้ เขามองตาเดียวหูหนวกและชายร่างใหญ่แวบหนึ่ง แต่ทำท่าเหมือนรำคาญ ส่ายหน้าพูดว่า

“ข้าพูดไปแล้วว่า วันนี้เป็นวันมงคลของข้ากับเสวี่ย ข้าไม่อยากเปื้อนเลือด พวกเจ้ารู้จักประสาก็รีบหลีกทางไป!”

“บัดซบ ไอ้เด็กเหม็น เจ้าอย่าจองหองนัก! เจ้าต้องรู้ว่าข้าลู่ผอ เป็นคนตระกูลลู่ หนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง! และวันนี้เป็นวันมงคลที่สามตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ตระกูลลู่และตระกูลโหลวแต่งงานกัน โหลวอวี้ตี๋แต่งงานกับลู่อวี้เฟิง เจ้าเป็นอะไร กล้ามาขวางหน้าพวกเรา!”

หลายคนได้ยินคำพูดนี้ก็อดด่าออกมาไม่ได้

“ไอ้บ้า พวกตระกูลลู่เป็นพวกสุนัขอะไรกัน!”

“ช่วงก่อนหน้านี้ทางเหนือน้ำท่วม ทางตะวันตกเฉียงใต้แห้งแล้ง พวกมันนั่งเฉยไม่สนใจ ช่างเหมือนสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ ไม่สมกับเป็นขุนนางของต้าเสีย!”

“ไม่ได้ฟังก็ไม่รู้ พอได้ฟังก็ตกใจ ไม่คิดเลยว่าสามหมาป่าแห่งทิศเหนือพวกโจรปล้นชิงทรัพย์ชั่วร้ายพวกนี้ก็เป็นคนของตระกูลลู่ด้วย!”

เหลียงเฟยหัวเราะฮ่า ๆ รอให้ทุกคนเงียบลงแล้วจึงพูดว่า

“สุนัขแห่งทิศเหนือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน คฤหาสน์ทั้งหมดของตระกูลลู่ถูกทำลาย ปีศาจคู่ขาวดำของตระกูลลู่ถูกฆ่า ทั้งหมดนี้ใครเป็นคนทำ?”

ชายร่างใหญ่ลู่โป๋ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สีหน้าของเขาก็รีบเปลี่ยนเป็นโกรธจัด กัดฟันกรอด ผู้คนสองข้างถนนได้ยินคำพูดนี้ก็พากันร้องตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮ่า ๆ ๆ ที่แท้ตระกูลลู่เป็นฝีมือของเหลียงเฟยเจ้านี่เอง ทำได้ดีมาก!”

“ฆ่ามันซะ ไอ้สามหมาป่าแห่งทิศเหนือนี่โหดร้ายที่สุด ฆ่าคน วางเพลิง ปล้นบ้าน เผา ฆ่า ข่มขืน ปล้น ไม่มีความชั่วอะไรที่ไม่ทำ!”

“ตีมันให้ตาย ตีมันให้ตาย!”

เหลียงเฟยกลับไม่สนใจว่าทุกคนมีสีหน้าหรือปฏิกิริยาอย่างไร เขาเพียงแค่มองดูโหลวอวี้ตี๋แวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า

“คุณชายโหลวแต่งงานใหม่มีความสุขนะ! ตามข่าวลือ ลู่อวี้เฟิงเป็นสาวสวยระดับซูเปอร์นี่นา ชาตินี้ท่านได้กำไรใหญ่แล้ว!”

พูดไปพลาง เหลียงเฟยนึกถึงใบหน้าของลู่อวี้เฟิงที่น่าเกลียดยิ่งกว่าผู้ชายที่น่าเกลียดที่สุด นึกถึงตอนนี้ที่โหลวอวี้ตี๋ต้องแต่งงานกับนาง ก็รู้สึกสะใจเหลือเกิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาแก้แค้นได้มากที่สุดคือ ตอนนั้นโหลวอวี้ตี๋พยายามทำลายงานแต่งงานของเขากับเย่หลิวซูอย่างสุดกำลัง แค้นนี้ยังไม่ได้ชำระ บัดนี้เขากำลังจะแต่งงานกับเซียวหนิงเสวี่ยซึ่งเดิมทีควรเป็นของโหลวอวี้ตี๋ส่วนโหลวอวี้ตี๋แต่งงานในวันเดียวกัน แต่กลับต้องแต่งกับผู้หญิงที่อาจจะทำให้คนตกใจตายได้

สะใจจริง ๆ !

เหลียงเฟยรู้สึกว่าวันนี้เขาได้ระบายความแค้นออกมาอย่างเต็มที่ ความรู้สึกสะใจนี้ ไม่ต้องพูดถึง มันเทียบได้กับคืนนั้นที่เขาได้พัวพันกับเซียวหนิงเสวี่ยเลยทีเดียว

“ข้าทนไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว!คุณชายโหลวดูเหมือนวันนี้จำเป็นต้องเห็นเลือดแล้ว ฆ่าคนสักไม่กี่คนเพื่อเพิ่มความยินดีให้ท่าน!”

ชายร่างใหญ่ที่ชื่อลู่โป๋ตะโกนขึ้นมาทันที ขวานคู่หนึ่งที่ปรากฏออกมาแล้วกระทบกัน เกิดเสียงดังสนั่น เกิดประกายไฟวาบขึ้น

จากนั้น ร่างของเขาพลิ้วไหว ก็กระโดดขึ้นไป ฟันใส่เหลียงเฟยท่าทางโหดเหี้ยม ผสมผสานกับวิถีเทพดูแข็งแกร่งมาก บางคนที่อยู่สองข้างถนนเห็นเหตุการณ์ ก็อดร้องตะโกนขึ้นมาไม่ได้

“เหลียงเฟยคุณชาย ท่านต้องระวังให้มากนะ!”

“ใช่ เป็นท่านี้แหละ เขาคือสามหมาป่าแห่งทิศเหนือ ปีก่อนเขาอาศัยการโจมตีครั้งนี้ ฆ่านักยุทธ์ระดับสูงของสำนักขนส่งซุ่นเฟิงนับสิบคน!”

“โอ้โห ไอ้หมอนี่ไม่ใช่แค่หนึ่งในสามหมาป่าแห่งทิศเหนือ มันแข็งแกร่งมากจริง ๆ !”