หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 417 ลูกแกะที่ต้องเชือด

บทที่ 417 ลูกแกะที่ต้องเชือด

ภายในห้องโถงของอาคาร

สองพี่น้องหลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงที่ร่างโชกไปด้วยเลือดได้ถอยร่นไปจนหลังชนกำแพง ดวงตาของพวกเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว

ครั้นเห็นว่าอู่จ้านเผิงหยุดมือลงชั่วคราว พวกเธอก็ตัดสินใจที่จะใช้ท่าไม้ตายก้นหีบ

“พวกแกปกป้องเธอไม่ได้หรอก ทำไมต้องดื้อดึงด้วย?” อู่จ้านเผิงไม่รีบเร่งที่จะโจมตีอีกครั้ง เขารู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่สามารถฆ่าพี่น้องคู่นี้ได้ง่าย ๆ

ถ้าเขาจะฆ่าพวกเธอ เกรงว่าเขาเองก็คงจะต้องจ่ายราคาไปไม่น้อย

ดังนั้น หากเป็นไปได้ก็คงต้องลองเจรจา เพื่อนำซีชิงอิ่งกลับไปในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ เรื่องการฆ่าพี่น้องสองคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นเลยสักนิด

ตราบใดที่พวกเธอประนีประนอม

“เราจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำสำเร็จ ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่!” หลวนเทียนเฟิงตะคอก

“ในเมื่อให้โอกาสแล้วแต่กลับไม่หวงแหน ถ้างั้นก็อย่ามาหาว่าฉันหยาบคาย!” ทันใดนั้น อู่จ้านเผิงก็ปลดปล่อยเจตนาสังหารรุนแรง ปราณแห่งฟ้าดินจากทั่วทุกสารทิศถูกดึงดูดออกมา จนเห็นเป็นคล้ายกระแสลมหมุนวน ซึ่งดูราวกับพายุที่กำลังหมุนปกคลุมร่างกายของเขา

จากนั้นอู่จ้านเผิงก็ปล่อยหมัดที่ถูกหุ้มด้วยพายุหมุนเข้าใส่พี่น้องหลวนโดยไม่ยั้ง

“อยู่รอด…”

“หลีกพ้นความตาย…”

หลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงต่างขว้างดาบยาวในมือของพวกเธอเข้าใส่หมัดยักษ์ที่อัดแน่นไปด้วยอำนาจอันรุนแรงของอู่จ้านเผิง

และในขณะเดียวกันนั้น พวกเธอทั้งคู่ต่างก็กระอักแก่นแท้โลหิตออกมาคนละหนึ่งหยด พลางโคจรพลังทั้งหมดไปยังแขนทั้งสองข้าง และซัดฝ่ามือซึ่งผสานพลังรวมเข้ากับแก่นแท้โลหิตที่พวกเธอกระอักออกมา มันพุ่งเข้าผลักด้ามดาบของพวกเธอ เสริมอำนาจดาบให้รุนแรงยิ่งขึ้นเป็นสิบเท่า

“เคล็ดวิชาต้องห้าม? บัดซบ!”

สีหน้าของอู่จ้านเผิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ในขณะที่หมัดยักษ์ซึ่งเขาเพิ่งชกออกไปนั้นถูกเจาะทะลวง พายุหมุนบิดเบี้ยวดูคล้ายจะแหลกสลาย ดาบพุ่งฝ่าเข้ามาอย่างรวดเร็วจนแทบจะเสียบถึงศีรษะของเขาในพริบตา

รับมือได้ยากมาก!

แม้ว่าตัวเขาจะสวมถุงมือสายฟ้า แต่หากรับดาบนี้โดยตรงก็ยังคงเสี่ยงที่มือจะได้รับความเสียหายไปด้วย

ความคิดของอู่จ้านเผิงแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นศีรษะของเขาก็เอียงหลบไปด้านหลังพร้อมกับที่ร่างของเขาถอยไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเขาเซถอยกลับไปอยู่หน้าประตูห้องโถง จากนั้นจึงรีบหลบไปด้านข้างและตบดาบยาวสองเล่มให้ออกจากวิถีของเขา

ฟุบ! ฟุบ!

หลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงยังคงไม่หยุดโจมตี พวกเธอยอมทิ้งดาบของตัวเองและรีบไปที่ระเบียงฝั่งตะวันออก

ในเวลาเพียงสองหรือสามวินาที พวกเธอก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องที่ซีกั๋วหัวซ่อนตัวอยู่ และปรากฏอยู่ข้างหลังสตรีจากองค์กรอีกาดำซึ่งกำลังยืนถือมีดอยู่ที่หน้าต่าง

โพล้ะ!

หลวนเทียนเฟิงตบศีรษะผู้หญิงคนนั้นจากด้านหลังด้วยฝ่ามือที่ดูเหมือนจะเชื่องช้า ทว่าฝ่ามือนี้กลับระเบิดหัวของอีกฝ่ายในทันที

“ไป!”

หลวนเทียนไฉสัมผัสได้ว่าซีกั๋วหัวอยู่ที่นี่ เธอจึงพาเขาออกจากมุมที่ซ่อนอยู่และพาออกไปนอกหน้าต่าง

หลวนเทียนเฟิงรีบตามออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน โดยวิ่งประกบอยู่ด้านข้างซีชิงอิ่ง

วิ่ง!

หนีให้เร็วที่สุด!

ไม่เช่นนั้นต่อให้วันนี้พวกเธอจะไม่ตาย แต่คงจะบาดเจ็บสาหัสชนิดที่เรียกได้ว่ารักษาไม่หายอีกเลย

“คิดว่าจะหนีได้เหรอ?”

ทันใดนั้น ชายชราในชุดสีขาวก็พุ่งมาขวางทางพวกเขาที่ลานด้านนอก

อีกฝ่ายเป็นชายชราไว้เคราแพะและสวมเสื้อคลุมสีเทา ด้านซ้ายของหน้าผากมีรอยสักเช่นเดียวกับอู่จ้านเผิง นั่นคือลวดลายของอีกาดำ ไม้เท้าสีเงินในมือของเขาเปล่งประกายด้วยแสงจาง ๆ

หลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงดูสิ้นหวัง

พวกเธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายเป็นปรมาจารย์เช่นกัน อีกทั้งระดับขั้นยังเหนือกว่าพวกเธอทั้งสอง

ปรมาจารย์ขั้นสูง ๆ คนเดียวก็รับมือแทบไม่ไหวแล้ว แต่ตอนนี้มีเพิ่มมาอีกหนึ่ง!

ต่อให้ตอนนี้พวกเธอจะไม่มีภาระอย่างซีชิงอิ่งและซีกั๋วหัว แต่พวกเธอก็รู้สึกว่าอาจไม่สามารถหลบหนีเอาชีวิตรอดได้ไปได้

“หัวขโมยแก่เฮยซิน ผู้หญิงแซ่ซีคือผู้หญิงที่ฉันหมายตาไว้ กล้าคิดที่จะแย่งชิงกับฉันเหรอ!” อู่จ้านเผิงรีบวิ่งตามออกมาจากด้านหลัง และเมื่อเห็นชายชราเคราแพะ สีหน้าของเขาก็มืดลงทันที

“อู่จ้านเผิง เจ้ายังอายุน้อย ยังมีเวลาเหลือมากพอที่จะหาโอกาสทะลวงระดับ แต่เวลาชีวิตของข้าเหลืออีกไม่เยอะแล้ว ด้วย ‘เตาหลอม’ ที่ยอดเยี่ยมนี้เท่านั้นที่ข้าจะสามารถทะลวงไปสู่ขั้นสมบูรณ์พร้อมของระดับปรมาจารย์ หรือบางทีอาจจะทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์และมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น” เสียงของเฮยซินทั้งแหบแห้งและแข็งกร้าว

“อยากได้เธอเหรอ? ฝันไปเถอะ!” อู่จ้านเผิงตวาด แต่เขาไม่รีบร้อนที่จะเริ่มลงมือก่อน

เขาไม่กลัวเฮยซิน แต่กลัวว่าสองพี่น้องหลวนจะเข้าร่วมวงด้วย

“ข้าคือตาแก่ที่กำลังจะตาย เจ้าคิดว่าข้ายินดีที่จะทุ่มสุดตัวขนาดไหนเพื่อคว้าโอกาสในการอยู่รอด?” เฮยซินกล่าวด้วยสีหน้ามืดมน

อู่จ้านเผิงเงียบไปทันที

เขาเข้าใจความหมายของเฮยซิน อีกฝ่ายพยายามยืดอายุขัยตัวเองด้วยวิธีการทะลวงระดับโดยใช้ซีชิงอิ่งเป็นเตาหลอม ดังนั้นจึงยินดีแลกทุกอย่างเพื่อให้ประสบความสำเร็จ

แต่เขาเองก็ไม่ต้องการเสียซีชิงอิ่งไปเช่นกัน

เนื่องจากเขามั่นใจว่าตราบใดที่เขามีซีชิงอิ่ง เขาจะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์พร้อมได้ในเวลาอันสั้น และยังวางแผนในการทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ในอนาคตอันใกล้

“อู่จ้านเผิง เจ้าจะว่าอย่างไร?” เฮยซินถามพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

“แล้วโอสถทลายขอบเขตกับถุงมือสายฟ้าที่ฉันใส่ล่ะ?” อู่จ้านเผิงกล่าวหลังจากเงียบไปกว่าสิบวินาที

“มันไม่พอหรอก!” เฮยซินปฏิเสธทันที

“สามเดือน! ฉันจะให้โอกาสแกเข้าสู่บ่อโลหิต” อู่จ้านเผิงกล่าวพลางกัดฟันกรอด “นี่คือขีดจำกัดที่ฉันสามารถทนได้ ไม่อย่างนั้นเราก็มาสู้กันให้ตายไปข้าง และจะไม่มีใครที่จะได้ตัวผู้หญิงคนนี้ไป!”

เฮยซินเริ่มลังเล!

เพราะเขารู้ดีว่าหากเขาได้รับโอกาสเข้าสู่บ่อโลหิตและกินโอสถทลายขอบเขต มันจะปลอดภัยและมั่นคงกว่าในการฝ่าทะลวงระดับขั้นของปรมาจารย์

ส่วนบรรพจารย์ยุทธ์…

ตราบใดที่คุณอยู่ในขั้นสมบูรณ์พร้อมของปรมาจารย์แล้ว อายุขัยของคุณจะเพิ่มขึ้นได้อีก 10 หรือ 20 ปี บางทีคุณอาจจะมีโอกาสก็ได้ในอนาคต…

นอกจากนี้ ถุงมือสายฟ้ายังเป็นของดี หากนำไปขายในตลาดมืด คุณอาจแลกเปลี่ยนเป็นโอสถทลายขอบเขตอีกหนึ่งเม็ดได้

ตอนนี้เองที่ซีกั๋วหัวเข้าใจแล้วว่าคนเหล่านี้หมายตาลูกสาวของเขา

ดูเหมือนว่าลูกสาวของเขาจะมีประโยชน์มากสำหรับคนพวกนี้

แต่ทำแบบนี้มันไม่ผิดกฎหมายเหรอ?

ไม่ถูกต้อง!

พวกนี้ดูไม่เกรงกลัวกฎหมายเลยสักนิด

ไม่สิ พี่น้องฝาแฝดที่ปกป้องเขาและลูกสาวก็ดูจะไม่สนใจกฎหมาย เพราะพวกเธอเพิ่งฆ่าคนไป…

พวกผู้ฝึกยุทธ์ย่อมไม่สนใจกฎหมายอยู่แล้วสินะ!

ซีกั๋วหัวมองไปยังลูกสาวของเขาและพบว่าเธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกำลังดูที่หน้าจอ และเขายังเห็นว่าเธอดูมีท่าทีที่สงบขึ้น

แม้แต่มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยราวกับว่ากำลังเผยรอยยิ้ม

เกิดอะไรขึ้น?

เรากำลังอยู่ในสถานการณ์เป็นตายแท้ ๆ แต่ทำไมลูกสาวของเขากลับดูผ่อนคลาย? ทำไมถึงยังยิ้มออกมาได้?

“เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม?” เฮยซินถาม

“แน่นอน!” อู่จ้านเผิงตอบ

“ก็ได้ เช่นนั้นก็ส่งโอสถทลายขอบเขตและถุงมือสายฟ้ามาให้ข้าก่อน เมื่อข้าได้ของแล้ว นอกจากข้าจะไม่แย่งผู้หญิงคนนี้แล้ว แต่ข้ายังจะช่วยเจ้าฆ่าพี่น้องฝาแฝดคู่นี้อีกด้วย” ชายชราเฮยซินกล่าว

“ฉัน…”

ทว่าทันใดนั้น เสียงเย็นชาของใครบางคนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

“คิดจะแลกเปลี่ยนอะไรกันแบบนี้เนี่ย พวกแกได้รับอนุญาตจากฉันแล้วเหรอ?”