หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 282 คำเชิญ

บทที่ 282 คำเชิญ

แม้ว่าแม่ของซีชิงอิ่งจะอยู่ข้าง ๆ โจวอี้ แต่เขาก็ยังคงฝังเข็มอย่างชำนาญ แม้ในขณะที่เขาสั่งให้ซีชิงอิ่งพลิกตัวเพื่อนอนคว่ำ เขาก็ยังมีสีหน้ายังสงบนิ่ง

สิบนาทีต่อมา

โจวอี้ดึงเข็มเงินทั้งหมดออกจากร่างของซีชิงอิ่ง เขาลุกขึ้นและพูดว่า “เอาล่ะ ลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”

เสร็จแล้ว!

เขาหยิบสำลีแอลกอฮอล์ออกมาเช็ดเข็มเงินทีละเล่ม จากนั้นก็ใส่เข้าไปในกล่องไม้เหมือนเดิม

โจวอวิ๋นไม่รู้สึกอับอายอีกต่อไป เวลานี้เธอรู้สึกขอบคุณโจวอี้จากใจ

เมื่อเธอเห็นลูกสาวลุกขึ้นแต่งตัว เธอก็โน้มตัวไปหาโจวอี้และพูดว่า “คุณหมอโจว เป็นฉันเองที่ทำผิดไปก่อนหน้านี้ ฉันไม่เข้าใจสถานการณ์และทำกิริยาที่หยาบคายกับคุณ ฉันขอโทษคุณจากใจจริง และขอขอบคุณสำหรับการรักษาลูกสาวของฉัน”

“ยินดีครับ” โจวอี้ยิ้ม

“ฉันทำตัวไม่สุภาพไปจริง ๆ และฉันรู้สึกขอบคุณคุณมาก ๆ หลายปีที่ผ่านมา ทั้งฉันและพ่อของชิงอิ่งกังวลกันอยู่ทุกวันเพราะโรคประหลาดนั่น เรากลัวว่าจะสูญเสียลูกสาวของเราไป” โจวอวิ๋นพูดต่อไปด้วยสีหน้าจริงจัง “อันที่จริง หลังจากรู้ว่าคุณได้รักษาซีชิงอิ่ง พ่อของเธอและฉันก็วางแผนที่จะไปหาคุณเพื่อขอบคุณด้วยตัวเอง แต่ซีชิงอิ่งห้ามเราไว้ ดังนั้นเราจึงไม่ได้ทำ ทว่าใครจะคิดกันว่าวันนี้เราจะมาเจอกันที่นี่”

“อย่าพูดขอบคุณผมอีกเลยคุณป้า ผมเป็นหมอมีหน้าที่รักษาและช่วยชีวิตผู้คนอยู่แล้ว” โจวอี้ยิ้ม

“หมอโจว ฉันได้ยินเกี่ยวกับคุณมามากและชื่นชมคุณจากใจ คุณมีเวลาหลังจากนี้ไหม? ฉันอยากจะเชิญคุณไปทานอาหารกับเรา” โจวอวิ๋นถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

“คุณป้าครับ วันนี้ผมคงต้องขอตัว ก่อนที่คุณจะมา ผมบอกกับซีชิงอิ่งเอาไว้แล้วว่าวันนี้ผมมีธุระอย่างอื่นที่ต้องทำอีก” โจวอี้ปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ถ้างั้นหมอโจวมีเวลาเมื่อไหร่ เราขอเลี้ยงอาหารคุณเพื่อแสดงความขอบคุณ…” โจวอวิ๋นพูด แต่แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงอะไรบางอย่างและพูดว่า “ทำไมคุณไม่หาเวลามาที่บ้านของเราเย็นนี้ล่ะ? ฉันจะเตรียมโต๊ะอาหารเอง และพ่อของซีชิงอิ่งก็มีไวน์ชั้นดีอยู่สองสามขวด คุณน่าจะลองมาดื่มดูสักหน่อย”

“คุณป้า ไม่จำเป็น ผม…”

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ก็แล้วกัน ชิงอิ่ง ลูกได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหม คืนนี้เราเชิญหมอโจวมาที่บ้าน แม่จะออกไปซื้อของเดี๋ยวนี้แหละ” โจวอวิ๋นพูดโดยไม่ให้เวลาโจวอี้และลูกสาวของเธอได้ปฏิเสธ เธอหันหลังกลับและรีบเดินออกไป

“ผม…” โจวอี้มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายพลางอ้าปากค้าง แต่ก็อายเกินกว่าที่จะยืนกรานปฏิเสธอีกครั้ง

ซีชิงอิ่งยังแสดงอาการหมดหนทาง แต่เมื่อมองไปที่การแสดงออกอันยุ่งเหยิงของโจวอี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“เจ็บแขนหรือเปล่า?” ซีชิงอิ่งถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เลย ไม่เจ็บ” โจวอี้ยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว

“คุณคิดอะไรอยู่เหรอ? หรือว่าคุณรู้สึกหดหู่มากที่แม่ของฉันเข้าใจคุณผิด?”

“มันไม่ได้น่าหดหู่อะไร ตรงกันข้าม ผมค่อนข้างเข้าใจเธอนะ ยังไงซะ ผมก็มีลูกสาวเหมือนกัน ถ้าผมเห็นลูกสาวของผมกับชายแปลกหน้า… ผมคงถลกหนังหัวเขาทั้งเป็น” โจวอี้พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ซีชิงอิ่งหัวเราะอีกครั้ง

เมื่อโจวอี้ไม่โกรธ เธอก็รู้สึกโล่งใจ

“คุณจะทำอะไรต่อ?” ซีชิงอิ่งถาม

“ผมจะไปโรงเรียนสอนขับรถหลังจากมื้อเที่ยง ฝึกขับรถแล้วก็เตรียมตัวสอบเอาใบขับขี่”

“งั้นก็กินมื้อเที่ยงที่นี่สิ! หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จคุณก็ไปธุระของคุณต่อ จากนั้นตอนเย็นก็กลับมาที่นี่อีกรอบ” ซีชิงอิ่งกล่าว

“มาที่นี่ตอนเย็น…” โจวอี้ลังเล

“แม่ฉันชวนคุณแล้ว ถ้าไม่ไป ฉันเกรงว่าแม่คงจะไปตามคุณถึงที่บ้านคุณเลยล่ะ นิสัยแม่ของฉันก็แบบนี้แหละ” ซีชิงอิ่งยิ้ม

เมื่อโจวอี้ได้ยินแบบนี้เขาก็ยิ้มแห้ง

เขาตัดสินใจกินมื้อเที่ยงที่นี่

แต่เนื่องจากโรงน้ำชาไม่มีห้องครัว ดังนั้นซีชิงอิ่งจึงเป็นคนสั่งอาหารจากข้างนอกให้เข้ามาส่ง

หลังจากกินและดื่มจนเพียงพอแล้ว โจวอี้ก็นั่งแท็กซี่ไปที่โรงเรียนสอนขับรถ

เขาไม่ได้มาที่โรงเรียนสอนขับรถนานแล้ว

แม้ว่าตอนนี้เขาจะสามารถขับได้อย่างชำนาญ แต่เขาก็ได้ยินมาว่ามันมีความแตกต่างกันเล็กน้อยระหว่างการสอบใบขับขี่และการขับปกติตามท้องถนน ถ้าเขาไม่สามารถผ่านการทดสอบ เขาก็จะไม่ได้รับใบอนุญาตขับขี่ตามกฎหมาย และไม่สามารถขับรถบนท้องถนนได้อย่างถูกต้อง

ณ โรงเรียนสอนขับรถ

ภายในสนามฝึกซ้อมขนาดใหญ่ โจวอีซิงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่และมองดูหญิงสาวสองคนที่กำลังฝึกซ้อมขับรถอย่างเงียบ ๆ เขารู้สึกชื่นชมที่แม้ว่าก่อนหน้านี้เฉินอันฉีจะห่างหายจากการฝึกขับรถไปหลายครั้ง แต่เธอก็มีความสามารถในการเรียนรู้ที่ดีเยี่ยม ตอนนี้เธอสามารถถอยหลังจอดและขับเข้าโค้งตัว S ได้อย่างชำนาญแล้ว

ในทางกลับกัน หม่าเซียวลี่ที่มาพร้อมกับเฉินอันฉีนั้นเงอะงะจริง ๆ เธอเคยมาฝึกขับรถประมาณห้าหรือหกครั้งแต่ก็ยังเรียนรู้ได้ช้ามาก

ตอนนี้ในที่สุดหม่าเซียวลี่ก็ประสบความสำเร็จในการถอยหลังจอด

หลังจากจอดรถแล้ว เธอก็เปิดประตูรถออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“โค้ชโจว ฉันทำผลงานได้ไม่เลวเลยใช่ไหม?!” หม่าเซียวลี่วิ่งไปหาโจวอีซิงแล้วถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

“…”

โจวอีซิงนิ่งงัน

ไม่เลว?

เขาเคยสอนนักเรียนขับรถมามากมาย แต่หญิงสาวคนนี้เป็นคนแรกที่ถามเขาแบบนี้!

ทันใดนั้น เขาก็พบใครบางคนกำลังเดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ เขาก็รีบลุกขึ้นทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทันที “หมอโจว คุณมาที่นี่เพื่อฝึกขับรถเหรอ?”

“ใช่ ก่อนหน้านี้ผมยุ่งเกินไปเลยไม่ได้มาซะนาน วันนี้ผมมีเวลาว่างเล็กน้อย ก็เลยมาที่นี่เพื่อฝึกซ้อมสักหน่อย” โจวอี้ยิ้มและจับมือกับโจวอีซิงก่อนจะมองไปที่หม่าเซียวลี่ เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“หมอโจว คุณก็มาฝึกขับรถที่นี่เหรอ?” หม่าเซียวลี่ถามด้วยความประหลาดใจ

“ถูกต้อง” โจวอี้ยิ้ม

ทันใดนั้น เขาก็หยิบขวดหยกสองขวดออกมาจากกระเป๋าและใส่ไว้ในมือของโจวอีซิง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โค้ชโจว ผมเอาของขวัญมาให้ หวังว่าคุณจะชอบมัน”

“ไม่ ๆๆ หมอโจว ผมซาบซึ้งในความมีน้ำใจของคุณนะ แต่ผมไม่สามารถรับของขวัญได้หรอก” โจวอีซิงรีบปฏิเสธ

โรงเรียนสอนขับรถมีข้อบังคับว่าผู้สอนไม่สามารถรับของขวัญได้

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าถ้าเขารับของขวัญจากโจวอี้ อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนสอนขับรถก็คงไม่พูดอะไร แต่มันก็ดูไม่ควรอยู่ดี

โจวอี้ยิ้มและพูดว่า “รับไปเถอะ มันไม่ใช่ของมีค่า มันเป็นแค่ยาที่ผมทำขึ้น มันดีต่อสุขภาพของคุณนะ”

“ยา?” โจวอีซิงตกตะลึง จากนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาไม่เคยคิดว่าของขวัญของโจวอี้คือยา เขาไม่ได้ป่วยสักหน่อย โจวอี้ให้ยาอะไรมากันแน่?

“มันเรียกว่ายาต้มอี้เฉิน เวลาที่คุณดื่มน้ำ คุณก็หยดยานี้ลงไปผสมน้ำสักหนึ่งหรือสองหยด ใช้เวลาไม่กี่วันคุณก็จะรู้สึกถึงผลลัพธ์เชียวล่ะ” โจวอี้หัวเราะ

ยาต้มอี้เฉิน?

ชื่อนี้คุ้นหน่อย ๆ นะ!

โจวอีซิงดูงงงวย แต่เมื่อเขากำลังจะปฏิเสธ ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน และดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

จำได้แล้ว!

เมื่อไม่กี่วันก่อนมีข่าวลือว่าในประเทศจีนมียาวิเศษที่ว่ากันว่ามีเพียงคนรวยที่มีฐานะเท่านั้นที่ซื้อได้ ดูเหมือนว่าขวดหนึ่งจะมีราคาสูงถึงหลายแสนหรือหลายล้านหยวน

ทว่าแม้จะมีราคาสูงเช่นนี้ แต่ก็ดูเหมือนว่าไม่มีใครเอาออกมาขายต่อในตลาดเลย

มันคือยาแบบเดียวกับที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้รึเปล่า?

“หมอโจว ผมได้ยินมาว่าคุณหวงเขาขายยาไปเมื่อวันก่อน ใช่อันนี้หรือเปล่า?” โจวอีซิงถามอย่างลังเล

“ถูกต้อง” โจวอี้พยักหน้า

เมื่อโจวอีซิงได้ยินคำยืนยันเช่นนี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

เขาลังเลที่จะส่งคืนให้โจวอี้

นี่มันยาต้มอี้เฉิน!

มันเป็นสมบัติที่คนร่ำรวยนับไม่ถ้วนต้องการ! ว่ากันว่าสามารถบำรุงหยินและไต เสริมสร้างร่างกาย และแม้แต่ฟื้นฟูความเป็นชายในเรื่องทางเพศ!

การที่เขาได้พวกมันมาถึงสองขวดแบบนี้ หลังจากนี้เขาก็จะได้ไม่ต้องสนใจอีกว่าไอ้พวกคนในตระกูลมันจะพูดอะไร เขาสามารถทำตามใจตัวเองได้แล้ว!