หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม - บทที่ 116 ชัยชนะ
อูเหิงอ๋องไล่ตามอวี๋เซ่าชิงเข้าไปในป่า
กลางป่ามีกับดักวางเอาไว้แล้ว ทว่าพวกเขาประเมินความ สามารถของอูเหิงอ๋องตํ่าไป น้องชายแท้ๆ ของท่านข่านแห่งซยง หนูผู้นี้ หาได้ได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการทัพมาเพียงเพราะสาย เลือดไม่ ทั้งความสามารถ กลยุทธ์ รวมไปถึงวิทยายุทธ์ของเขา ล้วนโดดเด่นไม่เป็นรองผู้ใด
ถ้าถามว่าจุดอ่อนของเขาอยู่ตรงไหน ก็คงจะเป็นความ เคียดแค้นต่อเซียวเหยี่ยนที่มากเกินไปของเขา
หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาก็คงไม่ไล่ตามแม่ทัพเซียว ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็คงไม่รู้สึกกระวนกระวายถึงเพียงนี้ ทั้งที่เห็น ‘แม่ทัพเซียว’ เพียงครั้งเดียว
“คนแซ่เซียว! เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
อูเหิงอ๋องชักดาบโค้งออกมา แล้วร้องคำรามด้วยภาษาฮั่นกระ ท่อนกระแท่น
“วันนี้ข้าจะต้องเอาชนะเจ้า! ข้าจะทำให้เจ้ารู้! ข้าอูเหิงซั่วนี่สิ คือวีรบุรุษแห่งสนามรบ!”
อวี๋เซ่าชิงหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ หลังพิงกับต้นไม้เย็น เฉียบ พยายามซ่อนเสียงลมหายใจของตน
ความเจ็บปวดแล่นปราดที่หน้าอกของเขา เขายกมือขึ้นคลำดู ก็พบว่าเป็นเลือดสดสีแดงฉาน
เขาถูกลูกหลงจากศรเกาทัณฑ์ขณะกำลังฝังศพแม่ทัพเซียว แต่ไม่ได้บอกให้ผู้ใดรู้
อวี๋เซ่าชิงอดทนต่อความเจ็บปวดอันยิ่งยวด กระชับหน้าไม้ใน มือแน่น
อูเหิงอ๋องนั้นแข็งแกร่ง อวี๋เซ่าชิงที่ได้รับบาดเจ็บไม่อาจ เอาชนะเขาได้ อวี๋เซ่าชิงจึงรอ รอโอกาสที่จะจัดการศัตรูได้ในครา เดียว
ไม่นาน โอกาสนั้นก็มาถึง
มีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นจากด้านหลังต้นไม้ทางทิศตะวันตก
“ข้าจะคอยดูว่าครั้งนี้เจ้าจะหนีไปที่ใด!”
เขาใช้กำลังภายในที่มีอย่างเต็มเปี่ยม ตัดผ่าพุ่มไม้เป็นสอง ท่อนด้วยความเกรี้ยวกราด!
บัดนี้ความสนใจของเขาไปรวมอยู่ที่ด้านหลังพุ่มไม้ จนมิได้ คาดคิดว่าจะมีคนลอบโจมตีจากด้านหลัง
อวี๋เซ่าชิงใช้โอกาสนี้ ยกหน้าไม้ขึ้น เล็งไปยังตำแหน่งของอูเหิ งอ๋อง แล้วยิงตรงไปที่เขาโดยปราศจากความลังเล!
ศรห้าดอกพุ่งตรงไปยังอูเหิงอ๋องอย่างต่อเนื่องกันดัง ‘สวบๆๆ’
ทันทีที่ดาบของอวี๋เซ่าชิงแตะถึงด้านล่างของพุ่มไม้ เขาก็ สัมผัสได้ถึงบางสิ่งจากด้านหลัง หูของเขาขยับเล็กน้อย พลัน เปลี่ยนทิศทางของดาบไปด้านหลัง ฟันลูกศรที่พุ่งเข้ามา ทว่าก็ยัง มีหนึ่งดอกที่เล็ดลอด ปักเข้าที่อกของเขา
อวี๋เซ่าชิงไม่มียาพิษ หัวศรทาหมาเฟ่ยซั่นเอาไว้ หมาเฟ่ยซั่น แม้จะไม่มีอันตรายถึงชีวิต ทว่าทำให้อ่อนแรง และหมดสติในเวลา อันสั้น
ทหารบาดเจ็บมีจำนวนมาก หมาเฟ่ยซั่นที่แม่ทัพเซียวทิ้งเอา ไว้นับเป็นของลํ้าค่า แต่เพื่อที่จะเอาชนะอูเหิงอ๋อง อวี๋เซ่าชิงชโลม ตัวยาบนศรถึงสองเท่า
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ก็คงจะล้มพับลงไปแล้ว ทว่าอูเหิงอ๋อง ยังมีแรงกวัดแกว่งดาบขึ้นมาขวางเอาไว้
อูเหิงอ๋องปัดกระบี่ของอวี๋เซ่าชิง อวี๋เซ่าชิงเองก็เตะดาบโค้ง ของเขาทิ้งไป
“เจ้า…เจ้าไม่ใช่เซียวเหยี่ยน!” อูเหิงอ๋องมองเห็นโครงหน้า ของอีกฝ่ายได้ชัดเจน “เหตุใดเจ้าต้องปลอมเป็นเขาด้วย?”
“แต่นอนว่าเพื่อหลอกให้เจ้าออกมา…แล้วก็ฆ่าเจ้าซะ!” อวี๋ เซ่าชิงกล่าวด้วยสีหน้านิ่ง
“พวกคนฮั่น…ทั้งหมด…เจ้าเพทุบาย!”
เขาจะพูดว่า ‘เจ้าเล่ห์เพทุบาย’ น่าเสียดายที่ภาษาฮั่นของเขา
ไม่แข็งแรงเท่าไรนัก
โทสะของเขาปะทุมากขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับถูกอวี๋เซ่าชิงกดเอาไว้ บนพื้นหิมะ
อวี๋เซ่าชิงขี่อยู่บนตัวเขา ดึงมีดสั้นออกมาจากรองเท้า
อูเหิงอ๋องรีบคว้ามือของเขาไว้
โดนหมาเฟ่ยซั่นแล้วยังมีแรงมากเพียงนี้ มิน่าเล่า เขาถึงมี ชีวิตรอดแม้แต่ใต้คมดาบของแม่ทัพเซียว!
แน่นอนว่าอวี๋เซ่าชิงก็มิอาจลงมือได้อย่างเต็มที่ ปากแผลของ เขาเปิดออก เลือดสดๆ ไหลออกมาจากผ้าพันแผลและชุดเกราะ หยดลงบนร่างของอูเหิงอ๋อง
เมื่ออูเหิงอ๋องเห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ก็มีพลังขึ้นมาทันที เขา ยิ้มเยาะเย้ยพร้อมกับบิดข้อมือของอวี๋เซ่าชิงไปอีกทาง
ในตอนนั้นเอง เหยียนฉงหมิงก็เดินออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้
เป็นเหยียนฉงหมิงที่หายตัวไปนานผู้นั้นจริงๆ เมื่อครู่เขาถูกอู เหิงอ๋องทำให้กลัวหัวหดจนไม่กล้าเคลื่อนไหว
หลายวันที่ไม่พบหน้ากัน เหยียนฉงหมิงซูบผอมลง ใบหน้ามี หนวดเครารุงรัง เสบียงที่เขามีนั้นหมดไปนานแล้ว
ลูกน้องทั้งหมดก็ถูกสังหารด้วยศรเกาทัณฑ์ บัดนี้เหลือเขา เพียงคนเดียว และเขาก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสามวันแล้ว!
เหยียนฉงหมิงเดินตัวสั่นงกๆ มาทางอูเหิงอ๋องและอวี๋เซ่าชิง
อวี๋เซ่าชิงมองไปยังดาบโค้งและกระบี่บนพื้น แล้วพูดด้วย ความโกรธว่า “งงอะไรอยู่เล่า? ยังไม่รีบฆ่าเขาอีก!”
แม่ทัพกุยเต๋อหลางระดับห้าถูกหัวหน้ากองพันคนหนึ่งตะคอก ใส่ เหยียนฉงหมิงตกใจกลัวจนอึ้งไป จนมิได้ใส่ใจว่าเรื่องนี้ไม่ถูก ต้อง เขาเพียงหยิบกระบี่ของอวี๋เซ่าชิงขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ลงมือสิ!” อวี๋เซ่าชิงตะโกนเสียงดัง เขาเสียเลือดไปมาก จน แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
“ข้ารู้จักเจ้า!” อูเหิงอ๋องเอ่ยปาก “แม่ทัพกุยเต๋อหลางที่ฮ่องเต้ ต้าโจวแต่งตั้ง”
“จะ…เจ้ารู้จักข้าได้อย่างไรกัน?” เหยียนฉงหมิงถามด้วย ความตระหนก
อูเหิงอ๋องกล่าวว่า “ข้าได้ยินเรื่องของเจ้า เคยเห็นภาพวาด ของเจ้า เจ้าน่าจะเข้าใจ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก ถึงข้าจะถูกแทงด้วย กระบี่ ข้าก็ยังมีวิธีทำให้เจ้าตายต่อหน้า! หากไม่เชื่อก็เข้ามาลองดู!”
เหยียนฉงหมิงตกใจกลัวในทันที
อวี๋เซ่าชิงจึงกล่าวเสียงแข็งว่า “เลิกฟังเขาพูดไร้สาระเสียที! มือของเขาถูกข้ากดเอาไว้เช่นนี้ จะไปทำอะไรเจ้าได้อย่างไร?”
“อ้อๆๆ…” เหยียนฉงหมิงพยักหน้า เดินเข้าไปด้วยท่าทาง หาญกล้า
เมื่ออูเหิงอ๋องใช้วิธีหนึ่งไม่ได้ ก็คิดหาวิธีอื่น “ไม่สู้พวกเราแลก เปลี่ยนกัน เจ้าฆ่าบุรุษผู้นี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป! ฮ่องเต้ต้าโจวให้เจ้า เป็นแม่ทัพกุยเต๋อหลางได้ พวกข้าก็ให้เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ได้! ข้า สาบานในนามของราชวงศ์แห่งซยงหนู ไม่โกหกเจ้าหรอก!”
“มะ…แม่ทัพใหญ่?” เหยียนฉงหมิงกะพริบตาปริบๆ
อูเหิงอ๋องกล่าวโน้มน้าวใจเขาต่อ “ใช่ ตำแหน่งแม่ทัพที่ใหญ่ กว่าเซียวเหยี่ยน เจ้าสนใจหรือไม่?”
“จะให้ข้าขายชาติรึ?” เหยียนฉงหมิงตกใจ
อูเหิงอ๋องกล่าว “ข้าจำคำพูดหนึ่งของพวกเจ้าชาวฮั่นได้ นกดี เลือกต้นไม้รังแก”
“นกฉลาดเลือกไม้ดีทำรัง ” เหยียนฉงหมิงเอ่ยท้วง
อูเหิงอ๋องกล่าวว่า “ความหมายเดียวกันนั่นแหละ! เจ้าก็เห็น แล้ว สงครามครานี้พวกเราซยงหนูต้องชนะ ขอเพียงเจ้ายอม สวามิภักดิ์ ข้ารับรองได้ว่าทั้งชีวิตของเจ้าจะพบแต่ความมั่งคั่ง รุ่งเรืองไม่สิ้นสุด!”
เหยียนฉงหมิงถือกระบี่เดินเข้าไป กรามขบแน่น แล้วแทง กระบี่ลงไป!
“เจ้า…” อูเหิงอ๋องนัยน์ตาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ
เหยียนฉงหมิงใช้สองมือกดกระบี่ให้ลึกกว่าเดิม “ล่อหลอกให้ ข้าขายชาติรึ? เจ้าไปตายซะเถอะ!”
อูเหิงอ๋องตาเหลือก กระอักเลือดสดๆ ออกมา
อวี๋เซ่าชิงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เหยียนฉงหมิงปกติมักทำตัวงี่เง่า แต่ถึงเวลาคอขาดบาดตา ยกลับต้านทานการยุยงได้
เหยียนฉงหมิงเตะร่างของอูเหิงอ๋อง “หึ! รอให้ลูกสาวข้าขึ้น เป็นพระชายาของเยี่ยนอ๋อง ข้าก็จะเป็นญาติกับฮ่องเต้แล้ว ใครจะ ไปสนใจตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของมารดาเจ้า!?”
อวี๋เซ่าชิง “…”
ในตอนนั้นเอง อูเหิงอ๋องซึ่ง ‘ตายไปแล้ว’ ก็ลืมตาขึ้น เขาแย่ง กระบี่มาจากมือของเหยียนฉงหมิง แล้วแทงกระบี่ตรงไปยังอวี๋เซ่า ชิง! เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดตอบสนองได้ทัน คม กระบี่ปักลงบนชุดเกราะ ทะลุผ่านเสื้อ ปักลงไปยังหัวใจของอวี๋เซ่า ชิง
เคร้ง!
ปลายกระบี่ถูกบางสิ่งหยุดเอาไว้
อูเหิงอ๋องชะงัก อวี๋เซ่าชิงถีบอูเหิงอ๋องจนกระเด็น เขาปามีด ออกไป ปักอูเหิงอ๋องเข้ากับต้นไม้
ศีรษะของอูเหิงอ๋องขยับเล็กน้อย หายใจตะกุกตะกักเฮือก สุดท้าย
เหยียนฉงหมิงกลัวจนปัสสาวะราด “ศพกระตุกรึ?! คนแซ่อวี๋
จะ…เจ้า…เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
อวี๋เซ่าชิงปาดเลือดที่มุมปาก เขาล้วงห่อผ้ายันต์จากอกเสื้อ แล้วหยิบหยกออกมา
หยกชิ้นนี้ช่วยชีวิตเขาหลายครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อหยก หรืออย่างไร มีดจึงฟันไม่เข้า แข็งแรงเสียยิ่งกว่าเหล็กกล้า
“อะไรนั่น?” เหยียนฉงหมิงรุดเข้าไปดู ก็เห็นเพียงก้อนหยกที่ ดูไม่ยักคล้ายหยกก้อนหนึ่ง บนหินก้อนนี้สลักรูปเปลวไฟสีฟ้า
“เก็บได้จากไหนรึ?”
อวี๋เซ่าชิงเก็บหยกลํ้าค่าชิ้นนี้กลับเข้าอกเสื้อดังเดิม “มีคนให้ มา”
YOU MAY ALSO LIKE
