สู่ชีวิตนิรันดร์ - บทที่ 472 นักพรตผู้นั้น...

บทที่ 472 นักพรตผู้นั้น…

เมื่อเห็นนักพรตชุดดำใช้วันอู้กุยจงพร้อมกับหญิงสาวร่างเล็ก คงจะเหมือนกับพวกเขาที่ใช้พลังของสองคนรวมกันเป็นวันอู้กุยจงรวมพลัง

อย่างไรก็ตาม เหลียงเฟยแม้จะประหลาดใจบ้าง แต่ก็ไม่ได้กลัวอะไร กลับรู้สึกว่านักพรตชุดดำกับหญิงสาวร่างเล็กอายุสิบหกสิบเจ็ดปีพยายามใช้วันอู้กุยจงรวมพลัง ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

หรือว่านักพรตผู้นั้น…

หรือว่าหญิงสาวร่างเล็กอายุน้อยเพียงเท่านี้ก็…และกับคนที่…

เหลียงเฟยจึงสนใจมองคิ้วของหญิงสาวร่างเล็กอย่างตั้งใจ พบว่าคิ้วของนางฟูและไม่เรียบร้อย จึงอดรู้สึกขบขันไม่ได้

แต่ถึงจะขำ ในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้ เหลียงเฟยก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย จึงใช้พลังญาณบงการเคลื่อนลูกแก้วจูเสินมาไว้ตรงหน้าตัวเอง เตรียมจะใช้กระบวนท่าแสงจันทร์อาทิตย์ร่วมกับเย่หลิวซู

ฮ่ะ ๆ ๆ !

เหลียงเฟยหัวเราะในใจ คิดว่าแสงจันทร์อาทิตย์รวมพลังที่เขากับเย่หลิวซูร่วมมือกันปล่อยออกมา อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของวันอู้กุยจงรวมพลังที่หญิงสาวร่างเล็กกับนักพรตชุดดำร่วมมือกันปล่อยออกมา

แต่ตอนนี้เพิ่มแสงจันทร์อาทิตย์จากลูกแก้วจูเสิน รวมเป็นแสงจันทร์อาทิตย์รวมพลังสี่สาย?

ต้องรู้ว่าแสงจันทร์อาทิตย์เป็นวิชาอัศจรรย์ ทุกครั้งที่เพิ่มแสงจันทร์อาทิตย์อีกหนึ่งสาย พลังรวมจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าไม่หยุด

แสงจันทร์อาทิตย์รวมพลังสี่สาย อย่างน้อยก็มีพลังเป็นแปดเท่าของแสงจันทร์อาทิตย์หนึ่งสาย!

เพราะเหตุนี้ แสงจันทร์อาทิตย์รวมพลังหลายสายที่เหลียงเฟยปล่อยออกมาโดยใช้กระบวนท่าเจ็ดดาวแปรป่า จึงมีพลังมหาศาลถึงขั้นที่แม้แต่มหาเซียนยุทธ์ระดับกลางก็ทนไม่ไหว

แต่ไม่คาดคิดว่า ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ เซียวอู่เหยียนตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธผสมความเจ็บปวดและไม่ยอมแพ้

เหลียงเฟยได้ยินเสียงแล้วกัดฟันด้วยความโกรธ อดคิดไม่ได้ว่าเซียวอู่เหยียนคนนี้ วรยุทธ์ต่ำเกินไป เป็นภาระจริง ๆ

มีช่วงหนึ่งที่เหลียงเฟยคิดจะทิ้งเขาจริง ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ลง เพราะเขาคือเหลียงเฟยชายชาตรีผู้รักและให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ไม่มีวันทำเหมือนโหลวอวี้ตี๋หรือลู่โป๋ที่ใช้ร่างของเพื่อนเป็นโล่กำบัง!

แต่วิธีเดียวที่เหลียงเฟยจะช่วยเซียวอู่เหยียนได้คือใช้ลูกแก้วจูเสิน แต่ถ้าทำเช่นนั้น ตัวเขาและเย่หลิวซูที่กำลังเผชิญหน้ากับการโจมตีของนักพรตชุดดำและหญิงสาวร่างเล็ก ลมหายใจที่เพิ่งผ่อนคลายลงก็ต้องเครียดขึ้นมาอีก

และในอากาศยังมีหญิงร่างสูงเพรียวกับชายร่างใหญ่ สองยอดฝีมือนี้จ้องมองอย่างเฉียบคม ลูกแก้วจูเสินอาจช่วยเซียวอู่เหยียนไม่ได้

ความคิดวูบผ่าน เหลียงเฟยนึกถึงคำพูดของเซียวอู่เหยียนเมื่อครู่ที่บอกว่าอย่าช่วยเขาเด็ดขาด เขาไม่อยากเป็นภาระของทุกคน ไม่อยากถ่วงทุกคน

สุดท้ายเขาจึงอยู่เคียงข้างเย่หลิวซูทั้งควบคุมลูกแก้วจูเสิน ทั้งเร่งร่ายกระบวนท่าอัศจรรย์แสงจันทร์อาทิตย์

เพราะเหลียงเฟยรู้สึกว่า คนที่ช่วยเซียวอู่เหยียนได้ก็มีแต่ตัวเขาเอง

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สนใจเซียวอู่เหยียนเห็นได้ว่าเขาทั้งร่ายดาบ ทั้งมองดูเซียวอู่เหยียนที่กำลังจะยอมแพ้เพราะสู้ไม่ไหว พลางตะโกนเสียงดัง

“เซียวอู่เหยียนคิดถึงคนที่รักเจ้าและคนที่เจ้ารักสิ เจ้าไม่ว่าอย่างไรก็ตายไม่ได้ ต้องมีชีวิตอยู่!”

เซียวอู่เหยียนแม้จะไม่ยอมรับ แต่ก็เริ่มรู้สึกสิ้นหวังไปบ้างแล้ว หลังจากได้ฟังคำพูดของเหลียงเฟยในสมองของเขาก็ปรากฏภาพของน้องสาวเซียวหนิงเสวี่ยและบิดามารดา รวมถึงญาติพี่น้องของเขา ภาพเหตุการณ์ที่พวกเขาถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมโดยพวกสุนัขโจรตระกูลหลัว

โดยเฉพาะภาพนั้น ทารกที่เพิ่งครบเดือน ร้องไห้เสียงดังท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเศร้าสลดที่เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ โจรชั่วจากตระกูลหลัวคนหนึ่งเดินมาตรงหน้าเด็ก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย โยนเด็กขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วฟันดาบเพียงครั้งเดียว ผ่าร่างเด็กออกเป็นสองซีก

นั่นเป็นเพียงทารกเท่านั้น ในชั่วขณะนั้น ในช่วงเวลานั้น แม้แต่ฟ้าดินก็ยังต้องสะเทือนใจ!

เซียวอู่เหยียนหวนนึกถึงเรื่องเหล่านี้ คิดถึงน้องสาวที่ตนยังต้องตามหา ยังมีญาติที่ห่วงใย และยังมีแค้นใหญ่ที่ยังไม่ได้ชำระ

ดังนั้น

ท่ามกลางสถานการณ์คับขัน เขาตะโกนออกมา

“ข้าไม่อาจตาย เพื่อคนที่ข้าคิดถึง และทุกคนที่คิดถึงข้า ข้าจะไม่มีวันตาย!”

หลูโป้ได้ยินดังนั้น ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า

“อย่างนั้นหรือ เจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ยังหวังจะอาศัยพลังแห่งความเชื่อมั่นอะไรสักอย่างงั้นหรือ?”

“ใช่ ความรู้สึกคิดถึงญาติพี่น้อง ทำให้ข้าเต็มไปด้วยพลัง!”

เซียวอู่เหยียนตอบอย่างจริงจัง จากนั้นรวบรวมลมหายใจ เคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็ว ทำลายเขตอาคมป้องกันห้าธาตุหลบหลีกร่างกาย แล้วสร้างเขตอาคมป้องกันห้าธาตุขึ้นมาใหม่พอดีกับการปกป้องตัวเอง

เนื่องจากเขาคุ้นเคยกับเขตอาคมป้องกันห้าธาตุเป็นอย่างดี การสร้างเขตอาคมป้องกันห้าธาตุเช่นนี้จึงง่ายมาก เกิดขึ้นเกือบจะในชั่วพริบตา จากนั้นเซียวอู่เหยียนก็เริ่มโจมตีหลูโป้อย่างต่อเนื่อง เมื่อเผชิญกับพลังของหลูโป้ เขาก็ทำลายเขตอาคมป้องกันห้าธาตุเดิมในทันที สร้างอันใหม่เพื่อต้านทานและสลาย แล้วพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดคือ แม้เซียวอู่เหยียนจะไม่มีพลังในการจัดวางกระบวนอาคมห้าธาตุคุ้มกายติดตัว แต่ด้วยความคุ้นเคยกับเขตอาคมป้องกันห้าธาตุเขาสามารถทำลายและสร้างใหม่อย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดการป้องกันติดตัว ทำให้หลูโป้ไม่สามารถทำร้ายเขาได้แม้แต่น้อย

และเขาใช้ประโยชน์จากทุกโอกาสอย่างมีประสิทธิภาพ โจมตีกลับ ในที่สุดภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขาก็สังหารหลูโป้ที่ไม่สามารถโจมตีโดนเซียวอู่เหยียนได้

การฆ่าคนที่อยู่ระดับสูงกว่า!

เซียวอู่เหยียนหลังจากเหลียงเฟยก็ได้สร้างตำนานเช่นนี้เช่นกัน!

ในที่สุดเขาเห็นหลูโป้ล้มลงตรงหน้าเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะตายสนิท เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า

“เห็นแล้วใช่ไหม นี่แหละคือพลังแห่งความคิดถึง!”