หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 1016 ไม่มีทาง

เขตที่อยู่อาศัยชิงหู

นี่คือชุมชนที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ในเมืองจินหลิง นอกจากอพาร์ตเมนต์สวนหกชั้นจำนวนสิบหลังแล้ว ยังมีทาวน์เฮาส์พร้อมสวนอีกยี่สิบหลัง แต่ละหลังมีขนาดเพียงเล็กน้อยกว่า 200 ตารางเมตรเท่านั้น

วิลล่าเลขที่ 9

ซี ชิงหยิง ในชุดลำลองและผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ ฮัมเพลงป๊อปเบาๆ ขณะทอดสเต็กอย่างคล่องแคล่ว และเหลือบมองเส้นพาสต้าที่กำลังต้มอยู่ในหม้อเป็นครั้งคราว

กะทันหัน!

เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ฉันปิดเตาด้วยความงุนงงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำชั้นล่าง

ไม่นานเธอก็ออกมา ใบหน้าสวยของเธอแสดงออกถึงความผิดหวังและความคับข้องใจ

สเต็ก พาสต้า ไวน์แดง สีมุก…

นี่ควรจะเป็นหัวข้อหลักของคืนนี้ จุดประสงค์ก็คือการสารภาพรักและเป็นผู้หญิงของโจวอี้

ใครจะไปคิด…

ป้าของเธอมาแล้ว!

มันมาอย่างกะทันหัน เหมือนพายุทอร์นาโดผสมกับน้ำแข็ง ร่างกายฉันรู้สึกหนาวเล็กน้อย แต่หัวใจฉันรู้สึกหนาวกว่ามาก

จะทำอย่างไรดี?

เธอกลับไปที่ห้องครัวด้วยความเสียใจ และลังเลใจขณะที่พยายามจะเริ่มทำอาหารอีกครั้ง

“ติ๊งตง…”

เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น ทำให้ซีชิงหยิงสะดุ้งตื่น เพราะเธอย่างสเต็กไหม้ไปแล้ว

สักครู่ต่อมา

เธอเหลือบมองโจวอี้ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย แล้วพูดด้วยเสียงหัวเราะฝืนๆ ว่า “ทำไมคุณไม่ไปนั่งพักผ่อนในห้องนั่งเล่นสักพัก หรือไปอ่านหนังสือในห้องทำงานล่ะคะ เดี๋ยวฉันจะเตรียมอาหารเย็นให้”

“ให้ฉันช่วยคุณนะ!”

“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันทำเองได้” ซีชิงหยิงกล่าวอย่างรีบร้อน

“ใช้ได้!”

โจวอี้ยิ้มและมองไปรอบๆ ภายในวิลล่า

การตกแต่งที่สดชื่นและหรูหรา ผสานความอบอุ่นเล็กน้อย พร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ ต้นไม้ที่ตัดแต่งอย่างสวยงาม ตัดกับดอกไม้สีสันสดใส ช่วยเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับภายใน

นอกจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นห้องนั่งเล่น ห้องรับประทานอาหาร หรือทางเดิน ก็มีเครื่องดนตรีนานาชนิดแขวนอยู่บนผนัง ตั้งแต่ฮาร์โมนิกาและปิคโคโลขนาดเล็ก ไปจนถึงกีตาร์และกู่เจิ้งขนาดใหญ่

แม้แต่ในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นก็ยังมีเปียโนตั้งอยู่

สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนพระราชวังแห่งดนตรี แม้จะไม่มีใครเล่นดนตรีอยู่ แต่ก็ดูเหมือนว่ามีตัวโน้ตดนตรีมากมายลอยอยู่ในอากาศ

สัมผัสอันล้ำลึกของโจวอี้กวาดไปทั่วห้องและพบห้องทำงาน เมื่อเข้าไปข้างใน เขาเห็นว่าชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท รวมถึงนวนิยายคลาสสิกที่ยิ่งใหญ่สี่เรื่องของจีน งานเขียนจากต่างประเทศหลายเล่ม โน้ตเพลง ตำราแพทย์ และแม้แต่หนังสือเกี่ยวกับการชื่นชมของเก่าและของสะสมอีกกว่าสิบเล่ม

ในห้องทำงานมีโต๊ะยาวสองตัว

บนโต๊ะตัวหนึ่งมีแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์และลำโพง ส่วนบนโต๊ะอีกตัวมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก

โจวอี้เดินไปที่โต๊ะพร้อมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก แล้วเห็นตัวอักษรแปดตัวที่งดงามและสวยงามเขียนอยู่บนกระดาษเสวียนแผ่นเรียบว่า “ความงามที่สามารถโค่นล้มอาณาจักร หัวใจที่เปี่ยมด้วยความภักดี”

ที่มุมล่างขวาของลายมือนี้ มีตัวอักษรขนาดเล็กเรียงกันอยู่บรรทัดหนึ่งว่า “ซีชิงหยิงรักโจวอี้เพียงผู้เดียว”

โจวอี้ถึงกับงุนงงเมื่อเห็นตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดนั้น

ชอบ?

ความรักที่ไม่เหมือนใคร?

เมื่อความรักชัดเจนแล้ว ทุกอย่างก็จะลงตัวเองโดยธรรมชาติใช่ไหม?

เขาถือว่าซีชิงหยิงเป็นเพื่อน แต่เธอกลับเป็นห่วงสุขภาพของเขามาก

โจวอี้รู้สึกทั้งภูมิใจและเขินอายปะปนกันไป

เขารู้สึกภูมิใจที่ตัวเองมีเสน่ห์มาก แม้แต่ซีชิงอิงยังหลงรักเขา เขารู้สึกอายที่ตัวเองไม่เคยคิดที่จะพัฒนาความสัมพันธ์โรแมนติกกับซีชิงอิงเลย

คนสนิทคือใคร?

นั่นคือลักษณะของผู้หญิงที่ผู้ชายสามารถพูดคุยด้วยได้ทุกเรื่อง เป็นคนที่เขามีความผูกพันลึกซึ้งและเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด

โจวอี้ออกจากห้องทำงาน ทำทีว่าไม่ได้เห็นลายมือของซีชิงหยิง หลังจากกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขาก็หวนนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับซีชิงหยิง

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้

การอยู่กับเธอช่างผ่อนคลายและสบายใจ เราสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่องเลย

โจวอี้ครุ่นคิดอยู่นาน แล้วก็พลันนึกอะไรบางอย่างออก

ถ้าซีชิงอิงมีแฟน และถ้าฉันเห็นเธอแสดงความรักกับผู้ชายคนอื่น ฉันจะรู้สึกอย่างไร?

ดูเหมือนว่ามันอาจจะ…ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ!

ใช่!

ท้ายที่สุดแล้ว เธอคือคนสนิทของเขา เป็นผู้หญิงที่เขารักและห่วงใยมาก

ขณะที่โจวอี้ครุ่นคิดและไตร่ตรอง เขาก็พลันตระหนักได้ว่าในโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนสนิทผู้หญิงธรรมดาๆ มีแต่ความชื่นชมซึ่งกันและกันและความสัมพันธ์โรแมนติกที่ไม่สมหวังเท่านั้น

เท่านั้น……

เขามีภรรยาและลูกอยู่แล้ว

ผู้หญิงอีกสองคนนั้นคู่ควรกับซีชิงอิงหรือไม่?

ขณะที่โจวอี้ครุ่นคิดถึงคำถามนี้ รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา

เขาค้นพบว่าตัวเองดูเหมือนจะเป็นอย่างที่อินเทอร์เน็ตเรียกว่า “คนเลว” อย่างแท้จริง

ใช่!

ผมตกหลุมรักผู้หญิงทุกคนที่ผมได้พบเจอ

ผมไม่มีอคติใดๆ ต่อผู้หญิงที่โดดเด่นเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่อยากคิดถึงความสัมพันธ์ของเขากับซีชิงหยิงอีกต่อไป แต่ยิ่งเขาพยายามหยุดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหยุดไม่ได้มากเท่านั้น

เขารู้สึกกลัวขึ้นมาทันที

ฉันเกรงว่าซีชิงอิงอาจจะไปมีสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นเสียแล้ว

โจวอี้เงียบไปนานก่อนจะตัดสินใจในที่สุด

ใครสนล่ะ!

มีหลานซวน อู๋ซินเยว่ และอีกคน… เซี่ยหลู่

ซี ชิงหยิง ก็เก่งพอๆ กับเธอไม่ใช่เหรอ?

ส่วนอนาคตนั้น เราค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้นกันเถอะ!

ในอนาคตเขาตั้งใจจะทำลายสำนักลับ และหากเป็นไปได้ก็อยากจะทำลายองค์กรบำเพ็ญเพียรชั่วร้ายเหล่านั้น รวมถึงเผ่าพันธุ์ต่างดาว ศัตรูตัวฉกาจของมนุษยชาติด้วย… บางทีสักวันหนึ่งเขาอาจจะตายในสนามรบ

แทนที่จะตายไปพร้อมกับความเสียใจ มันจะดีกว่าถ้า…

โจวอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องครัว

เมื่อเขามาถึงประตูห้องครัว เขาก็เห็นซีชิงหยิงอยู่ข้างใน หันหลังให้เขา กำลังทอดสเต็กอย่างตั้งใจ หลังจากลังเลเล็กน้อย เขาก็เดินเข้าไปหาซีชิงหยิงจากด้านหลังอย่างเงียบๆ

เขาเอื้อมมือไปโอบกอดซีชิงอิงจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน

เขารู้สึกว่าร่างกายที่อ่อนนุ่มนั้นสั่นไหวเล็กน้อย และการทอดสเต็กก็หยุดลงทันที

เมื่อโจวอี้เห็นว่าซีชิงหยิงไม่ดิ้นรนหรือขัดขืน เขาก็รู้สึกยินดีเล็กน้อย แต่ความรู้สึกนั้นซับซ้อนกว่านั้นมาก

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของซีชิงหยิงแล้วกระซิบว่า “ผม…ทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ?”

ช่วงเวลานี้

ซีชิงอิงหันกลับมาและเห็นโจวอี้พยายามดึงมือกลับ เธอจึงรีบปล่อยสิ่งที่ถืออยู่และคว้ามือของโจวอี้ไว้ทันที

ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงทั้งความสุขและความเขินอายในเวลาเดียวกัน เธอมองไปที่ดวงตาที่ลังเลของโจวอี้ ส่ายหัวอย่างแรง และเอื้อมมือไปกอดโจวอี้พลางพึมพำว่า “ใช่แล้ว ถูกต้องที่สุด ฉันชอบคุณ บางทีอาจเป็นตอนที่คุณดูแลฉัน บางทีอาจเป็นตอนที่ชีวิตฉันไม่ตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป บางทีอาจเป็นตอนที่เราดื่มชาและพูดคุยกันในภายหลัง…”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่เหมือนฉันถูกวางยาพิษ ดวงตาและหัวใจของฉันเต็มไปด้วยคุณ”

“จริงๆ แล้ว ฉันชอบคุณนะ แต่ฉันไม่กล้าบอกคุณมาก่อน เพราะกลัวผลที่จะตามมา…”

“แต่ฉันไม่อยากปิดบังเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว”

“เมื่อวานนี้ตอนที่ผมถูกโจมตี สิ่งที่ผมกลัวที่สุดไม่ใช่การถูกฆ่าหรือถูกจับตัวไป”

“สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือฉันจะไม่ได้พบคุณอีกเลย”

“เมื่อวานนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ ฉันก็ต้องบอกคุณ… ฉันชอบคุณ”

“ฉันไม่ต้องการตำแหน่งหรือสถานะใดๆ ฉันไม่สนว่าคุณจะมีผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว ฉันแค่ต้องการบอกคุณว่าฉันอยากอยู่กับคุณ”

“ฉัน……”

เธอพูดไม่จบประโยค

เธอไม่สามารถตอบอะไรได้

เธอรู้สึกได้ว่ามีมือขนาดใหญ่คู่หนึ่งที่ดูเหมือนจะมีพลังวิเศษเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธอ

มือเหล่านั้นทำให้ร่างกายของเธออ่อนแรงและหัวใจสั่นสะท้าน

ตอนที่รถมารับ เธอพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และด้วยสีหน้าแดงก่ำและเขินอาย เธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ไม่ ไม่ ฉันมีประจำเดือนค่ะ”