สู่วิถีอมตะ - บทที่ 98 ภาพฉายของหมิงหวัง

อัจฉริยะทั้งหลายกลับสู่จวนเจ้าเมือง

อัจฉริยะสิบสามคน ถูกตัดสิทธิ์ไปสาม เหลือสิบคน

อัจฉริยะทั้งห้าจากเมืองเฮยเฟิงล้วนติดอันดับ

หมิงเฉินมองอัจฉริยะทั้งหลายอย่างพึงพอใจ

“มีพวกเจ้าทั้งสิบ ศึกเกาะเทวะสามเดือนข้างหน้า แคว้นหมิงหวัง ของเราคว้าชัยแน่นอน!”

เขาโบกมือหนึ่งหน แหวนเก็บของสิบวงลอยสู่มือคนทั้งสิบ

“นี่คือรางวัลทรัพยากรตามลาดับของพวกเจ้า”

เจียงผิงอันคว้าแหวนเก็บของตรงหน้า ส่งจิตส านึกเข้าตรวจสอบ

สองล้านหินวิญญาณ โอสถฟื้นบาดแผลและโอสถปีศาจโลหิต ซึ่งสามารถพัฒนาการฝึกฝนอย่างละร ้อยเม็ด

ทรัพยากรเช่นนี้ กระทั่งผู้ฝึกตนไร ้สังกัดขอบเขตวิญญาณแรก กาเนิดยังตื่นเต้นได้

ต่อให้ทุ่มเทตรากตราหนึ่งปี อาจสั่งสมหินวิญญาณได้ไม่ถึงล้าน

โอสถปีศาจโลหิตเม็ดละห้าพัน ร ้อยเม็ดก็คือห้าแสน

โอสถฟื้นบาดแผลร ้อยเม็ดนี้ก็นับว่าเลิศล้า ขอเพียงมิใช่ บาดแผลจากกฎเกณฑ์ ก็นับว่าฟื้นได้ทั้งสิ้น

นี่เป็ นรางวัลอันใจป้ามากแล้วสาหรับผู้ฝึ กตนขอบเขตสร ้าง รากฐาน

ทว่าปฏิกิริยาของเจียงผิงอันราบเรียบยิ่ง

เพราะถึงอย่างไร เพียงเดิมพันศิลา เขาก็ได้ก าไรเกินห้าล้าน

ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องรับทรัพย์ห้าร ้อยล้านก่อนหน้า

ผู้อื่นอย่างมากก็แย้มยิ้ม มิได้มีปฏิกิริยามากมาย

พวกเขาส่วนใหญ่มาจากตระกูลใหญ่ มีรากฐานการเงิน แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนไร ้สังกัดมากนัก และมีทรัพยากรฝึกฝนไม่ขาด มือ

แท้จริงแล้ว พวกเขาปรารถนามรดกหมิงหวังกันต่างหาก

หนึ่งในเก้าเทพสงครามแห่งต้าเซี่ย หมิงหวัง ทิ้งมรดกเอาไว้

เมื่อเห็นสายตาโหยหาทั้งหลาย หมิงเฉินก็ทราบความในใจ

เขาโบกมืออีกครั้ง แล้วอานาจมิติก็ก่อตัวเป็ นประตูมิติเบื้องหลัง อีกหน

“ตามที่ข้าเคยกล่าวไว้ สิ่งที่พวกเจ้าได้คือโอกาส ส่วนมรดกจะ ยอมรับเจ้าหรือไม่ ขึ้นกับวาสนาของพวกเจ้าเอง”

“เข้าไปสิ”

เมื่อได้รับอนุญาต หนุ่มสาวทั้งสิบก็รีบปรี่เข้าไปทันที

ไม่นานนัก ข้างนอกนั่นก็เหลือเพียงหมิงเฉินและเจ้าเมืองไม่กี่คน

หนึ่งในเจ้าเมืองถามขึ้นว่า “พวกเขาจะได้มรดกหมิงหวังมา หรือไม่?”

“เรื่องนี้เป็ นไปไม่ได้หรอก”

หมิงเฉินกล่าวยิ้ม ๆ “สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญคือหมิงหวังใน ขอบเขตเท่ากัน แต่บรรลุกฎแห่งมิติ”

เซี่ยชิงเอ่ยช ้า ๆ “หมิงหวังมิใช่เริ่มทาความเข้าใจกฎแห่งมิติใน ขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดหรือ?”

“ใช่แล้ว ข้าถึงได้บอกว่าพวกเขาไร ้โอกาส ยังมีเวลาอีกสาม เดือน ให้พวกเขาฝึกปรือในดินแดนลับเถิด อาจพัฒนาก้าวกระโดด กันก็ได้”

เมื่อได้ยินวาทะหมิงเฉิน เจ้าเมืองมากมายก็มีสีหน้าพิกล เจ้า แคว้นหน้าตาคมเข้มเช่นนี้ยังหลอกคนหน้าตาเฉยได้อีก

แต่การได้เข้าสู่ดินแดนลับหมิงหวังเพื่อฝึ กฝนก็เป็ นโอกาสอัน ยิ่งใหญ่เช่นกัน

อัจฉริยะทั้งสิบหารู ้ไม่ว่าถูกต้มเสียเปื่อย

พวกเขาปรากฏตัวในโถงกว้างแห่งหนึ่ง โอ่โถงเกินใดเทียบ สูง เป็ นพันจั้ง กาแพงสลักเสลาลวดลายลึกลับมากมาย

ตรงหน้าโถงหลักมีรูปสลักศิลาขนาดมหึมาตั้งอยู่แห่งหนึ่ง มิอาจ ทราบว่าเพราะเหตุใด ใบหน้าของรูปปั้นจึงไม่ปรากฏชัดเจน ราวมี อ านาจไร ้ลักษณ์บางอย่างอ าพรางไว้

นี่น่าจะเป็ นกฎเกณฑ์มหาวิถีในตานาน เกินกว่าอธิบายตีความ

เนื่องด้วยอิทธิพลจากกฎ บุคคลทั่วไปเช่นพวกเขาจึงไร ้ คุณสมบัติพินิจลักษณ์จริงของหมิงหวัง

แต่ทุกคนล้วนสัมผัสแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวจากรูปสลักศิลาได้ มันน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าเจ้าแคว้นเสียอีก

“นี่น่าจะเป็ นหนึ่งในเก้าเทพสงครามแห่งต้าเซี่ย หมิงหวัง ผู้เกือบ บรรลุเป็ นเซียน ไปยังภพเซียนได้ส าเร็จ”

อวิ๋นหวงมองรูปสลักอย่างเทิดทูน “น่าเสียดาย เพื่อปกป้ องต้า เซี่ย เขาเข่นฆ่าผู้คนมากมาย จึงมิอาจผ่านเพลิงกรรมและทัณฑ์อัสนี ไปได้”

“เกือบบรรลุเซียนได้หรือ?” เจียงผิงอันเงยหน้าขึ้นมองรูปสลัก หัวใจเต็มไปด้วยความรู ้สึก

นี่ก็เป็ นตัวตนไร ้เทียมทานผู้หนึ่ง

“ข้าจะได้มรดกหมิงหวังมาได้เช่นไร?” จินหลินถามอย่างใจร ้อน

แม้โอกาสการได้มรดกหมิงหวังจะเล็กจ้อย เขาก็ยังอยากลอง

วาทะเพิ่งสิ้นคา สิบวังวนมิติพลันปรากฏตรงหน้า

หนึ่งเสียงอันแผ่วเบาดังขึ้นในทุกคู่โสต

“ในเวลาสามเดือน ผู้ใดเอาชนะภาพฉายของข้าได้ จะได้รับ มรดกไป”

อัจฉริยะทั้งสิบตื่นตะลึง เข้าท้าทายกันอย่างสุดกลั้นทันที

ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงเมิ่งจิงและเจียงผิงอัน

เจียงผิงอันถามอย่างสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงไม่รีบไปท้าทาย?”

เมิ่งจิงกล่าวอย่างไม่สนใจ “ท่านแม่บอกข้าไว้ว่า ภายหน้าข้าจะ ได้มรดกบรรลุเซียนของตระกูล ผู้อาวุโสท่านนี้มิได้บรรลุเป็ นเซียน และมรดกของเขาก็ไม่เหมาะสมกับข้า”

เจียงผิงอัน “……”

ใช ้คนเทียบคน อกแตกตายเอง

มีผู้ฝึกตนกี่มากน้อยเฝ้ าฝันอยากได้มรดกของผู้ฝึกตนขอบเขต วิญญาณแรกกาเนิด แต่เมิ่งจิงหาสนใจมรดกหมิงหวังไม่

“เจ้าท่อนไม้ แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่รีบไป?” เมิ่งจิงถามย้อน

“คุณสมบัติของข้ามีจากัด แม้ภาพฉายของผู้อาวุโสท่านนี้จะลด ขอบเขตลง ก็มิใช่ผู้ที่ข้าสู้ไหว”

เจียงผิงอันรู ้จักตัวเองดี แม้ใจจะอยากได้มรดกเต็มที แต่ก็ไร ้ซึ่ง ความหวัง

“แต่การจะได้สู้กับผู้อาวุโสท่านนี้จะสามารถทาให้ข้าพัฒนาตัว ได้อย่างมากในสามเดือน ข้าไปแล้วนะ”

“สู้เขา เจ้าทาได้!” เมิ่งจิงโบกกาปั้นน้อย ๆ ให้กาลังใจเจียงผิงอัน

นางหวังอย่างยิ่งว่าอีกฝ่ายจะได้รับมรดก

เจียงผิงอันก้าวเข้าไปในวังวนมิติ ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนไปอีก ครั้ง

เขาปรากฏขึ้นบนยอดเขาแห่งหนึ่ง ห้อมล้อมด้วยมวลเมฆาสุด ลูกหูลูกตา

หนึ่งเงาร่างรางเลือน ใบหน้าไม่ชัดเจนยืนถือกระบี่ บรรยากาศ เกินบรรยายแผ่ออกมาจากภายใน

ภาพฉายนี้น่าจะเป็ นภาพฉายของหมิงหวัง ซึ่งก่อเกิดภายใต้กฎ พิเศษ

โดยไม่รอเจียงผิงอันไหวตัว ภาพฉายของหมิงหวังก็เปิดฉากจู่ โจม

เจียงผิงอันรีบถอยร่น

หนึ่งภาพประหลาดบังเกิดขึ้น ปลายกระบี่ในมือหมิงหวังพลัน หายลับ

อึดใจต่อมา เจียงผิงอันก็รู ้สึกเจ็บไหล่แปลบ กระบี่เล่มหนึ่งแทง เขาจากด้านหลัง

เมื่อหันไปมอง ก็พบปลายกระบี่ยื่นออกมาจากสุญตาเบื้องหลัง!

เจียงผิงอันตกตะลึง

นี่คือวิชากระบี่มิติหรือ? สามารถจู่โจมจากมุมใดก็ได้ ไม่สนใจ ระยะห่าง!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เจียงผิงอันใช ้อัสนีพริบตา หายวับจากที่ไปปรากฏเบื้องหลังภาพ ฉายทันใด แล้วจึงเหวี่ยงหมัดจู่โจม

ทว่ายามหมัดนี้เจียนถึงภาพฉาย หมัดก็อันตรธานไป

หนึ่งหมัดพลันปรากฏเบื้องหลังเจียงผิงอัน ซึ่งก็คือหมัดของเขา เอง!

เปรี้ยง!

เจียงผิงอันถูกหมัดตัวเองต่อยกระเด็น กระแทกหนัก ๆ เข้ากับ ยอดเขา ฝุ่นตลบฟุ้ งเป็ นม่านหนา

ใบหน้าสะบักสะบอมของเจียงผิงอันเปี่ยมความตกใจ

วิชามิติของอีกฝ่ายน่ากลัวกว่าหมัดอู๋จี๋ไม่รู ้กี่เท่า!

หมัดอู๋จี๋ใช ้ฤทธิ์ศัตรูสะท้อนกลับ แต่วิชามิตินี้เปลี่ยนมิติ เคลื่อน การโจมตีสนองผู้ใช ้โดยตรง!

เป็ นการป้ องกันอันเกินเจาะทะลวง!

ภาพฉายยืนนิ่งกับที่ แต่แทงกระบี่ออกมาอีกแล้ว

เจียงผิงอันรีบลุกขึ้น ใช ้หมัดอู๋จี๋เข้าป้ องกัน

หากโจมตีมิได้ ก็ต้องป้ องกัน

เมื่อปลายกระบี่แทงมาจากเบื้องหลัง เจียงผิงอันก็ยกมือขึ้นสกัด ขวาง

ทว่าพริบตานั้น ปลายกระบี่ก็มลายหาย

ฉึก!

คราวนี้ท้องของเจียงผิงอันถูกแทง

เจียงผิงอันเงยหน้ามองภาพฉายตรงหน้าอย่างตกตะลึง

การป้ องกันไร ้ช่องโหว่ ยามโจมตี มิอาจตั้งรับด้วยวิชาคาถาใด ……

ปราณของเขาก็อยู่ในขั้นปลายขอบเขตสร ้างรากฐานเหมือนกัน แท้ ๆ แต่อีกฝ่ ายกลับแทงเขา อันดับหนึ่งในการแข่งขันประลองร ้อย เมืองได้ง่าย ๆ

หากอีกฝ่ายคิดฆ่าเขา กระบี่แรกก็ปลิดชีวิตได้แล้ว

นี่คือเทพสงครามอันเป็ นตานานแห่งต้าเซี่ย หมิงหวังผู้เกือบ บรรลุเซียน

ภาพฉายนั้นเก็บกระบี่ กล่าวเบา ๆ “อ่อนแอนัก”

พลังประหลาดโอบล้อมร่างของเจียงผิงอัน แผลที่กายไม่มีเลือด หลั่งอีกต่อไป และฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในดินแดนลับนี้ น่าจะมีอานาจกฎเกณฑ์บางอย่างที่เร่งการฟื้นฟู ได้อยู่ด้วย