หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 368 เหตุการณ์แปลกประหลาด

บทที่ 368 เหตุการณ์แปลกประหลาด

บริเวณด้านล่างของช่องแคบกลางภูเขา ผู้คนหลายสิบคนพร้อมเครื่องมือขุดเจาะได้กระจายตัวกันไปตามช่องแคบยาวหลายร้อยเมตร พวกเขาใช้เครื่องตรวจจับโลหะอย่างต่อเนื่องเพื่อตรวจจับพื้นดิน ผนังภูเขาทั้งสองด้าน และใช้เครื่องมือขุดไปยังสถานที่ที่เครื่องตรวจจับส่งสัญญาณเตือน

ชิ้นส่วนของผลึกศักดิ์สิทธิ์ถูกขุดออกมา ทำให้กองผลึกศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ฟุบ! ฟุบ!

ร่างเงาสองร่างปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบริเวณด้านล่างของช่องแคบกลางภูเขา

สิ่งแรกที่สะดุดตาโจวอี้คือผลึกศักดิ์สิทธิ์กองใหญ่ และเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เขาก็เห็นผลึกศักดิ์สิทธิ์ฝังอยู่รอบด้านเต็มไปหมด และกำลังถูกขุดออกมา

รวย!

แม้ว่าโจวอี้จะแสร้งทำเป็นสงบ แต่แท้จริงแล้วเขาก็ยังตื่นเต้นมาก

“เซี่ยหลู่ ผมขอถามอะไรคุณหน่อย” โจวอี้เอ่ยขึ้น

“อะไร?” เซี่ยหลู่หันมาถามด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“ผลึกศักดิ์สิทธิ์ขนาดเท่ากำปั้นสามารถขายในตลาดมืดได้ราคาเท่าไหร่?”

“ห้าล้านหยวน! อย่างน้อยก็ห้าล้านหยวน แต่ถ้าขายให้ตำหนักหมื่นประดิษฐ์โดยตรง ราคาอาจสูงกว่านี้ ซึ่งเป็นไปได้ที่จะขายได้ถึงเจ็ดหรือแปดล้านหยวน” เซี่ยหลู่หัวเราะ

ห้าล้านหยวน?

โจวอี้ตาเป็นประกาย

แค่กองผลึกศักดิ์สิทธิ์ที่กองอยู่ตรงหน้าเขา วัดคร่าว ๆ จากสายตาอย่างน้อยน่าจะมีสัก 400 ก้อน และยังมีส่วนที่พบก่อนหน้านี้อีกมากกว่า 100 ก้อน รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 500 ก้อนแน่นอนซึ่งถ้าคำนวณคร่าว ๆ ก้อนละห้าล้านหยวน ผลึกศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสองหมื่นล้านหยวน

เกาะนี้มีผลึกศักดิ์สิทธิ์กี่ก้อน?

พัน?

หมื่น?

แสน?

ล้าน?

โจวอี้สูดหายใจเข้าลึกและตะโกนบอกเฉินซานว่า “เฉินซาน! เก็บผลึกศักดิ์สิทธิ์สักสามร้อยก้อนใส่ถุงกระสอบ แล้วนำพวกมันกลับไปที่เรือยอร์ชของเรา”

“เอ๊ะ?” เฉินซานงุนงง

“เร็วเข้า!” โจวอี้เร่ง

“ตกลง…”

เฉินซานไม่รู้ว่าโจวอี้ต้องการจะทำอะไร แต่เขาก็รีบทำตามที่อาจารย์ลุงน้อยของเขาสั่ง เขารีบเก็บผลึกศักดิ์สิทธิ์สามร้อยก้อนอย่างรวดเร็ว และวิ่งออกไปยังทิศทางของเรือยอร์ชเทียนฉิง

โจวอี้มองไปที่เซี่ยหลู่และอู๋ซินเยว่แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะว่า “สาวสวยทั้งสอง ตอนนี้อาจารย์ของผมยังมาไม่ถึง ผมจะให้โอกาสพวกคุณเก็บผลึกศักดิ์สิทธิ์ไปคนละร้อยก้อนเพื่อนำกลับไปเล่น ๆ!”

“ผู้อาวุโสฉู่กำลังมา?” เซี่ยหลู่ถาม

“ใช่แล้ว ผมโทรหาอาจารย์แล้ว เธอจะพาผู้คนจากสำนักโอสถมาที่นี่ด้วยตัวเอง บางทีอาจกำลังใกช้จะมาถึงแล้ว ดังนั้นเวลานี้ผมจะให้โอกาสพวกคุณเติมเงินในกระเป๋าและแจกเงินค่าขนมให้กับพี่น้องของพวกคุณ” โจวอี้กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

เติมเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง?

ฉันคิดว่าคุณนั่นแหละกำลังเติมเงินเข้ากระเป๋าของคุณ!

เซี่ยหลู่และอู๋ซินเยว่แอบบ่นในใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเธอคิดว่าจะได้ผลึกศักดิ์สิทธิ์กลับไปคนละร้อยก้อน มันก็ถือว่าได้กำไรมากเช่นกัน เพราะผลึกศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่ของที่มีเงินแล้วจะสามารถซื้อได้ตลอด

นี่เป็นวัตถุดิบระดับสูงที่เป็นที่ต้องการมากสำหรับการปรับแต่งอาวุธหรือสมบัติต่าง ๆ

เวลาล่วงเลยไปเป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว

ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นทางทิศตะวันออก แสงของดวงอาทิตย์สาดส่องไปถึงด้านล่างของช่องแคบกลางภูเขา

หลังจากการขุดเจาะทั้งคืน ผลึกศักดิ์สิทธิ์มากกว่าพันก้อนก็ถูกขุดขึ้นมาและวางซ้อนกันหลายกอง

“มันแปลกที่อาทิตย์ขึ้นแล้วแต่ทำไมยังมีหมอก? แถมหมอกนี้ยังมีสีแดงจาง ๆ?” โจวอี้สังเกตเห็นและรีบมองไปรอบ ๆ ทันที

เขาพบว่ามีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในหมอกสีแดงอ่อนนี้

“โจวอี้ มีบางอย่างผิดปกติ” เซี่ยหลู่พูดเสียงเบา

“คุณเดาได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?” โจวอี้ถาม

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่ฉันรู้สึกไม่ดีเลย” เซี่ยหลู่กล่าว

โจวอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ตะโกนขึ้นว่า “เยี่ยป๋อซาง! รีบแบ่งคนไปเก็บผลึกศักดิ์สิทธิ์ที่ขุดได้ทั้งหมด และพาพวกเขากลับไปที่เรือยอร์ชให้เร็วที่สุด! เร็วเข้า!”

“รับทราบ!”

เยี่ยป๋อซางเองก็รู้สึกเช่นกันว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดไตร่ตรองอะไรแล้ว เขาสั่งให้คนทั้งหกคนรีบเก็บผลึกศักดิ์สิทธิ์แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

อู๋ซินเยว่ยังมาหาโจวอี้และถามว่า “คุณต้องการให้เราหยุดก่อน แล้วค่อยขุดต่อไปหลังจากที่เรารู้ว่าหมอกสีแดงคืออะไรใช่ไหม?”

“ใช่!” โจวอี้พยักหน้า

เขาระวังตัวมาตลอด และเมื่อทุกคนต่างก็เห็นได้ว่าตอนนี้มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น ดังนั้นแล้วเพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสีย เขาจึงต้องการให้คนอื่น ๆ ที่มีระดับยุทธ์ต่ำออกไปก่อนจึงจะดีที่สุด

สามนาทีต่อมา บริเวณด้านล่างของช่องแคบกลางภูเขา

คนทั้งหมดยกเว้นโจวอี้ เฉินซาน เซี่ยหลู่ และอู๋ซินเยว่ได้ถอนตัวออกไปหมดแล้วเพื่อกลับไปรับประทานอาหารและพักผ่อนให้เพียงพอ

“กลิ่นคาวเลือดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ” เซี่ยหลู่สังเกตสภาพแวดล้อมอย่างระมัดระวัง

“อืม!” ทุกคนพยักหน้า

เมื่อหมอกสีแดงหนาแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ มันก็ได้แทรกซึมไปทั่วทั่งภูเขา และกลิ่นคาวนี้ก็รุนแรงขึ้นมากกว่าเดิมเรื่อย ๆ

แกรก ๆๆ!

ทันใดนั้น ก้อนกรวดจากภูเขาก้อนหนึ่งพลันร่วงลงมา

ทั้งสี่คนมองไปที่ก้อนกรวดนั้นทันที

ทันใดนั้น แผ่นดินก็ดูเหมือนจะสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงที่คล้ายกับเสียงร้องของมังกรก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน!

“นี่คือเสียงบ้าอะไร?!” อู๋ซินเยว่ถามด้วยความสงสัยปนตื่นตระหนก

ทุกคนส่ายหัวด้วยความงุนงง

มังกร?

พวกเขาไม่เชื่อว่ามีมังกรอยู่ในโลกจริง ๆ

แต่เสียงนี้…

ครืน…

ด้านล่างของช่องแคบกลางภูเขาเริ่มสั่นสะเทือน และมีเศษหินตกลงมาจากภูเขาที่อยู่ด้านบน เศษหินเหล่านั้นร่วงหล่นลงมามากขึ้นเรื่อย ๆ

“ออกจากที่นี่ก่อน แยกกันไปตรวจสอบ แล้วค่อยไปเจอกันที่ยอดเขาที่อยู่ตรงข้าม!” จู่ ๆ เฉินซานก็พูดขึ้น

“ตกลง!”

ทุกคนพยักหน้า

ทันใดนั้น อู๋ซินเยว่ก็พูดขึ้นว่า “คุณโจว คุณไปด้วยกันกับฉันดีกว่า! ถ้าคุณตกอยู่ในอันตราย ฉันจะปกป้องคุณได้”

“คุณเนี่ยนะ?” โจวอี้ตกใจ

เซี่ยหลู่ลังเล แต่เมื่อมองท่าทีจริงจังของอู๋ซินเยว่ เธอจึงพยักหน้าช้า ๆ และพูดว่า “มีซินเยว่คอยปกป้องคุณ ตราบใดที่คุณและเธอไม่เจอกับคนที่แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ คุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย คุณเฉิน เราไปทางทิศตะวันออกเพื่อสำรวจกันก่อนเถอะ!”

“ได้!” เฉินซานพยักหน้า

ตอนนี้เขารู้สึกถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งของอู๋ซินเยว่แล้ว… เธอคือปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์แบบ!

“แบบนั้นก็ได้!”

โจวอี้อยากจะบอกกับทุกคนว่าเขาไม่ต้องการให้คนอื่นมาปกป้อง แต่เมื่อเขาเห็นว่าเฉินซานตกลง เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาวิ่งไปพร้อมกับอู๋ซินเยว่ มุ่งตรงไปทางฝั่งตะวันตกของช่องแคบกลางภูเขา

ณ ริมชายหาด

เยี่ยป๋อซางที่กลับมาถึงชายหาดพร้อมกับผลึกศักดิ์สิทธิ์ถึงกับชะงัก

ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาของเขาเริ่มฉายความกังวล หัวใจของเขาเริ่มเต้นระส่ำ

เขาจำได้แล้ว!

เขาเพิ่งจำได้ว่าหมอกสีแดงอ่อนนั่นคืออะไร!

“พวกคุณส่งผลึกศักดิ์สิทธิ์ไปที่เรือยอร์ชและมอบให้คุณอิงหง!” เยี่ยป๋อซางคำราม ก่อนจะหันกลับมาและรีบพุ่งเข้าไปในป่าทิศทางภูเขา

เขากลัว!

กลัวว่าโจวอี้จะตายบนเกาะ

เขาต้องการเกาะขาทองคำของโจวอี้ แต่ถ้าอีกฝ่ายตายที่เกาะนั้น มันจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับเขา

นอกจากนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือถ้าโจวอี้ตาย เหล่าตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหลายของสำนักโอสถคงจะมาระบายความโกรธใส่เขาแน่นอน

ถ้าเป็นแบบนั้น… เกรงว่าเขาคงจะถูกตามล่าไปสุดขอบโลกจากตัวตนที่แสนน่ากลัวนับไม่ถ้วน และแม้แต่นิกายราตรีทมิฬของเขาก็คงได้แต่เฝ้ามองเฉย ๆ โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด