สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 46 เคล็ดวิชาต้านทานพิษ

บทที่ 46 เคล็ดวิชาต้านทานพิษ

หลัวถัวสุ่ยหยุนได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนแมงมุมปีศาจอีกสี่ตนไม่เพียงแต่ไม่เข้ามาดู แต่ยังหันหลังหนีไปอย่างรวดเร็ว

ก็ไม่แปลกใจหรอก!

ลองคิดดูว่าก่อนหน้านี้ หลัวถัวสุ่ยหยุนอสูรสาวผู้นั้นอย่างเลือดเย็นโหดร้ายเพียงใด ก็ไม่แปลกที่นางจะต้องมาเจอจุดจบเช่นนี้

ปีศาจสาวเห็นดังนั้นก็สบถคำหนึ่ง แต่ยังคงมองไปที่เหลียงเฟยรอคำตอบอยู่

เหลียงเฟยยิ้มเบาน้อย ๆ แล้วกล่าวตอบ “ง่ายนิดเดียว แผนการของเจ้าชัดเจนเกินไป!”

“ชัดเจน?” หลัวถัวสุ่ยหยุนถามกลับ ยังคงไม่ยอมรับความจริงนี้ นางส่ายหัว คิดว่าตนเองทำได้สมบูรณ์แบบแล้ว

เหลียงเฟยเห็นนางดูเหมือนจะไม่ยอมรับความจริงแม้กำลังจะตายก็ตาม อีกทั้งพี่น้องตระกูลเซียวก็อยากรู้เป็นอย่างยิ่ง จึงตอบอย่างไม่เบื่อหน่าย “เจ้ายอมแพ้อย่างกะทันหัน ข้าก็รู้สึกว่ามีเรื่องผิดปกติ กลัวว่าเจ้าจะมีแผนร้าย จึงตัดสินใจเล่นตามเกม รอให้เจ้ารักษาพวกเขาหายก่อน แล้วค่อยฆ่าเจ้าทีหลังก็ไม่สาย!”

“ไม่น่าเป็นไปได้… งั้น ทำไมท่านถึงไม่แกล้งทำเป็นเชื่อใจข้าตั้งแต่แรก หรือว่าท่านจงใจหลอกล่อข้า?”

“เอ่อ มันไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งหมดหรอก ข้าแค่คิดว่าในเมื่อนี่เป็นแผนการของเจ้า เจ้าจำเป็นต้องได้รับความไว้วางใจจากข้าก่อน ข้าจึงแกล้งทำเป็นไม่เชื่อใจตั้งแต่แรก ปล่อยให้เจ้าพยายามตอบสนองข้อเรียกร้องของข้าให้มากที่สุด ปล่อยเกราะป้องกันทั้งหมด เพื่อเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับการลงมือของข้าในภายหลัง!”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

“หลังจากนั้นข้าก็แกล้งทำเป็นเชื่อใจเจ้ามาก ได้รับความไว้วางใจจากเจ้า ทำให้เจ้าคิดว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว แต่กลับลงมือก่อนเจ้าไปหนึ่งก้าว!”

หลัวถัวสุ่ยหยุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเย็นชา พยักหน้ากล่าวชม “เหลียงเฟย เจ้าช่างฉลาดนัก วันนี้ข้าหลัวถัวสุ่ยหยุน พ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเจ้า ข้ายอมรับด้วยใจจริง นี่เป็นความผิดของข้าเอง ทำร้ายผู้อื่นสุดท้ายก็ทำร้ายตัวเอง! แต่เดิมคิดว่าจะใช้แผนการ ฆ่าเจ้าโดยไม่ต้องลงแรง ไม่คิดว่าผลสุดท้ายกลับเป็นฉลาดแกมโกง!”

พี่น้องตระกูลเซียวฟังบทสนทนาของพวกเขาจบลง ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคำพูดและการกระทำของพวกเขาเมื่อครู่ถึงดูแปลกประหลาดไปบ้าง

ใจคนช่างน่ากลัวและยากที่จะคาดเดา บางทีพวกเขาอาจจะพูดอย่างนั้น แต่ไม่แน่ใจว่าจะทำได้เหมือนเหลียงเฟยหรือเปล่า

ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อหลัวถัวสุ่ยหยุนโยนลูกบอลสีขาวสองลูกออกมา ควันสีเขียวก็พวยพุ่งออกมาทันที ดูเหมือนจะเป็นหมอกพิษ บังคับให้พี่น้องตระกูลเซียวไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงหัวเราะของหลัวถัวสุ่ยหยุนดังขึ้น “เหลียงเฟย เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะ ว่าข้ากลัวว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น จึงได้ใส่ส่วนผสมของยาพิษอีกชนิดหนึ่งลงไปในยาแก้พิษที่ให้พี่น้องตระกูลเซียวด้วย”

“ฮ่า ๆ ๆ พวกเราคงได้พบกันอีกในโอกาสหน้า!”

เหลียงเฟยโมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน รีบไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ตามนางที่หนีไปไม่ทัน เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา “น่าโมโหนัก! ข้าดันปล่อยให้นางหนีรอดไปได้!”

“ท่านพี่เฟย ไม่ต้องสนใจนางหรอก! โหลวอวี้ตี๋หนีไปก่อนหน้าแล้ว ทำให้นางต้องต่อสู้เพียงลำพัง จนต้องหนีออกมาอย่างย่ำแย่ เกือบเอาชีวิตไม่รอด พอกลับไปต้องไปสร้างปัญหาให้ตระกูลโหลวแน่ ๆ ฮิ ๆ ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้กันเองสักพักก็ไม่เลวนะ!” เซียวหนิงเสวี่ยมองไปยังที่ไกลออกไปแล้วพูดปลอบใจเช่นนี้

เซียวอู่เหยียนถามด้วยความเป็นห่วง “เหลียงเฟย เจ้าสูดดมพิษเข้าไป ไม่กลัวจะได้รับพิษหรือ?”

เหลียงเฟย ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างลึกลับ

เซียวอู่เหยียนยิ่งสงสัยมากขึ้น

เซียวหนิงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินก็หัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวขึ้นมา “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เหลียงเฟยน่ะมีวิชาที่สามารถขับพิษทั้งหมดออกจากร่างกายได้ แม้แต่พิษร้ายแรงที่ท่านพ่อท่านแม่ได้รับ เขาก็ยังรักษาให้หายได้ ร่างกายของท่านพี่เฟย จึงกล่าวได้ว่าไม่กลัวพิษใด ๆ ทั้งสิ้น!”

“ใช่แล้ว ดังนั้นหลัวถัวสุ่ยหยุนจึงไม่มีทางคิดได้อย่างแน่นอนว่า พิษที่พวกเจ้าได้รับ ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ยาแก้พิษของนางก็สามารถแก้ได้! ไม่ควรเสียเวลาอีกต่อไป มาเถอะ ให้ข้าช่วยแก้พิษให้พวกเจ้า!” เหลียงเฟยพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ทำท่าพร้อมจะช่วยแก้พิษให้พี่น้องตระกูลเซียว

เซียวอู่เหยียนยิ้มอย่างเซ่อซ่า ดูเหมือนจะยังคิดว่า เหลียงเฟย คนนี้เก่งเกินไปจริง ๆ! ถึงกับมีวิชาที่ทำให้ไม่กลัวพิษอีกด้วย!

ส่วนน้องสาวของเขาก็ยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินมาที่ด้านหน้าของเหลียงเฟย เพื่อให้เขาช่วยแก้พิษให้ตน

เหลียงเฟย เห็นดังนั้นจึงถามขึ้นว่า “ท่านพี่อู่เหยียน ท่านยังยืนงงอยู่ทำไม?”

ใครจะคิดว่า เซียวอู่เหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายกลับถามขึ้นมา “เหลียงเฟย ท่านก็อย่าปิดบังพวกข้าเลย สอนวิชานั้นให้พวกข้าบ้างเถอะ! ต่อไปข้ากับหนิงเสวี่ยก็จะได้ไม่กลัวพิษเหมือนท่าน จะดีแค่ไหนกัน?”

เซียวหนิงเสวี่ย ได้ยินดังนั้น จึงพบว่าตัวเองดูจะโง่ไปหน่อย ทำไมถึงไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย จึงอยากเรียนรู้ตามไปด้วย

เหลียงเฟย รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย

เขาไม่ได้ฝึกวิชาอะไรที่ทำให้ร่างกายทนพิษได้ร้อยชนิด แต่เป็นเพียงโชคช่วยที่ได้ไข่มังกรที่สามารถกลืนกินพิษได้เท่านั้น

คนไม่มีความผิด แต่หยกนำพาความผิด!

เหลียงเฟยไม่อยากให้พี่น้องทั้งสองสงสัย จึงไม่ลังเลนานและตอบอย่างเต็มใจ “ได้สิ แต่วิชานี้ไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน ต้องทนทุกข์ทรมานมากเลยนะ!”

“ไม่เป็นไร นอกจากเจ้าที่เป็นอัจฉริยะแล้ว ใครเล่าจะเรียนรู้วิชาใด ๆ ได้โดยง่าย ยิ่งวิชานี้ของเจ้า เมื่อฝึกสำเร็จแล้วจะทนพิษได้ร้อยชนิด แน่นอนว่าไม่ง่ายอยู่แล้ว” เซียวหนิงเสวี่ยเห็นเหลียงเฟยตอบตกลงอย่างเต็มใจ ก็ยิ่งสนใจมากขึ้น

เสี่ยวอู่เหยียนก็พยักหน้าเสริมว่า “ไม่มีอะไรยากในโลกนี้ มีแต่คนที่ไม่ตั้งใจทำ!”

ชายหนุ่มแทบจะหมดคำพูดต่อ ถ้ารู้อย่างนี้ เขาน่าจะบอกพวกเขาไป ว่าวิชานี้เป็นสิ่งที่ได้รับการถ่ายทอดจากผู้ยิ่งใหญ่ ไม่สามารถถ่ายทอดให้ใครตามใจชอบได้

ไข่มังกรได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ก็อดหัวเราะอย่างลับ ๆ ไว้ไม่ไหว

เหลียงเฟยส่งเสียงกระแอมไอในลำคอ แต่ไม่กล้าแสดงออก

หายใจเข้าลึก ๆ เหลียงเฟยจึงพูดต่อ “เอาล่ะ ในเมื่อพวกเจ้าอยากเรียน ข้าจะบอกวิธีให้ ถ้าพูดว่ายาก ก็ไม่ยาก เพียงแค่รวบรวมงูที่มีพิษร้ายแรงที่สุดสิบชนิด แมงมุมสิบชนิด แมงป่องสิบชนิด ผึ้งสิบชนิด กบสิบชนิด และแมลงมีพิษอีกนับร้อยชนิด

ใส่ลงในอ่างอาบน้ำ แล้วอยู่กับแมลงพิษเหล่านี้เป็นเวลาเก้าสิบเอ็ดวัน ปล่อยให้พวกมันกัด พร้อมกันนั้น อาหารที่กินในแต่ละวัน ก็ต้องเป็นพืชพิษ ดอกไม้พิษ ผลไม้พิษ ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลกนับร้อยชนิด เมื่อถึงวันที่สำเร็จ ก็จะสามารถทนพิษได้ร้อยชนิดเหมือนข้า!”

เหลียงเฟยพูดจบ ก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็นออกมาบนหน้าผาก พร้อมกับหัวเราะอย่างลับ ๆ

เฮ้อ คราวนี้พวกเจ้าคงต้องล้มเลิกความตั้งใจแล้วล่ะ

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า พี่น้องทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยังพูดด้วยท่าทีมุ่งมั่นว่า “ฟังดูแล้ว ก็ยากอยู่บ้าง แต่พวกข้าไม่กลัวหรอก!”