หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม - บทที่ 454 ปรมาจารย์ผู้หลักแหลม!
หลัวช่าน้อย!
ฝ่ามือนี้ทั้งรวดเร็ว รุนแรงและคาดไม่ถึง ราชาหลัวช่ายังไม่ทัน ออกแรงเท่าไร ก็พบจุดจบเสียแล้ว คนทั้งคนถูกกระแทกจนปลิว ร่างสูงใหญ่กำยำลอยคว้างเป็นเส้นโค้งสง่างามและรวดเร็ว ทุกคน ที่ได้เห็นฉากนี้ต่างเบิกตาโพลง
พวกเขาควรกล่าวเช่นไร?
ราชาหลัวช่าถูกลอบโจมตี? คลื่นพลังนี้แข็งแกร่งเกินไป?
“นี่…นี่ก็โกงไปแล้วกระมัง…” ชิงเหยียนไม่ทนมองตรงๆ ถู ความฉลาดของราชาหลัวช่าไปกับพื้นชัดๆ
“เจ้าจะเข้าใจอะไร? นี่น่ะเรียกว่าการทหารไม่หน่ายกลอุบาย!” อิ่งลิ่วกล่าวอย่างภูมิใจ คุณชายกล่าวถูกเสมอ ทำสิ่งใดล้วนถูกทุก อย่าง!
ชิงเหยียนกลอกตา เมื่อนึกบางอย่างได้ ก็มองไปที่ซือคงเย่ที่ อยู่ไกลออกไป “จะว่าไป ปรมาจารย์คงบรรลุถึงขั้นเก้าแล้วกระมัง? น่าจะจัดการกับราชาหลัวช่าได้แล้วใช่หรือไม่?”
การฝึกฝนวิชาอายุวัฒนะถึงระดับเก้า ในด้านขอบเขตพลังไม่ ต่างจากราชาหลัวช่ามากนัก ทว่าฝ่ายหนึ่งธรรมะ ฝ่ายหนึ่งอธรรม ในด้านความแข็งแกร่งที่เป็นรูปธรรมยังนับว่ามีความแตกต่าง
ราชาหลัวช่าฝึกฝนวิชาอธรรม จนกลายเป็นปีศาจ คนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง ภายใต้ขอบเขตพลังเดียวกัน ปีศาจแข็งแกร่งกว่ายอด ฝีมือมาก แต่ความแข็งแกร่งเช่นนี้ หาใช่ไร้สิ่งใดแลกเปลี่ยน หลัง จากการต่อสู้ ความเสียหายสะท้อนกลับที่ปีศาจต้องแบกรับนั้น น่า กลัวกว่ายอดฝีมือมาก กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อทั้งสองหมดสิ้นกำลัง ภายใน ซือคงเย่ยังคงสามารถใช้เพลงยุทธ์ครั้งสุดท้ายตอบโต้รา ชาหลัวช่า ทว่าราชาหลัวช่าแทบไม่อาจต้านทานได้เลย
นี่คืออย่างแรก และอย่างที่สอง ในอนาคต ราชาหลัวช่าอาจ เลื่อนระดับขอบเขตพลังได้ยากกว่าซือคงเย่
แน่นอน อย่างแรกและอย่างที่สองล้วนเอาไว้ภายหลัง ไม่มี ยอดฝีมือคนใดในขอบเขตพลังเดียวกันสามารถถ่วงรั้งปีศาจได้ จนถึงที่สุด เพราะบ่อยครั้งก่อนหน้านั้น พวกเขาก็ถูกปีศาจฆ่าตาย หมดแล้ว
วันนี้กลับเป็นอุบัติเหตุ เพราะราชาหลัวช่าประเมินคู่ต่อสู้ตํ่า เกินไป ถูกปรมารย์ซือคงทำให้บาดเจ็บ เป็นผลให้ความได้เปรียบที่ มีมาแต่กำเนิดในการฝึกพลังของราชาหลัวช่าหายไป ความ แข็งแกร่งของทั้งสองตีเสมอ ต่อมาคงต้องดูว่า ราชาหลัวช่าจะ รวดเร็วเฉียบขาดสังหารซือคงเย่ หรือซือคงเย่จะใช้ความสามารถ ดับนํ้ามันตะเกียงของราชาหลัวช่าได้ก่อนกัน
ซิวหลัวระดับสูงอีกตนหนึ่งของสกุลซางพุ่งเข้ามา น่าเสียดาย ที่มีเยี่ยนจิ่วเฉาอยู่ ผู้ใดก็ไม่อาจเข้าใกล้หมิงซานแม้เพียงครึ่งก้าว
การต่อสู้กันของยอดฝีมือในขอบเขตพลังนี้ แค่แรงปะทะของ กำลังภายในเพียงพอที่จะทำลายเขาหมิงซานทั้งลูก เพื่อไม่ให้หมิง ซานได้รับผลกระทบ ซือคงเย่จึงล่อราชาหลัวช่าขึ้นไปบนที่สูงและ ต่อสู้กับเขาอย่างดุเดือด
ไข่ดำน้อยทั้งสามถูกชุยเฒ่ากอบเข้าไปในห้อง และหลบซ่อน อยู่ใต้โต๊ะ
ทั้งสามไม่เชื่อฟัง เบียดเสียดกันออกไป ชุยเฒ่าจับปูใส่กระด้ง เสียอลหม่าน ชุยเฒ่ากล่าวด้วยความปวดหัว “พวกนี้มันเด็กอะไร กัน? ด้านนอกเป็นเช่นไรไม่เห็นรึ?”
“อื้อๆ!” ต้าเป่าดิ้นรนเพื่อคลานออกมา
ชุยเฒ่ามือหนึ่งจับเขาไว้ ในไม่ช้า เอ้อร์เป่าก็คลานออกมา ชุย เฒ่าจำต้องใช้มืออีกข้างจับเขา เมื่อเหลือเพียงเสี่ยวเป่า เขาก็ไม่มี มือเหลือแล้ว “เจ้าคนแซ่ฉิวน่ะ ช่วยข้าทีสิ!”
อาม่าจาม!
การดวลระหว่างสองยอดฝีมือ ไม่สนความเป็นตายไม่ต้องเอ่ย ถึง การต่อสู้นั้นแสนวิเศษยิ่ง นับตั้งแต่การล่มสลายของเผ่าพ่อมด สกุลซือคงไม่เคยมียอดฝีมือวิชาอายุวัฒนะขั้นเก้าอีกเลย หลัวช่า โลหิตยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ปีศาจประเภทนี้ ผู้คนในหมิงตูก็ยังไม่เคย ได้ยินมาก่อนด้วยซํ้า ก็ไม่ต้องพูดถึงเห็นกับตาตนเองแล้ว
ช่างเป็นขวัญตายิ่งนัก!
หลายคนลอบกลืนนํ้าลาย พวกเขาได้เห็นเช่นนี้ครั้งหนึ่งใน
ชีวิตก็ตายตาหลับแล้ว
“พวกเจ้าว่า…ใครจะชนะ?” อิ่งลิ่วกระซิบถาม ทั้งสองคนผ่าน การต่อสู้มานับร้อย ก็ยังดูไม่ออกว่าใครมีโอกาสชนะมากกว่ากัน “ราชาหลัวช่าสกุลซางบาดเจ็บมิใช่หรือ? เหตุใดยังต่อสู้ได้เช่นนี้?”
ชิงเหยียนทอดถอนใจ “นั่นเป็นสิ่งที่ชั่วร้าย ไม่เคยได้ยินคำ กล่าวว่า สูงหนึ่งฉื่อ ปีศาจสูงหนึ่งจั้งรึ?”
อิ่งลิ่วทำปากยื่น “พูดอย่างกับเจ้าเป็นคนจงหยวน”
ชิงเหยียนกล่าวเนิบๆ “ข้าไม่ใช่คนจงหยวน แต่ข้ามีอารยธรรม มากกว่าคนจงหยวน”
“ชิ~” ตอนนี้ เป็นอิ่งลิ่วที่กลอกตา
อิ่งสือซันไม่ลังเล รีบสับเปลี่ยนตำแหน่ง ยืนคั่นระหว่างอิ่งลิ่ว และชิงเหยียน
ชิงเหยียนเหลือบมองอิ่งสือซันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ต้องปกป้อง เสี่ยวลิ่วเช่นนี้เชียวหรือ? ทำเหมือนใครไม่มีคนรักเก่าเช่นนั้น แหละ!
“เยว่โกว!” ชิงเหยียนยกแขนวางบนไหล่เยว่โกว
เยว่โกวเหลือบมองชิงเหยียนอย่างเฉยเมย “เจ้าทำเช่นนี้ ข้ารู้ สึกแปลกๆ”
ชิงเหยียนที่ถูกรังเกียจ “…”
อวี๋หวั่นจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กลางอากาศนานครู่
หนึ่ง ก่อนจะพึมพำ “ท่านตาทวด ท่านจะแพ้ไม่ได้นะ…”
หากแพ้ ด้วยนิสัยดุร้ายของราชาหลัวช่า พวกเขาคงไม่มีใคร รอดไปได้
ราชาหลัวช่าตบฝ่ามือไปที่ซือคงเย่ ซือคงเย่หลบออกด้วย ความเร็วไปข้างกายเขา แล้วตบกลับไปในมุมที่เจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง คราวนี้ราชาหลัวช่าไม่ประมาทศัตรู ตั้งรับฝ่ามือนั้นอย่างดี
จู่ๆ ซือคงเย่ก็มองไปด้านหลังราชาหลัวช่า “เยี่ยนจิ่วเฉา โจมตี เลย!”
ราชาหลัวช่าหันขวับ
แต่มีจิ่วเฉาสือเฉาที่ใดกัน?
ซือคงเย่ใช้ฝ่ามือเฉือนไหล่ของราชาหลัวช่า เขาได้รับความ เจ็บปวด ถูกผลักไปไกลหลายสิบก้าว
ราชาหลัวช่าโกรธเกรี้ยว แผดเสียงร้องคำราม พุ่งไปหาซือคง เย่
ซือคงเย่พลันยื่นมือออกมา “ช้าก่อน! เราจะสู้กันเช่นนี้ไม่ได้! เจ้ายังจำข้อตกลงกับข้าในตอนนั้นได้หรือไม่?”
ข้อ…ตกลง?
ซือคงเย่กล่าวอย่างจริงจัง “เจ้ารับปากข้าแล้ว หรือว่าเจ้า ลืม?”
เขา…รับ…ปาก…อะ…ไร…?
ซือคงเย่สองนิ้วขยับ ก็มีเม็ดยาสีดำมาอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา “เจ้าบอกว่า เมื่อใดก็ตามที่ข้าเอามันออกมาได้ เจ้าจะรับปากข้า เรื่องหนึ่ง”
ราชาหลัวช่ามองซือคงเย่ด้วยความประหลาดใจ
“ไม่เชื่อ เจ้าก็ดูเอาเอง ดูซิว่าเจ้าจะจำมันได้หรือไม่” ซือคงเย่ โยนให้ราชาหลัวช่าอย่างเฉยเมย
ราชาหลัวช่าหยิบเม็ดยาไว้ในมือ มองซ้ายมองขวา ก็ได้ยิน เสียงดังปัง เม็ดยาระเบิด!
ราชาหลัวช่าถูกระเบิด ใบหน้าเป็นสีดำ เส้นผมไหม้เกรียม
ซือคงเย่ลอบโจมตีอีกครั้ง แล้วก็สำเร็จอีกครั้งเช่นกัน
อวี๋หวั่นมองออกแล้วว่า ราชาหลัวช่าใช้พละกำลังต่อสู้ แต่ ตาทวดของเธอใช้สมองต่อสู้ หากทั้งสองมีแถบเลือดอยู่บนหัว ถูก ลอบโจมตีหลายครั้งเช่นนี้ หลอดเลือดของราชาหลัวช่าก็คงหมด ไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ดังนั้นแล้ว ความต่างระหว่างของความแข็งแกร่งในการต่อสู้ มีที่ใดกัน? กลยุทธ์ดี ก็ตีจนอีกฝ่ายหาทิศเหนือไม่เจอได้เช่นกัน!
แน่นอนว่าสิ่งนี้ขึ้นอยู่กับขอบเขตพลังที่สูงพอของซือคงเย่ ด้วย หากเป็นคนอื่น เพียงพลังกดดันครั้งเดียวของราชาหลัวช่าก็ สามารถบดขยี้อีกฝ่ายจนแหลกเหลวแล้ว
“เยี่ยนจิ่วเฉา โจมตีเลย!” ซือคงเย่มองไปด้านหลังราชาหลัว
ช่าอีกครั้ง
ใช้แผนเดิม? ราชาหลัวช่าแสดงให้เห็นว่าตนไม่มีวันถูกหลอก!
ผลคือเยี่ยนจิ่วเฉาใช้ฝ่ามือตบไปที่หลังของเขา
ราชาหลัวช่าที่ถูกลอบโจมตีอีกครั้ง “…!!!”
ราชาหลัวช่าโกรธแค้น เขาออกท่าสังหาร เหาะขึ้นไปในอากาศ กางสองแขน หงายฝ่ามือ ควบแน่นไอสังหารราวกับพายุหมุนสอง ลูก
ทุกคนคิดว่าเขาถูกลอบโจมตีมากเช่นนี้ คงบาดเจ็บจนดูไม่ได้ แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องพ่ายแพ้ ไหนเลยจะคิดว่าเขายังสามารถใช้ ทักษะที่ทรงพลังเช่นนี้? แม้แต่ซือคงเย่ที่ประมือกันอยู่นาน ยังอด ไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมา
หากกล่าวว่าน่าเหลือเชื่อ ก็มิอาจไม่ยอมรับ ซางชิวหาน ไม่ใช่ พวกขี้แพ้ที่จัดการได้อย่างง่ายดายเช่นยามแรกอีกแล้ว ขอบเขต พลังและความแข็งแกร่งของเขา เพียงพอที่จะทำให้ซือคงเย่ต้อง มองเขาใหม่
หากสิ่งที่ซางชิวหานทำทั้งหมด เพื่อให้ซือคงเย่มองเห็นเขาใน สายตา หรือกระทั่งหวาดกลัวเขาจริงๆ เช่นนั้นเขาก็ทำสำเร็จแล้ว
เมื่อเห็นไอเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในอากาศ ซือคงเย่ก้มหน้า ลงและกล่าวว่า “ซางชิวหาน เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น ความ แค้นระหว่างเจ้ากับข้าเป็นเรื่องของเราสองคน ไม่เกี่ยวข้องกับ ศิษย์แห่งหมิงซาน ไม่เกี่ยวข้องกับชาวหมิงตู หากเจ้าอยากสู้ ข้าก็
จะสู้กับเจ้า พวกเราหาที่ที่ไม่มีคน ต่อสู้กันอย่างเต็มที่! จนกว่าเจ้า จะพอใจ! ชีวิตเป็นตายตนรับเอง ข้าพูดคำไหนคำนั้น!”
ราชาหลัวช่าไม่ได้กล่าวออกมา ทว่าดวงตาได้เผยคำตอบของ เขาแล้ว
ในยามนั้นราชาหลัวช่ายังเป็นซางชิวหานแห่งสกุลซาง และ เป็นลูกศิษย์ของซือคงเย่ เขาต้องการสู้กับซือคงเย่อย่างเต็มที่นับ ครั้งไม่ถ้วน น่าเสียดายที่ซือคงเย่ไม่เคยให้โอกาสเขา ซือคงเย่ รังเกียจที่จะสู้กับเขา!
กระทั่งดวลความสามารถกันครั้งสองครั้ง ซือคงเย่ก็ทำลวกๆ อย่างขอไปที ซือคงเย่ไม่เคยมองเขาตรงๆ สักครั้ง!
อัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้อย่างเขา ในสายตาซือคงเย่ กลับ ไม่มีค่าพอให้มองตรงๆ ด้วยซํ้า!
คำพูดนั้น หากบอกกับเขาเมื่อหลายสิบปีก่อน เขาอาจตอบรับ ด้วยความยินดี แต่ตอนนี้ คนที่ไม่มีค่าพอจะต่อรองคือซือคงเย่!
ราชาหลัวช่าระเบิดกำลังภายใน เมฆสีเลือดปกคลุมทั่วท้องฟ้า เหนือหมิงตู มันคือหยาดเลือดของผู้คนในหมิงตู ซึ่งถูกราชาหลัว ช่าดูดขึ้นไปในอากาศทีละนิดจนกายเหือดแห้ง หมิงตูจะกลายเป็น เมืองร้างอย่างสมบูรณ์
หมิงซานได้รับผลกระทบมากที่สุด ศิษย์บางคนเสียเลือดมาก เกินไปจนหมดสติ
“จิงหง!” อวี๋หวั่นมองศิษย์ที่ล้มลงตรงหน้าเธอ และนำยาจับ
ลิ่มเลือดใส่เข้าปากของเขา แต่ทว่าก็เปรียบดั่งนํ้าแก้วหนึ่งดับรถ ขนฟืนที่ไฟไหม้ ประสิทธิภาพของยาจับลิ่มเลือดไม่อาจไล่ทัน ความเร็วในการสูญเสียเลือด
ซือคงเย่กล่าวนํ้าเสียงเย็นชา “ซางชิวหาน เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ ได้! ไม่ใช่เพราะข้ากลัวเจ้า แต่เดิมเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า และไม่มี วันเป็น! เข้าใจแล้วก็รีบหยุดซะ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้า!”
ราชาหลัวช่ากล่าวด้วยความมั่นใจ “เอา…เลย…”
ดวงตาซือคงเย่เกิดประกาย เพิ่มพลังวิชาอายุวัฒนะถึงขีดสุด ใช้กำลังภายในสร้างดาบแหลมคม “วิชาอายุวัฒนะขั้นเก้า เจ้าดูให้ ดี”
ดาบกำลังภายในของซือคงเย่พุ่งเข้าหาราชาหลัวช่าอย่างโหด เหี้ยม และเป็นจังหวะเดียวกับที่ราชาหลัวช่าสะบัดแขนเสื้อต้าน กลับไป ซือคงเย่ยิงอาวุธลับอีกชิ้นตามไป ดาบที่ควบรวมพลังของ ซือคงเย่เอาไว้ถูกตีจนเปลี่ยนทิศ พลาดราชาหลัวช่าไปต่อหน้า ต่อตา พุ่งไปยังหลัวช่าน้อยที่ห้อยหัวอยู่ใต้กิ่งไม้ด้วยความเร็ว
นี่คือวิชาอายุวัฒนะขั้นเก้า ทันทีที่หลัวช่าน้อยถูกโจมตี ไม่มี ทางรอดไปได้อย่างแน่นอน
ราชาหลัวช่าใช้กำลังส่วนใหญ่ไปกับการต่อต้าน กำลังภายใน จึงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ไม่อาจรวบรวมกำลังภายในพอที่จะสกัด ดาบในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ได้
หลัวช่าน้อยเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ
อวี๋หวั่นไม่คิดว่าตาทวดจะใช้วิธีนี้ พลันสูดหายใจเฮือก กลั้น หายใจ
แม้กำลังภายในที่หลงเหลืออยู่ของราชาหลัวช่าไม่เพียงพอที่ จะใช้โจมตีและป้องกัน แต่ยังสามารถใช้วิชาตัวเบาได้ ในช่วงเวลา แสนวิกฤตนั้น เขาแวบกายไปใต้ต้นไม้ ใช้ร่างกายป้องกันการโจมตี ที่รุนแรงของซือคงเย่
กำลังภายในวิชาอายุวัฒนะทะลวงเข้าสู่ร่างกายของราชาหลัว ช่า ราวกับดอกไม้นํ้าแข็งที่ระเบิดออกมาภายในเส้นเลือดและ อวัยวะภายใน ราชาหลัวช่ากระอักเลือด พลังกดดันสลายสิ้น ละอองเลือดค่อยๆ จางหายไป เขาสิ้นหวังแล้ว!
เมื่อเห็นราชาหลัวช่ากระอักเลือดอย่างรุนแรง หลัวช่าน้อยก็ รํ่าไห้!
ราชาหลัวช่าเหาะขึ้นไป ตัดทำลายโซ่เหล็กนิล แล้วอุ้มหลัวช่า น้อยไปจากหมิงซานด้วยวิชาตัวเบา
ทุกคนทอดถอนใจด้วยความโล่งอก
ชิงเหยียนกล่าวว่า “เราชนะแล้วหรือ?”
อวี๋หวั่นจ้องมองไปยังทิศที่หลัวช่าน้อยจากไป โดยไม่มีคำพูด ใด
“หากราชาหลัวช่าไม่ตาย หมิงตูก็ไม่มีวันสงบสุข” ซือคงเย่ ทรุดตัวลงกับพื้น มองไปยังทิศที่ราชาหลัวช่าจากไป เขาถึงระดับที่ เก้าแล้วก็จริง แต่ซางชิวหานยังไม่ใช่ เขาฝืนยกระดับทักษะของตน
จนกลายเป็นราชาหลัวช่า ความจริงแล้วขอบเขตพลังยังไม่เสถียร แต่ต่อให้ไม่เสถียร ก็ยังต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมจึงจะสามารถเอาชนะเขา ได้ หากวันใดขอบเขตพลังเขาเสถียร แม้จะเล่นเล่ห์อย่างไร ก็ยาก จะหลอกล่อลอบโจมตีเขาได้อีกครั้ง
มีคำกล่าวหนึ่งว่าอย่างไรนะ?
เอาชีวิตเจ้า ยามเจ้าล้มเจ็บ!
“ท่านตาทวด ท่านจะไปที่ใด?” อวี๋หวั่นเอ่ยถามซือคงเย่ที่ กำลังคิดจะใช้วิชาตัวเบาจากไป
“ข้าจะไปฆ่าราชาหลัวช่า ยามนี้เขาบาดเจ็บสาหัส เป็นโอกาส ที่ดีที่จะลงมือจัดการ!” ซือคงเย่ไม่ใช่คนใจดี ที่จะเมตตาเพราะอีก ฝ่ายบาดเจ็บสาหัส เขารู้ดีกว่าใครว่า ราชาหลัวช่าไม่ใช่ซางชิวหาน คนเดิมอีกต่อไป เขาไม่มีความเป็นมนุษย์ เมื่อเขาหายดีแล้ว สิ่ง แรกที่เขาจะทำก็คือทำลายหมิงซาน ถึงยามนั้นผู้คนจะล้มตาย มากมาย
“ท่านตาทวด… ท่านตาทวด ท่าน…” อวี๋หวั่นไม่สามารถหยุด ซือคงเย่ไว้ได้
ราชาหลัวช่าได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ยากที่ซือคงเย่จะใช้วิชาตัว เบาตามเขาทัน
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา ซือคงเย่ขวางราชาหลัวช่าที่กระอักเลือด ไม่หยุด บริเวณใกล้กับเขตต้องห้ามสกุลซาง
ซือคงเย่ใช้ฝ่ามือตบราชาหลัวช่าลอยกระเด็นไปบนพื้น
ราชาหลัวช่ากลิ้งไปบนพื้นอยู่หลายตลบ กอดหลัวช่าน้อยไว้ใน อ้อมแขน
“ซางชิวหาน เจ้าทำสิ่งใดไม่ดี ต้องเปลี่ยนตนเองให้กลายเป็น หลัวช่าโลหิต หากไม่ฆ่าเจ้าในวันนี้…” ซือคงเย่ไม่กล่าวต่อ เขากับ ราชาหลัวช่ารู้จักกันดี หากราชาหลัวช่าไม่ตายด้วยนํ้ามือของซือคง เย่ วันหน้าหมิงตูก็จะล่มสลายด้วยนํ้ามือของราชาหลัวช่า
ซือคงเย่ใช้วิชาอายุวัฒนะ เปลี่ยนกำลังภายในเป็นดาบ แทง ไปที่หัวใจของราชาหลัวช่าอย่างรุนแรง
ไม่คาดคิดว่าทันใดนั้น หลัวช่าน้อยจะโผเข้ามา นอนบังร่าง ของราชาหลัวช่า——
YOU MAY ALSO LIKE
