หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม - บทที่ 90.1 ราชันร้อยสัตว์พิษ (1)

นั่นเป็นหนอนพิษที่พวกเขาลงทุนลงแรงไปมากกว่าจะเลี้ยง แต่มันหนีไปอย่างนี้น่ะหรือ?!

ปรมาจารย์วิชาพิษสงสัยว่าตนตาฝาดไปหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่า ทุกคนในห้องล้วนมีสีหน้าตื่นตะลึง เขาก็รู้ว่าตนไม่ได้ตาฝาด

แต่เรื่องนี้ก็ประหลาดเหลือเกินมิใช่หรือ? เขาอยู่มาครึ่งค่อน ชีวิต แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน หรือว่าเขาเอง มองผิดไป เด็กคนนั้นไม่ได้มีเลือดพลังหยินเข้มข้น

ไม่สิ ต่อให้เป็นเลือดธรรมดา ก็ย่อมต้องดึงดูดหนอนพิษเช่น กัน

นอกเสียจากว่าสิ่งที่หยดลงไปในชามนั้นไม่ใช่เลือด

ปรมาจารย์พิจารณาอย่างถ้วนถี่ เป็นเลือดไม่ผิดแน่!

ความคิดแรกของเขาคือ หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็นสตรีพิษ? ทั้ง ยังเก่งกาจกว่าศิษย์ชายของเขาเสียอีก? มิเช่นนั้นเหตุใดหนอนพิษ ถึงไม่ดูดเลือดของนางเล่า?

แต่เขาก็ไม่ยอมรับการคาดเดานี้ของตน

สตรีพิษมิได้หาได้ตามท้องถนนทั่วไป ในพื้นที่ที่วิชาพิษเป็นที่ เลื่องลืออย่างหนานเจียงยังมีสตรีพิษน้อยนัก ที่จงหยวนจะมีได้

อย่างไรกัน?

ในหนานเจียงมีปรมาจารย์วิชาพิษที่เป็นสตรีและบุรุษ ทว่า ปรมาจารย์วิชาพิษที่เป็นสตรีนั้นไม่อาจเรียกว่าเป็นสตรีพิษได้ ปรมาจารย์วิชาพิษใช้การฝึกฝนเพื่อหล่อเลี้ยงและเพิ่มพูนพิษ หากแต่สตรีพิษนั้นใช้ร่างรองรับพิษ หนอนพิษชนิดเดียวกันจะมี พลังมากกว่าเมื่ออยู่ในครอบครองของสตรีพิษ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ ทุกคนที่จะเป็นสตรีพิษได้ เรื่องนี้นับว่าเป็นพรสวรรค์และโชค ชะตา เรื่องที่สำคัญก็คือต้องเจอกับปรมาจารย์วิชาพิษที่แข็งแกร่ง มิเช่นนั้นก็ไม่มีผู้ใดรับรองได้ว่า สตรีพิษจะต้องสิ้นชีพด้วยพิษของ หนอนหรือไม่

จงหยวนมีปรมาจารย์วิชาพิษหรือ? เป็นไปไม่ได้ เช่นนั้นก็ย่อม ไม่มีทางมีสตรีพิษไปได้

เขาพบว่าตั้งแต่ที่เข้ามาในหมู่บ้าน เหล่าหนอนพิษก็มีอาการ ผิดปกติ อาจเป็นเพราะยังปรับตัวกับที่นี่ไม่ได้? หรือไม่ก็เป็นเพราะ ตนกินเต้าหู้เหม็นมากเกินไปจนหนอนรู้สึกคลื่นเหียน?

ขณะที่ปรมาจารย์กำลังขบคิดอย่างหนัก ศิษย์ชายก็เดินเข้า มาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด แล้วกระซิบข้างหูเขาว่าอะไรสัก อย่าง เขาจึงพูดกับคนอื่นๆ ว่า “ข้ามีเรื่องเล็กน้อย ต้องไปจัดการ ก่อน”

เขาและลูกศิษย์ชายเดินออกไปด้านหลัง

เขาขมวดคิ้ว แล้วพูดกับลูกศิษย์ว่า “เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่ได้ผิด

พลาด?”

ลูกศิษย์พยักหน้าหงึกๆ “ขอรับ อาจารย์ ข้าเห็นปรมาจารย์ วิชาพิษอีกคนหนึ่งจริงๆ!”

ปรมาจารย์วิชาพิษก็สามารถรับรู้ถึงผู้ฝึกวิชาในแวดวง เดียวกันได้เหมือนกับยอดฝีมือที่สามารถสัมผัสได้ถึงวิทยายุทธ์ และกำลังภายในของฝ่ายตรงข้าม ลูกศิษย์ผู้นี้เป็นศิษย์ของเขามา สามปี ย่อมต้องมองออกไม่ผิดแน่

ความจริงแล้วไม่ได้มีเพียงลูกศิษย์ชายที่เห็นอาเว่ย แต่อาเว่ ยก็เห็นพวกเขาเช่นกัน

“อาม่า มีปรมาจารย์วิชาพิษอีกคน” ในบ้านสกุลจ้าว อาเว่ย บอกกับผู้เฒ่า

ผู้เฒ่ากล่าวเสียงราบเรียบว่า “เป็นเพียงคนที่ถูกเชิญมารักษา เด็กหนุ่มคนนั้น ไม่ต้องไปสนใจ อย่าได้กระโตกกระตาก”

ปรมาจารย์วิชาพิษหรี่ตา “ที่แท้ก็มีปรมาจารย์วิชาพิษอีกคน หนึ่ง เช่นนั้นปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรงของหนอนพิษก็นับว่าสม เหตุสมผลแล้ว”

ที่หนานเจียง ในพื้นที่หนึ่งมักมีปรมาจารย์วิชาพิษเพียงคน เดียว ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันการต่อสู้กันเอง และเพื่อป้องกันหนอนพิษ มีผลกระทบซึ่งกันและกัน

ลูกศิษย์จึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “อาจารย์ ที่นี่มี

ปรมาจารย์วิชาพิษอีกคนหนึ่งได้อย่างไรกัน? ดูแล้วสกุลเซียวจะ ไม่รู้เรื่องนี้” มิเช่นนั้นก็คงจะไม่เดินทางไปตามหาปรมาจารย์วิชา พิษถึงหนานเจียง

ปรมาจารย์วิชาพิษหัวเราะน้อยๆ “พวกเราก็แค่มารับเงิน ไม่ ต้องสนใจเรื่องอื่น ผู้อื่นไม่หาเรื่องข้า ข้าก็ไม่หาเรื่องเขา เขาไม่แย่ง ช่องทางการหาเงินของข้า ต่อให้เขาไปเผาบ้านฆ่าคนก็ไม่เกี่ยว อะไรกับข้า”

ในเมื่อราชันร้อยสัตว์พิษใช้ไม่ได้ ปรมาจารย์วิชาพิษก็ต้องลอง ใช้หนอนไหมทองของลูกศิษย์หญิง

“อะไร? จะใช้หนอนไหมทองของข้ารึ?” สตรีพิษไม่สบอารมณ์ หนอนไหมทองเป็นราชันสัตว์พิษที่แข็งแกร่งที่สุดที่นางมีอยู่ตอนนี้ เมื่อครู่ที่วิ่งหนีไปก็เป็นราชันสัตว์พิษอีกตัวหนึ่ง แต่ไม่แกร่งเท่า หนอนไหมทองของนาง ไม่เช่นนั้นนางคงไม่กล้าตามไปจับมัน นาง เคยเห็นอาจารย์ใช้หนอนพิษรักษาคน และนั่นต้องสังเวยด้วยชีวิต ของหนอนพิษ

ปรมาจารย์ตบบ่าของนางเบาๆ “รอให้อาจารย์ได้เงินก้อนนี้มา ก่อน แล้วจะหาราชันสัตว์พิษที่ดีกว่านี้ให้เจ้า”

สตรีพิษไม่พอใจ กล่าวว่า “ไม่มีหนอนไหมทองตัวใดร้ายกาจ กว่าของข้าแล้ว นอกเสียจากว่าอาจารย์จะหาราชันหมื่นสัตว์พิษ มาให้ข้า!”

ราชัน….มะ…หมื่นสัตว์พิษ?

ปรมาจารย์กลืนนํ้าลาย ของน่ากลัวเช่นนั้นไม่มีใครฝึกแล้วเจ้า ไม่รู้หรือ? ข้าจะไปหาได้จากที่ใด?

อาจารย์ยิ้มพลางปลอบนาง “ได้สิๆ หากไม่พออาจารย์จะให้ หนอนไหมทองกับเจ้าอีกตัวด้วย!”

สตรีพิษยังคงรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง นางเคยเลี้ยงผีเสื้อพิษตัว หนึ่ง ผีเสื้อพิษเป็นราชันสัตว์พิษที่เก่งกาจ แต่มันก็พ่ายแพ้ให้ หนอนไหมทองในที่สุด ในตอนนั้นนางเกือบตายเพราะพิษของ หนอนไหมทอง กว่านางจะได้หนอนไหมทองมานั้นแสนลำบาก นางจะยอมให้ง่ายๆ ได้อย่างไร?

ปรมาจารย์เห็นว่านางไม่ยอมตกลงแต่โดยดี จึงทำสีหน้าดุดัน แล้วเอ่ยขึ้นรวดเดียวโดยไม่เว้นจังหวะให้นางพูดแทรก “เจ้าตกลง ก็ตกลง ไม่ตกลงก็ต้องตกลง แต่สรุปแล้วข้าก็จะใช้หนอนไหมทอง ของเจ้า!”

นางเดินเข้าห้องไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

“อาจารย์ ศิษย์น้อง นาง…” ศิษย์ชายถามพลางมองไปยัง ประตูห้อง

ปรมาจารย์โบกมือ “ไม่ต้องไปสนใจนาง ให้นางคิดให้ดี ว่า หนอนไหมทองสำคัญ หรือว่าเงินหนึ่งแสนตำลึงทองสำคัญ”

หนอนไหมทองหาได้ยาก แต่มิใช่หาไม่ได้ เชื่อว่าหากให้ราคาดี เจ้าของต้องยอมขายได้อย่างแน่นอน

“เต้าหู้เหม็นของข้าเล่า?” ปรมาจารย์เดินเข้าไปหาของกินใน ห้องครัว

ศิษย์ชายถอนหายใจอย่างจนปัญญา หลังจากที่อาจารย์เดิน ไป เขาก็ไปยังห้องของศิษย์น้อง

“ศิษย์น้อง”

ในบ้านไม่มีตะเกียงรั้ว เขาเรียกเบาๆ แล้วดึงหั่วเจ๋อจื่อออกมา แล้วจุดตะเกียงนํ้ามันบนโต๊ะ

แสงตะเกียงริบหรี่ สตรีพิษนอนหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง

“ศิษย์น้องเจ้าอย่าโกรธไปเลย” เขาบอก “อาจารย์จะหาหนอน ไหมทองให้เจ้าตัวหนึ่ง”

“ข้าไม่ต้องการ!” สตรีพิษอารมณ์บูดบึ้ง

ศิษย์ชายพูดอย่างจริงจังว่า “อาจารย์เป็นอย่างไรเจ้าก็รู้ เรื่อง ที่เขาตัดสินใจไปแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ง่าย”

“เช่นนั้นข้าก็ไม่อยู่แล้ว!” สตรีพิษพูดด้วยความโกรธ

ศิษย์ชายบอกว่า “เจ้าจะไปไหนได้? อาจารย์แค่ขยับนิ้ว เจ้าก็ ถูกพิษตายแล้ว”

หากปรมาจารย์ไม่มีความสามารถ ไหนเลยจะรับลูกศิษย์ได้? ชีวิตพวกเขาอยู่ในมือของอาจารย์ เรื่องหลบหนีก็คงเป็นไปไม่ได้ แน่นอนว่าเขาเข้าใจว่าศิษย์น้องพูดออกมาเพียงเพราะความโกรธ อย่างไรเสีย นอกจากวันนี้แล้ว ที่ผ่านมาเขาก็ปฏิบัติต่อนางดีมาก

ที่นางไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเช่นนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะอาจารย์ให้ ท้ายนาง

ศิษย์ชายตอบว่า “เจ้าคิดซะว่าตอบแทนบุญคุณอาจารย์ไม่ได้ หรืออย่างไร? อย่างไรเสียก็เป็นเพียงหนอนไหมทองตัวหนึ่ง แล้ว อาจารย์ก็เป็นคนให้เจ้ามาด้วย”

สตรีพิษลุกขึ้นนั่งทันที “เขาให้ข้าแล้ว ก็เป็นของข้า!”

นางมีหนอนพิษที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ดีเสียยิ่งกว่าอาวุธของ ยอดฝีมือ ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะไม่ยอมเสียมันไป

ศิษย์ชายถอนหายใจ “แต่เรื่องนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเรารับเงินมาแล้ว ย่อมต้องรักษาเขาให้ดี”

“หึ!” สตรีพิษโมโหจนกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง แล้วดึง ผ้าห่มมาคลุมศีรษะ

ศิษย์ชายถอนหายใจแล้วเดินออกไป เขาพึ่งเงินเดือนในฐานะ ศิษย์เยียวยาหัวใจของบิดา…

กลางดึก สตรีพิษกระสับกระส่าย นอนไม่หลับสักที

อาจารย์อาจไม่รู้ นางปล่อยหนอนพิษใส่แม่นางชาวบ้านคน นั้นแล้ว ในตอนที่แม่นางคนนั้นจับข้อมือของนางไว้ นางปล่อย หนอนพิษออกมาไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นสตรีพิษ นางจึงใช้ พลังเปิดขวดให้หนอนพิษออกมา

แต่หนอนพิษก็ไม่ได้ขยับ

ในตอนแรกนางก็มิได้นำมาใส่ใจ เพียงแต่คิดว่าพลังของตน อาจผิดปกติ หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องที่ราชันสัตว์พิษหนีไป นางจึง คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ได้บังเอิญถึงเพียงนั้น

ตกดึก ทุกคนล้วนหลับไปแล้ว

สตรีพิษหยิบชามที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา

นี่เป็นชามที่มีเลือดแห้งกรังอยู่สองหยด เป็นเลือดของอวี๋หวั่น อาจารย์ให้นางนำชามไปล้าง แต่นางมีแผนการ จึงแอบนำมันไป ซ่อนไว้ใต้เตียง

บทที่ 90.2 ราชันร้อยสัตว์พิษ (2)

นางเดินไปหานํ้าร้อนจากห้องครัว เทลงในชาม ดื่มเข้าไปเล็ก น้อย เมื่อดื่มเข้าไป นางก็พลันรู้สึกว่าความเจ็บปวดแล่นปราดไป ทั่วร่าง

“ที่แท้…เจ้าก็เป็นสตรีพิษ…”

ทั้งยังเป็นสตรีพิษที่เก่งกว่านางอีก!

“สวรรค์ช่วยข้าไว้แท้ๆ ขอเพียงข้าได้ราชันสัตว์พิษของเจ้า ข้า ก็ไม่ต้องการหนอนไหมทองแล้ว!”

ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นทันที ตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้นพบ หนอนไหมทองครั้งแรกอีก นางปาดเลือดที่ไหลจากมุมปาก ยกยิ้ม ขึ้นเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน

ในตอนที่ได้รับหนอนไหมทองมาใหม่ นางได้รับความช่วยเหลือ จากอาจารย์ จึงรอดชีวิตมาได้ ครั้งนี้เผชิญกับราชันสัตว์พิษที่ แข็งแกร่ง ย่อมต้องรอบคอบ โชคดีที่วิชาที่รํ่าเรียนมาหลายปีนี้มิได้ เสียเปล่า นางมั่นใจว่าจะนำราชันสัตว์พิษมาครอบครองให้ได้!

หนอนพิษไม่ชอบโลหะ เหล้า และใบอ้ายเยี่ย ของเหล่านี้ สามารถนำมาใช้ควบคุมมันได้ แน่นอนว่าต้องล่อมันออกมา สตรีผู้ นั้นมีเลือดพลังหยินเข้มข้น หนอนพิษย่อมกระหายเลือดมากที่สุด นางกลัวว่าเลือดของตนจะล่อมันออกมาไม่ได้ แต่อย่าลืมว่านางมี

หนอนไหมทองอยู่หนึ่งตัว สำหรับราชันสัตว์พิษแล้ว นับเป็นสิ่ง ดึงดูดที่หาได้ยากยิ่ง

นางจะใช้หนอนไหมทองล่อราชันสัตว์พิษออกมาก่อน จากนั้น ก็จับราชันสัตว์พิษก่อนที่มันจะกินหนอนไหมทอง!

แผนของนางเป็นเช่นนี้ และนางก็ลงมือทำจริงๆ

นางทำของที่ต้องการไปยังบ้านข้างๆ

หลายวันมานี้อวี๋หวั่นให้เด็กน้อยทั้งสามอยู่ที่บ้านของเยี่ยนจิ่ว เฉา อวี๋หวั่นจึงนอนอยู่คนเดียวบนเตียงที่เก่าครํ่าคร่า

สตรีพิษหยิบผ้าออกมา ปิดจมูกอวี๋หวั่น นางให้ยานอนหลับ ขนานอ่อนแก่อวี๋หวั่น เพื่อให้แน่ใจว่าอวี๋หวั่นจะไม่ตื่นมาเสียก่อน หลังจากเก็บผ้าไปแล้วนางก็เค้นหนอนพิษในร่างออกมา

นางปล่อยให้หนอนไหมปล่อยกลิ่นออกมา ระยะห่างเท่านี้ย่อม เพียงพอให้อีกฝ่ายตอบสนองได้

สตรีพิษสวมถุงมือเงิน แล้วหยิบถุงตาข่ายเงินออกมาเพื่อ เตรียมจับราชันหนอนพิษ

นางรู้สึกประหนึ่งหัวใจขึ้นมาอยู่ที่คอหอย

นางก็วิตกอยู่นาน แต่ราชันสัตว์พิษของอีกฝ่ายกลับไม่มี ปฏิกิริยาตอบสนองใด!

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

หรือนางผิดพลาดไป? สตรีชาวบ้านผู้นี้แท้จริงแล้วไม่มีราชัน สัตว์พิษแต่อย่างใด?

เป็นไปไม่ได้ สตรีผู้นั้นเป็นสตรีพิษ สัมผัสของนางไม่ผิดเพี้ยน แน่

เพียงแต่เพราะเหตุใดมันถึงไม่ออกมากินหนอนไหมทองนาง กัน? หนอนพิษนั้นโหดร้ายโดยธรรมชาติ ยิ่งพบกับคู่ต่อสู้ที่ แข็งแกร่ง มันก็ยิ่งปรารถนาที่จะกลืนกิน หนอนไหมทองของนาง เป็นหนึ่งในราชันสัตว์พิษ ย่อมต้องดึงดูดสัตว์พิษอีกตัวหนึ่ง เหตุ ใดจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเล่า? หรือว่าที่จริงแล้วมันไม่ได้เก่งกาจ กว่าหนอนไหมทองของนาง เพราะฉะนั้นจึงไม่กล้าออกมา? หรือไม่ ก็เป็นเพราะมันกำลังหลับใหล จึงไม่ได้กลิ่นของหนอนไหมทอง?

นางลองอีกหลายครั้ง ในตอนที่นางกำลังจะยอมแพ้นั้นเอง ใน ที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง

แสงสว่างวาบปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ นางไม่รู้ว่า เกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงว่ามือของนางเบาหวิว

วินาทีต่อมา นางก็เห็นหนอนไหมทองของตนถูกทุ่มลงบนพื้น อย่างรุนแรง เท้าเล็กของหนอนเหยียบลงบนหนอนไหมทองของ นางอย่างบ้าคลั่งจนหัวของมันระเบิดออก!

จู่ๆ ในสมองของสตรีพิษก็ปรากฏประโยคหนึ่งขึ้นมา ‘เวรแล้ว! อาจารย์ต้องโมโหเป็นแน่’

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อนางตั้งสติได้ แสง นั้นก็สว่างวาบและกลับเข้าร่างของอวี๋หวั่นไปแล้ว แต่หนอน ไหมทองของนางหัวระเบิด กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆ

นางเดินร้องไห้กลับห้องไป

นี่เป็นหนอนไหมพิษที่นางเลี้ยงมานับแรมปี บัดนี้ไม่มีแล้ว นางเศร้าใจเหลือเกิน!

วันรุ่งขึ้น ปรมาจารย์ตื่นแต่เช้าตรู่ เขาไปหาของกินในห้องครัว รอบหนึ่ง กินเสียจนพุงกาง แล้วจึงเดินไปปลุกลูกศิษย์หญิง

ที่จริงแล้ว นางยังไม่ได้นอน เมื่อนึกถึงหนอนไหมทองที่ถูกฆ่า ไปโดยเสียเปล่า แล้วก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

แต่นางไม่กล้าบอกอาจารย์ว่านางทำเรื่องนี้ไปโดยพลการ ตน ค้นพบหนอนพิษที่แข็งแกร่ง แต่ไม่มอบให้อาจารย์ก่อน กลับ ปรารถนาจะเก็บไว้กับตัว เรื่องนี้ขัดต่อกฎของพวกเขา หาก อาจารย์ล่วงรู้เข้า ย่อมต้องไม่ให้อภัยนางง่ายๆ เป็นแน่

“ตายแล้วเจ้าค่ะ” นางพูดเสียงเบา

อาจารย์ตกตะลึงไปทันที “ตายแล้ว? ตายได้อย่างไรกัน?”

นางโป้ปดว่า “ข้าก็ไม่รู้ ตอนกลางดึกอยู่ๆ ข้าก็รู้สึกทรมาน เมื่อ ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หนอนไหมทองก็ตายเสียแล้ว”

“มีเรื่องประหลาดพรรค์นี้ด้วยหรือ…” อาจารย์ขมวดคิ้ว แต่ เขาก็มิได้สงสัยในคำพูดของลูกศิษย์ อย่างไรเสียตั้งแต่มาที่

หมู่บ้านนี้ก็มีเรื่องชวนพิศวงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ราชันสัตว์ พิษหนีไป หนอนไหมทองตายอีกตัวหนึ่งก็มิใช่ว่าจะเกิดขึ้นไม่ได้

เพียงแต่ว่า…นั่นเป็นหนอนไหมทองอย่างไรเล่า ใครจะไปฆ่า มันได้ง่ายๆ?

“หรือว่าปรมาจารย์อีกคนหนึ่งลงมือ?”

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขาก็นึกถึงเหตุผลอื่นไม่ได้อีก ราชันสัตว์ พิษที่แข็งแกร่งกว่านี้ไม่มีทางปรากฏตัวที่นี่และสังหารหนอน ไหมทอง เช่นนั้นจะต้องเป็นราชันสัตว์พิษที่แข็งแกร่งเพียงใดเล่า? ราชันหมื่นสัตว์พิษหรือ?

ชิ!

ปรมาจารย์ส่ายหัว

เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

เพราะฉะนั้นต้องเป็นปรมาจารย์คนนั้น

“สังหารหนอนไหมทองได้ พลังต้องไม่เป็นรองข้าอย่าง แน่นอน ไม่จำเป็นต้องสู้กันให้บาดเจ็บทั้งสองฝ่าย” ยิ่งไปกว่านั้นก็ คือไม่อาจให้คนสกุลเซียวรู้ว่าที่นี่มีปรมาจารย์วิชาพิษอีกหนึ่งคน หากเซียวเจิ้นถิงไปเจรจากับเขา แล้วเขาเรียกราคาถูกกว่า เช่นนั้น เงินหนึ่งแสนตำลึงทองของเขาก็คงต้องลอยหลุดมือไปอย่าง แน่นอน

ปรมาจารย์ลูบศีรษะที่ผมดกดำ…เอ่อ ไม่ค่อยมีผม หรี่ตา

พร้อมกับกล่าวว่า “ต้องรีบแก้ปัญหา ดูท่าตอนนี้จะเหลือเพียงวิธี เดียวแล้ว!”

……

“ว่าอย่างไรนะ? จะให้ลูกข้ากับลูกศิษย์ท่าน…” เยี่ยนจิ่วเฉา นอนอยู่บนเตียง ซั่งกวนเยี่ยนมองไปยังปรมาจารย์อย่างไม่อยาก เชื่อ ต่อให้นางเป็นคนไร้ยางอายยิ่งกว่านี้ ก็ไม่อาจพูดอะไรได้

ปรมาจารย์วิชาพิษกระแอม มองนาง แล้วมองไปยังเซียว เจิ้นถิงซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เรื่องนี้ข้า คิดมาอย่างหนักกว่าจะตัดสินใจได้ คำสาปของลูกเจ้ายากเกิน แก้ไข ลำพังหนอนพิษคงไม่เพียงพอ ต้องใช้ร่างกายของลูกศิษย์ ข้าดูดพิษในร่างเขาออกมา เจ้าคิดว่าข้าอยากให้ทำเช่นนี้รึ? ลูก ศิษย์ข้าก็ต้องเสียสละเป็นอย่างมากเหมือนกัน! ลูกศิษย์ข้ารับคำ สาปไป ไม่รู้ว่าต้องเสียหนอนพิษไปกี่ตัวถึงจะรักษานางให้หาย!”

คำพูดของปรมาจารย์วิชาพิษนั้นไม่อาจทำให้ซั่งกวนเยี่ยน ปักใจเชื่อทั้งหมด การปรับสมดุลหยินหยางเป็นวิธีที่ดีก็จริง แต่ใน ตอนแรกไม่ได้ใช้ก็เพราะยังไม่อับจนหนทาง เขาเองก็ไม่อยากให้ ศิษย์หญิงต้องเสียสละความบริสุทธ์ของตน

ทว่าบัดนี้ไม่ได้อับจนหนทางแล้วหรอกหรือ?

ไม่อาจบอกพวกเขาได้ว่าราชันสัตว์พิษตายไปแล้ว ไม่มีวิธีดูด พิษให้เยี่ยนจิ่วเฉาอีกแล้ว!

ซั่งกวนเยี่ยนมิได้รังเกียจที่บุตรชายจะมีสัมพันธ์สวาทกับสตรี

อีกคนหนึ่ง เพียงแต่ว่าบุตรชายของนางยังไม่ได้สติ จะไปทำได้ อย่างไร?

“เรื่องนี้ข้าจัดการเอง!” สายตาของปรมาจารย์ไปหยุดอยู่ที่ ท่อนล่างของเยี่ยนจิ่วเฉา “ข้ามีวิธีให้เขาทำได้!”

ซั่งกวนเยี่ยนรู้ดีว่าลูกชายของนางจะต้องไม่ยินดีกับเรื่อง พรรค์นี้เป็นแน่ แต่ในฐานะแม่ นางก็ไม่อาจละทิ้งโอกาสที่จะช่วย ชีวิตเขา ถึงแม้เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาแล้วจะกล่าวโทษนาง โกรธนาง หรือหมางเมินนางก็ตาม

ขอเพียงเขาฟื้นขึ้นมา ต่อให้นางตายไปก็ไม่เสียดาย

“เช่นนั้น…ฝากท่านด้วย” ซั่งกวนเยี่ยนค้อมกาย

ปรมาจารย์ตระเตรียมยา ซั่งกวนเยี่ยนออกไปจากห้อง ทันทีที่ เดินออกไป ก็พบกับอวี๋หวั่นซึ่งกำลังเดินถือเกี๊ยวมา

อวี๋หวั่นยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าปกติ แต่นํ้าแกงในชาม เกี๊ยวหกลงบนพื้น

ซั่งกวนเยี่ยนหายใจเข้าลึกๆ “เจ้าได้ยินแล้วหรือ?”

“เจ้าค่ะ ได้ยินแล้ว” อวี๋หวั่นพูดเสียงค่อย

ซั่งกวนเยี่ยนถอนหายใจ “เช่นนั้นเจ้าก็คงรู้สึกไม่สบายใจ”

อวี๋หวั่นไม่ตอบ

ซั่งกวนเยี่ยนพูดต่อ “ข้าเข้าใจว่าเจ้าไม่สบายใจ แต่เรื่องนี้ช่วย

ไม่ได้ ข้าหวังว่าเจ้าคงไม่ออกห่างจากฉงเอ๋อร์ด้วยเหตุผลนี้”

อวี๋หวั่นชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง “มีเพียง…วิธีนี้หรือเจ้าคะ?”

ซั่งกวนเยี่ยนพยักหน้า “ใช่ มีเพียงวิธีนี้”

“ข้าเข้าใจแล้ว” อวี๋หวั่นวางเกี๊ยวไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกไปโดย ไม่พูดไม่จา